Geplaatst Sorry voor deze lange tekst maar ik zit met een redelijke knoop in mijn maag.
Mijn merrie wordt in april 6. In november heb ik haar 3 jaar en ik ken haar al van veulen af. De laatste jaren is ze erg veel veranderd. Qua karakter dan. Vroeger was het een lieve knuffelbeer. Nu niet meer, behalve enkele keren dan. Soms heb ik het gevoel dat ze mij niet graag heeft. Hoewel ik alles maar ook alles doe om het haar zo goed mogelijk te maken. De DA is haar al komen controleren maar ze heeft niets. Ze is een echt karakterpaardje.
Sinds ik haar heb gaat het altijd op en af. Ze kan een periode goed zijn. Maar echt heel goed waarvan je zegt wauw ik wil er nooit meer af. Dan is het zo'n droompaard. Ze heeft haar bouw en de kwaliteiten meegekregen voor in de sport maar ze maakt het zichzelf zo lastig. Het grootste deel van de tijd dat ik haar heb, heb ik al met haar moeten vechten. Ze verzint constant dingen. Stoppen en achteruit lopen. Wegcrossen. Vastpakken. Bij het springen over de hindernissen stormen. Keer op keer moeten we haar kalmeren. En dan weer verderdoen. En als je na een hele tijd zegt van 'nu ist het mij beu' wanneer ze stopt en achteruit begint te lopen, en je geeft haar meppen tot ze vooruit gaat. Is het de volgende dag veel slechter. Je mag zelf een zodanig karakter hebben, maar dit paardje is zo koppig en is zelf zo sterk van karakter dat ze toch altijd wint. Deze winter hebben we geoefend op het springen. Telkens 1x in de week. En het ging zo supergoed dat ik mee ging doen aan enkele jumpings. Maar ik had geen vervoer dus daar is het niet van gekomen. Intussen deed ze in dressuur het omgekeerde. Dat was barslecht. Nu heeft ze haar springen weer gelaten en kan je met moeite nog deftig naar een hindernis rijden. Vastpakken, wegcrossen, stoppen, achteruitlopen,... De raarste dingen. Ook bij dressuur. Maar echt stout zal ze nooit of nooit zijn! Ze heeft in haar leven nog nooit gebokt of gesteigerd. Nooit zal je eraf vallen. (behalve als je zonder zadel omgekeerd zit en ze dan verschiet en opzijspringt
) Ik ken haar door en door. En zij mij. En de keren dat ze echt braaf is. Kan ik er zo van genieten en vind ik ze leuker dan alle chique sportpaarden hier op stal. Ik heb al veel dingen met haar bereikt die de meesten nooit voor mogelijk achtten. Ik kan op mijn eentje met haar gaan wandelen wat haar vorige eigenaars en mijn instructrice vroeger nooit gedaan hadden! (vroeger liet ze zich nl vallen van de schrik!) Nu is ze echt zalig op wandeling! Ze is zalig om zitten en ze heeft leuke gangen. Ze is perfecht van grootte voor mij. Ze springt leuk enz. Maar als ze het in haar hoofd heeft moeten we weer opnieuw beginnen. Het is altijd trug naar af. Nu heeft ze weer een slechte periode. En het zal wel weer beteren. Maar hoelang zal dat nog duren? Dat hang van haar af. Het is net haar moeder! Die is ook zo'n karakterkop waar niemand iets mee kan beginnen. Gelukkig is het zo erg nog niet. Ik vind haar echt heel leuk maar toch wil ik graag wedstrijden rijden. Ik heb altijd gezegd van, het kan me niet schelen wat anderen zeggen, ik moet en het zal mij ooit lukken met haar. Maar nu begin ik wat te twijfelen. Moet ik volhouden en doordoen. Tot het mij lukt? Of zou ik haar beter verkopen en een ander paardje zoeken waar ik mee op wedstrijd kan en verder kan mee trainen? Ik vind het echt zo moeilijk. Ik kan maar niet kiezen. Ze is zalig om gewoon een beetje te rijden. Zo'n beetje aan teugel. Niet te veel dressuur, niet te veel van haar vragen, gewoon op het gemakje. En zeker voor buitenritten. Maar als we wat meer willen gaat ze zich zo opjagen en gaat ze weer zo ambetant doen dat we trug opnieuw moeten beginnen. Ik ben altijd haar enige ruiter geweest en ik ken haar perfect zodat ik het moeilijk vind haar aan iemand anders over te laten. Die mensen weten niet hoe en wat ze moeten doen enzo. Het klinkt mss stom maar zo voelt het wel. Ik had gehoopt dat jullie me wat richting konden geven. vele groetjes, laura
(sorry voor de lange tekst!!)
)
.