.Mijn gouden regel met het omgaan met paarden is: ja is ja, nee is nee.
Veel mensen maken hier uitzonderingen op en naar mijn mening krijg je zo de grootste problemen.
Voorbeeldje: er stond een stuk over hoe je een paard terug moet nemen als hij er met je vandoor gaat.
Heel veel mensen blijven het maar vriendelijk vragen 'wil je alsjeblieft terug gaan in draf?' door rustige hulpjes te geven, want hij is voor iets gevlucht wat door hem als eng of pijnlijk beschouwd wordt.
Natuurlijk moet je het eerst op de zachte manier vragen, maar na 2 x lief vragen is het niet meer beentjes lang en ophoudinkjes maken, maar dan trek ik em verdilleme op z'n gat ook!
Ik wil terug naar draf, dus je gaat ook terug naar draf. Klaar, einde discussie. Natuurlijk moet je de eventuele oorzaak achterhalen, was hij echt ergens bang voor (dan moet je dit oplossen, betrouwbaar paard mee) of nam hij gewoon een loopje met me omdat hij uiteindelijk toch beslist?
Nog een voorbeeld: stil staan is stil staan en niet lopen. Alle pootjes aan de grond en je mag je weer verroeren als ik je dat zeg. Dan kan hij alsnog bokken, bijten en steigeren, maar uiteindelijk MOET jij het winnen!
Wat zijn jullie regels???

Ik vind het bijvoorbeeld leuk om tegen mijn paard te praten, dan kijkt ze me ook nieuwsgierig aan altijd
Ik kan er niet echt tegen als mensen alsmaar doen alsof hun paard een etter is en nooit luistert en straf moet hebben enz enz. Dat lijkt me voor de ruiter ook niet leuk