het is een hengstje, en staat samen met zn moeder, een andere merrie met veulen, en nog wat andere paarden op een grote wei. Toen hij net geboren was, en nog niet op de wei stond, was hij ontzettend lief en aanhankelijk, lag zelfs op schoot te slapen bij je. Toen hij net de wei op was ging alles ook nog goed, kwam hij vrolijk naar je toe en liet zich uitgebreid aaien en knuffelen.
Maar het gaat steeds slechter. Het veulen is heel schuw en laat zich tegenwoordig niet meer aaien, laat staan een halster om doen
zodra je in de wei bent en te dicht in de buurt komt, rent hij snel weg en laat zich ook niet meer vangen.Hij wordt ook steeds ouder, en dus steeds meer onafhankelijk van z'n moeder, waar hij dus ook steeds verder van wegrent. Eerst was het zo, dat als hij zich niet liet vangen, ik zn moeder meenam naar een kleiner weitje, en hij volgde wel, waarna ik hem kon vangen in het kleine weitje. Maar nu rent hij steeds verder weg van zn moeder, en gaat ook niet meer mee naar de kleine wei.
Als ik nu dan zn moeder naar de kleinere wei breng, staat hijk van een afstand heel angstig te hinnikken, maar als ik hem dan wil komen halen, rent hij snel weg. hij laat zich ook niet in de kleine wei jagen.
Het komt er dus op neer dat het veulen bijna nooit meer uit de wei komt, en de moeder dus ook niet. Het is niet te doen om in mn eentje te gaanb, laatst hebben we er met z'n drieën drie kwartier over gedaan om hem te vangen. Hem met halster om in de wei laten is geen optie, want hij hangt zichzelf heel snel op, en als we hem dan niet te pakken krijgen, kan hij te snel groeien waardoor hij stikt in het halster.
Ik heb heel veel geduld met dit veueln, maar wordt er zo langzamerhand geek van, net zoals de eigenaar en andere verzorgsters op stal. niemand kan hem te pakken krijgen, ook niet als je hem 2 uur staat te aaien, zodra je het halster pakt is hij weer weg.
)