Ik rij nu dus zo'n anderhalf jaar Prodigy voor een goede vriendin van me. Eerst stond hij op de manege waar ik werk. In het begin had ik vrij veel moeite met het rijden op Prop, het is best een moeilijk paard (vind ik dan). Maar de laatste periode dat ie op de manege stond ging het echt steeds beter.
De eigenaresse van Prop is toen gewisseld van baan. Ze werkte eerst op de manege, maar werkt nu op een dressuur/pensionstal. Daar staat Prop nu dus ook sinds een paar maanden.
Zo heel vaak rij ik Prop niet meer, omdat de eigenaresse hem onder werktijd mag doen. Ik rij hem alleen als zij niet kan.
Zo'n twee weken heb ik hem ook gereden. De eigenaresse had de dag erna een springwedstrijd en dat ging niet zo heel goed. Paar balken. Toen ze weer terug op stal kwam vertelde ze dat tegen de staleigenaresse. En weet je, ik kreeg de schuld omdat de wedstrijd niet zo goed was gegaan! Ik zou hem de dag daarvoor niet voorwaarts hebben gereden en ze zei ook tegen Monique dat ie een uur lang naar de sterren heeft zitten kijken.
Monique heeft dat de dag erna meteen tegen mij verteld en zei dat ze het belachelijk vond van haar bazin. Ze zei dat het absoluut niet mijn schuld was en dat ik het me niet aan moet trekken.
Na dit te horen hebben gekregen voelde ik me echt klote. Ik weet zelf ook wel dat het die keer echt niet goed ging, maar dat ie niet voorwaarts en dergelijke was
Ik ben best onzeker met rijden. Op die stal waar Prop nu staat, staan alleen maar paarden die bijna allemaal op z'n minst M lopen. En daar rij ik dan tussen... Gevolg, ze gaan op mij lopen letten hoe ik rij, wat ik doe, ho ik het doe, enzovoorts en ik word alsmaar meer onzeker.
Dit weekend heeft Monique een familieweekendje en ze had me gevraagd of ik prop wilde doen. Dus ik zei ja. Vanochtend had ik totaal geen zin. En niet om Prop, want dat is echt een schat, maar ik wilde niet naar die stal toe! Toch maar gegaan omdat ik het beloofd had en ik ben gaan rijden. Ik rij sowieso altijd met korte beugels en daar werd al door iedereen naar gekeken. Der zaten twee mensen in de kantine en die volgden me met alles wat ik deed. Stappen ging goed, maar in draf gooide die z'n kop omhoog. Niet veel mee te beginnen. Ik voelde de ogen in m'n rug prikken. Op een gegeven moment moest ik me inhouden om niet te gaan
, ik had een brok in m'n keel. Morgen zou ik hem eigenlijk weer doen. Ik zit erover na te denken om Monique op te bellen en dit alles aan haar uit te leggen en vragen of ze misschien iemand anders voor morgen kan regelen. Maar moet ik Prop dan zomaar opgeven? Laat ik me kennen? Moet ik gewoon doen alsof het me niks kan schelen? Ik voel me er echt klote door. Wat zouden jullie doen? Ik weet zeker dat ze als ze Monique spreken ze gaan doorposten hoe het is gegaan.

. De eigenaresse heeft voldoende vertrouwen in je om jouw haar paard te laten doen, je gaat dus gerust wel goed met hem om
