Voor haar waren echter alle dressuurruiters dierenbeulen, die hun paard in de mond snokken en met veel te harde benen rijden. Ander kan je volgens haar geen piaffes en passages laten zien.
Ik ben maar een prutsruitertje, maar vroeg het me toch af. Is dat nu echt zo?
Het lijkt me altijd zo soepel te gaan, van dwang is in sommige gevallen idd wel sprake, maar bij andere lijkt het toch echt wel gewoon te gaan.
Ze vond me dan ook een enorme
, toen ik zei dat ik wou dat ik die dingen ooit zou kunnen ... Grand Prix ofzo rijden, lijkt mij namelijk zalig als je zulke dingen van je paard kan vragen zonder al die dwangvormen, waarzonder het volgens haar niet ging.
Dat is toch wel een basis in de dressuur..
Tanjaka 
