Geplaatst Ik stap met Tiko het erf af, en hoewel hij in de eerste instantie zelf verzekerd wegstapt, staakt hij al na een paar meter. Ik kreeg hem totaal niet voorruit, mijn been was goed voor het achteruitlopen of steigeren, en opgeven doe hij niet. Achteruit lopen richting sloot wèl, en dat vind ik toch niet prettig
Uiteindelijk eraf, en zodra ik ernaast loop, is volg hij mij, in de eerst instantie twijfelend, later zekerder. Als ik een stuk later er weer opstap, gaat het een paarmeter goed, en vervolgens het zelfde verhaal, deze procedure herhaalde zich een paar keer. Op een gegeven moment kwam ik er zelfs niet meer op, want dat werd direct draaien, steigeren ed. De stukken die volgens hem naar huis leidde, daar was hij WEL heerlijk te rijden. De ander stukken, waar ik ernaast liep, de stukken waar ik hem niet verder kreeg dus, daar hing hij echt aan mij. Hij kroop weg achter mijn brede (
) rug. Als ik ging rennen wist hij niet hoe snel hij mij moest volgen en hij week niet van mijn zijde. Ik hoefde hem totaal niet vast te houden, hij dacht er niet aan van mij weg te gaan. Zelfs de plekken waar hij meer lef kreeg, en naast mij liep, daar had hij geen begeleinde teugel nodig. Ik rende door het bos, hij half naast half voor mij (eigenlijk geen teken van respect, maar ik was blij met zijn iniatief en zijn lef 
) Maar dus zelfs als hij voor mij draafde (zo goed als los) en ik ging weer rustig lopen, ging hij meteen stappen uitzichzelf, stilstaan idem. Het idee dat hij mij kwijtraakt en dat hij helemaal alleen is, vind hij eng. Ander paarden winnen het van mij. Toen ik lang een weide kwam waar een groep pony's les kreeg, liep Tiko te gillen, en te showen, hij bleef wel luisteren (ik liep ernaast toen) maar zijn aandacht was niet echt bij mij (en ik kreeg zelfs de opmerking dat ik achterlijk was, mdat ik met een hengst langs een ponyles reed ) Ik vermoed dus dat een deel van Tiko's klieren als ie alleen naar buiten moet, een soort verlatings angst is. Als ik er naastloop, hoeft hij niet voorop, als ik erop zit wel. Wel is de drang naar huis sterker dan de angst, en daarom wil hij op de weg naar huis wel voorop, alleen lopen, al is het nog steeds niet op zijn gemakje. Maar wie weet is dit alles een excuus dat ik heb bedacht voor Tiko's klieren, maar dan snap ik niet waarom hij wel zo braaf is zodra ik ernaast loop...
Met ander paarden gaat het wel, dan volgt ie dat andere paard, wil hij ook niet graag voorop, maar kan ik hem bijv. nauwelijks inhouden als het andere paard doorrijd.
Wat is volgens jullie de reden van dit gedrag, en wat is een mogelijke oplossing?
Alvast bedankt!
.