NickAltena schreef:Met fructaan kalender zal je de fructaan index bedoelen van die bekende site Paard Natuurlijk ? waar gras gras is enzo ?
Tja ... ik snap eigenlijk sowieso al niet dat er mensen bestaan die daar op af gaan.
Het fructaan gehalte in een plant hangt van zoveel factoren af dat alleen die paar factoren waarmee dit ding iets berekent nooit voldoende kunnen wezen om er ook maar iets betrouwbaars van te maken.
De soort gras/plant, de soort grond, de soort en hoeveelheid mest, de vochtigehied van de grond enz.enz. zijn in dat "wonder" ding nooit mee te berekenen en dus heb je er in mijn ogen niets aan.
Ik raad iedereen dan ook aan die pdf te lezen.... dat is een stuk van experts in plaatst van uhhhh...... tja laat ik maar stil zijn....
Laat je hooi testen én je gras, dan heb je tenminste een behoorlijk beeld van wat er in je paard komt in plaats van te gokken of af te gaan op zo'n stukje domme software.
Goh... en dat alles van iemand die ooit de vurigste fan van de PN-site was en in de overtuiging leefde dat de informatie die daar te vinden is, het alpha en omega van de paardenhouderij zou moeten zijn... het kan kennelijk verkeren.
De informatie in het boekje van Watts/Pollit is in bepaalde opzichten wel interessant maar is natuurlijk geheel toegesneden op Australische omstandigheden wat zowel klimatologisch, bodemtechnisch én qua grassoorten een heel ander beeld oplevert dan bv hier in Nederland. De adviezen die gegeven worden zijn dus grotendeels niet aan de Nederlandse paardenhouders besteed en hebben, ook wetenschappelijk gezien, voor ons nauwelijks of geen waarde.
De aanbeveling gras wel te bemesten, hooi en land te laten onderzoeken is natuurlijk uitstekend maar bepaald geen éye-opener'.. voor hen voor wie dit van toepassing is ( eigenaren met paarden en eigen grond) kunnen zich beter wenden naar onderzoekers uit de meer gematigde streken (West-Europa) en hun informatie halen bij bv de Laminitis Clinic in Engeland. Qua bodemonderzoek ( ook toegepast op paardenland) kun je overigens ook in Nederland heel goed krijgen ( BG Wageningen bv).
Blijft natuurlijk het heikele punt van het laten verrichten van onderzoek: voor de meeste paardeneigenaren is dit nauwelijks te doen. De particulier met één of twee paarden zal bij de aanschaf van hooi via de fouragehandel niet effectief hooi op NSC's kunnen laten onderzoeken - alleen degenen die in één keer tig tonnen hooi inkopen zullen wellicht de kosten willen maken om steekproeven te laten nemen. Iemand die eens in de twee maanden misschien 40-50 baaltjes laat aanrukken , zonder ook maar iets van de oorspronkelijke herkomst van het hooi te weten, zal niet iedere keer een paar honderd euro aan dergelijk onderzoek gaan uitgeven.
Theoritiseren is leuk maar de praktijk geeft een ander beeld...
Het criterium is én blijft het oog van de meester... mensen die voldoende paardenervaring hebben zijn in staat om met het oog de toestand van hun paard(en) te beoordelen. Er is voldoende algemene kennis die ook makkelijk beschikbaar is voor paardenhouders om te gezondheidstoestand van je paard(en) in de gaten te houden. Denk maar aan de Condition Scores aan de hand waarvan je makkelijk in de gaten kan houden of je paard in het risicogebied terecht komt.