
Ik ben in bezit van een onwijs coole gave perfecte luie dikke sterke stoere Haffelwaffel, die ik helaas niet aan huis kan stallen. Daarom zit ik, net zoals menig ander paardenliefhebber vast aan een pensionstal. Maar nou komt het; ik sta op dit moment op een stal, waar ik na zeven geukkige jaren niet happy meer ben, maar zit tegen een ander obstakel aan te hikken; m'n vader.
Ik ben nou eigenlijk net thuis van een aantal maandjes vertoeven op een geweldige stal, dus de rotzooi en het ge-etter komt nou nog rauwer op mijn dak, en nu; nog sterker dan ooit, wil ik weg weg weg.
Ik ben daar niet meer gelukkig. Mijn paard is daar niet gelukkig. We willen weg.
Maarrr, nu komt het.
Ik rij al zeven jaar op een manege, waarvan ik ook mijn Haflinger van gekocht heb. Alles was leuk en aardig, tot ik daar dus pensionklant werd in plaats van lesklant. Opeens kwam er een andere kant naar boven.
In een notendop zit het zo;
- Mijn paard staat in een afgesloten stal, in een lange gang, waar hij geen privacy heeft of rut. Hij is hier duidelijk niet happy mee, en ik ook niet. (ieder kind dat voorbij komt wilt hem aaien, hij is geen aaipaard)
- Hij komt dagelijk, als hij geluk heeft een half uurtje in een modderige bak terecht, daarna gaat hij weer op stal.
- Hij heeft geen weidegang, want hij zou de andere paarden trappen. (ohja, zeg ik als eigenaar) Ik kan vloeken, tieren, smeken, janken, mijn paard komt niet de wei op.
- Als ik vraag of hij buiten is geweest zeggen ze standaard ja, ook als het nee is.
- Hij krijgt speciale muesli, maar het is dikwijls voorgekomen dat hij bix kreeg. (en dan nog volhouden dat het muesli was)
- De bak, twee binnenbakken achter elkaar, zijn zwaar, zwaar klote. Hoefslag als een greppel en een ac lijn die dieper ligt dan de rest van de bak.
- vaak zijn allebei de rijbakken gevuld met lessen tot 8 mensen, vaak beginners. Dit is als beginnend westernruitertje die rollbacks wil maken óók niet leuk (voor beide partijen niet)
- Er zijn zowieso twee avonden waarop ik helemaal niet kan rijden want dan zijn de bakken verhuurd.
Dit is eigenlijknog maar een kleine greep uit mijn klachtenlijst.

Maar mijn vader rijd ook op die manege. Die vind de manege zó gezellig, zó leuk. Is dik met de eigenaar (die echt een on-ge-loof-lijk aardige vent is, maar van een paardenbedrijf managen weinig kaas heeft gegeten) en heeft zo'n gezellige tijd daar...
Om het ook even duidelijk te maken; ik ben 20, ik heb (door omstandigheden, niet uit luiigheid) geen rijbewijs. Moet dus door mijn broer of vader ELKE DAG met de auto gebracht worden. (Die afhankelijkheid is toch ook van de zotte?)
Die manege eigenaar heeft ons ook geweldig geholpen in een moeilijke tijd, je hoeft het maar te vragen en hij doet het. Dit heeft dus ook een hoop emotoneel schuldgevoel veroorzaakt. (a la; hij heeft al zo veel voor ons gedaan, nu kunnen we niet weg)
Hier, nog geen vijf minuten fietsen van mijn huis af, zijn er ook pensionstallen. Waar ik op mijn fietsie heen kan. Waar mijn paard weidegang heeft, en een schone lei met andere paarden om kan gaan. Geen binnenbak, maar jammer dan, wel een buitenbak. Gewoon eigen zeggenschap over mijn paard, zelf bepalen wat het beste voor hem is. Niet afhankelijke zijn van een ander om bij mijn paard te komen als ik wil rijden.
Oftewel; beter voor hem, beter voor mij.
Maar hoe haal ik mijn vader over? Hij heeft er geen oor naar als ik daar weg wil, verzint de meest stompzinnige oplossingen (bestel een taxi als hij me niet kan brengen) zodat ik daar toch kan blijven want dat is zo gezellig...
Maar niet meer voor mij...
Als ik dit zo terug lees denk ik bij m'n eigen; wat doe ik hier nog? Bij elke andere bokker zou ik onmiddelijk zeggen; ga daar weg! Rotplek!
En ik hik er nu zelf tegenaan, omdat ik niet weet hoe ik mijn vader over kan halen.

Iemand een idee hoe ik deze tacky situatie op kan lossen?
Ik ga morgen op zoek naar een pensionstalling in de buurt, maar zal het gegeven moment wel mijn vader moeten vertellen dat ik na zeven jaar daar in Godsnaam weg wil.

Iemand?





waar ik een paar maandjes heb mogen werken (en dus zag hoe het dus wel moest en kan), als we het dan over de lange afstand gaan hebben 
. 