Ik heb voor dezelfde beslissing gestaan en heb mijn paardje destijds verkocht. Ik heb via een omweg een ruin gekregen (niet mijn keuze) waar ik het 3,5 jaar mee heb geprobeerd. Hij was erg dominant en heeft me alle hoeken laten zien. Ik wilde er dressuurmatig mee rijden, maar kwam vanwege zijn karakter nooit verder. Ik heb hulp geprobeerd te zoeken bij een prima instructeur, maar ik kwam gewoon niet vooruit. Thuis liep hij prima, maar zodra er andere paarden bij in de buurt kwamen ging hij lopen 'patsen'. Ik ben al eens met hem over een bakrand geeindig en op het achterste van een ander paard...
Er waren van die geweldige mensen die me vanaf de wal wilden helpen en vonden dat ik niet genoeg optrad, maar welke enorme vent het ook met zijn streken probeerde, onder het zadel was en bleef hij moeilijk. Hij bleef bij andere paarden een bommetje die elk moment af kon gaan en dat was moeilijk rijtechnisch op te lossen.
Veel mensen noemden me een opgever, maar zo zie ik het zelf niet. Ik ben trots dat ik het met mijn onvoorspelbare paard, waar ik gek genoeg zo gek mee was, zo lang heb volgehouden en aan huis zo goed heb gekregen. De rest lag gewoon echt aan het karakter van het paard. Het is in mijn ogen dan dapperder om de keuze te nemen je paard te verkopen. Ik heb mijn ruin aan iemand verkocht die hem voor de wagen in de marathon wilde gebruiken en mijn paardje is hier inmiddels al een paar jaar enorm op zijn plek. Hij bleek hier zo veel plezier in te hebben dat ik geen betere keus voor hem had kunnen maken!
En voor mezelf. Ik heb nu een leuke ruin (en net een tweede paardje bij) waarmee ik zo gek ben, de klik is er zeker. Ook hij is niet makkelijk, maar het is mijn mannetje.
Ik ben van een angstig geworden ruiter nu een ruiter die wekelijks naar les gaat en wedstrijden rijd. Dat had ik voor een paar jaar terug niet meer voor mogelijk gehouden.
Ik hoop dat je een goede beslissing weet te nemen, maar voel jezelf zeker niet schuldig!