Bokt.nl

**Geplaatst**: 14-12-04 19:05

Geplaatst: 14-12-04 19:05

bij ons op de manege is er een meisje dat geen onderarm heeft. Ze draagt dan een protese met een hand die ze kan open en toe trekken. Ze heeft speciale tuegels met een lus langs de zijkant waaraan ze haar had kan vast maken.
Ze heeft helemaal geen probleem met te rijden! Ze springt ongeveer 120 met haar paard op jumping en dat gaat super!

**Geplaatst**: 14-12-04 20:03

Geplaatst: 14-12-04 20:03

cissie schreef:
Tuurlijk is het vervelend als je lichamelijke aandoening of ziekte hebt, heel lastig zelfs , maar schrap jezelf niet weg, jij kunt net zo goed hinder ervan ondervinden op een andere manier dan wel, maar ga er niet vanuit dat het bij jou wel minder erg zal zijn als bij iemand anders.

Ik heb een periode gehad dat is psychisch in de knoop zat nav veelvuldig ziekenhuis opnamen van de morfine kreeg ik ook nare bijwerkingen die je ernstig beperken op je social functioneren.
Er zijn dagen bij geweest dat ik dacht ik wou dat ik niet kon lopen maar geestelijk en sociaal/emotioneel enz. wel in orde was, zo vreselijk vond ik het.
Net zoals bij lichamelijke afwijkingen of ziektes kun jij er net zo goed helemaal niks aan doen het overkomt je, thats it!

Ik denk dat jij in je omgeving soms meer moeite moet doen om het bij mensen aan het verstand te peuteren dan bv ik of andere mensen met reuma!.

Dankjewel

Het is inderdaad erg rot om ergens last van te hebben wat niemand kan zien of merkt, ik heb inderdaad wel eens gedacht"zat ik maar in een rolstoel, dan snappen ze tenminste dat et rot is" maar ja mensen die zelf in een rolstoel zitten zien dat weer heel anders natuurlijk.

**Geplaatst**: 16-12-04 15:53

Geplaatst: 16-12-04 15:53

Rowy schreef:
Het is inderdaad erg rot om ergens last van te hebben wat niemand kan zien of merkt, ik heb inderdaad wel eens gedacht"zat ik maar in een rolstoel, dan snappen ze tenminste dat et rot is" maar ja mensen die zelf in een rolstoel zitten zien dat weer heel anders natuurlijk.

Kan ik goed inkomen hoor. Lijkt me ook op school/wek en dergelijke vreselijk lastig. Het is dan een stuk van je persoonlijkheid waar mensen dan 'iets' van vinden, terwijl je er helemaal niets aan kunt doen. Of dat ze zich niet kunnen voorstellen dat je je er niet tegen kunt verzetten. En dat je dan constant "Goh, concentreer je nou gewoon eens" naar je hoofd geslingerd krijgt.

Hopelijk waren ze er bij jou snel achter. Lijkt me vreselijk dat iedereen zijn oordeel over jou als persoon al klaar heeft terwijl het achteraf 'gewoon' door een ziekte komt.

**Geplaatst**: 16-12-04 16:26

Geplaatst: 16-12-04 16:26

gijsenkim schreef:
Ik geef Ineke2 les (ze heeft eerder gereageerd in dit topic)

Recht zitten zal ze nooit kunnen, haar spastische rechterkant uitschakelen zal ze nooit kunnen....... maar damn wat heb ik een respect voor die meid.

Ze heeft geen evenwichtsgevoel, ze heeft geen kracht rechts, ze heeft teveel spanning in haar spieren rechts........ maar voorlopig krijgt ze het wel voor elkaar om haar eigen pony in te rijden, zadel mak te maken en te beleren.....

Ik wordt er wel eens (heel onterecht overigens) boos om dat als zij fotos plaatst dat er mensen zijn die zeggen hoe " beroerd" ze in hun ogen zit..... en ik maak me daar kwaad om, want als Ineke een "gezond" lijf had gehad en de instelling die ze nu heeft had ze bij de junioren gereden bij wijze van spreken.........

Onterecht omdat er een heleboel bokkers zijn die niet weten dat Ien hier en daar wat moeite heeft met haar lijf, en ik weet als geen ander hoeveel moeite het haar kost om gewoon al te blijven zitten, laat staan een pony te vertellen waar hij en hoe hij ergens heen moet......

voor mij een bijzonder iemand, zoveel doorzettingsvermogen had ik moeten hebben, dan had ik nog wat kunnen presteren in mijn leven

Vind ik heel mooi gezegd van je Kim OK dan!

Ik heb Ineke zien rijden en ik weet hoeveel moeite het haar kost om handelingen te doen die voor ons simpel zijn. Kan niet anders zeggen dan dat ik heel veel respect heb voor haar doorzettingsvermogen Lachen

**Geplaatst**: 16-12-04 16:52

Geplaatst: 16-12-04 16:52

Nou vandaag helaas een praktijkvoorbeeld Verdrietig

Had vanmiddag de laatste Menles voor het 2 span-examen a.s. Zaterdag, het gat op zich best aardig maar het weer zit natuurlijk in Dec vaak niet mee zo ook vanmiddag niet.
Dat kon ik dus duidelijk merken en het dan ook voor geen meter echt zo waardeloos had ik nog nooit gereden, ik zat nog geen 15 min op de bok en mn handen en armen waren verkrampt van de pijn, na 25 min kon ik dus niks meer, niet meer sturen of leidselhulpen geven hmm...... dan wordt het toch lastig op de bok hoor

.

Maar a.s. Zaterdag moet ik dus examen doen, het weer wordt er natuurlijk niet beter op en het zal dan ook niks worden denk ik het hele examen niet, ik kreeg na het rijden het paard amper uitgespannen en afgetuigd al die riempjes en gespjes

M'n Enkelspan examen heb ik in de zomer gedaan toen had ik minder last en ging het allemaal nog net.
Maar zo eigenwijs als ik ben Bloos

heb ik me toch opgegven voor het 2-span bewijs en heb me laten leiden door mn enthousiasme, dat dit niet slim is merk ik nu.
Alleen had ik niet gedacht dat ik er zoveel last van zou hebben, een beste tegenvaller dus Scheve mond

De kans dat ik het haal is uiterst klein en dat alleen maar omdat ik mn handen en armen bijna niet meer kan bewegen met dit pokke weer, ik snap op zich best goed hoe het allemaal hoort en in zn werk gaat, maar mn lijf laat me duidelijk in de steek, dat een examinator daar geen boodschap aan heeft kan ik inkomen.

Sorry voor dit nogal sneue bericht maar ik baal er toch wel erg van

, misschien iemand nog tips ofzo om te zorgen dat je minder koud hebt op de bok??

**Geplaatst**: 16-12-04 17:15

Geplaatst: 16-12-04 17:15

cissie schreef:
, misschien iemand nog tips ofzo om te zorgen dat je minder koud hebt op de bok??

[UZ] [AR] jezelf warm houden op de kar

= een topic hierover.

Heb hem niet gelezen dus mocht ik hieronder iets dubbel zeggen dan sorry.
Ik hoorde laatst ergens dat je ook op een kussen kunt gaan zitten waar een warmwater kruik inzit.
Verder hebben ze in van die natuursportwinkels (bever) vast van die 'dingetjes' die je in de schoenen en handschoenen kunt doen die een tijd warm blijven. Een soort kussentje die je moet breken en dan komt er warmte uit. (geen idee of ze dan in die winkel weten wat ik bedoel..) Weet niet hoe dat examen inelkaar zit maar misschien kun je een thermosfles met warme chocolademelk meenmen en dat tussendoor opdrinken. Van binnenuit opwarmen helpt ook. Verder zeggen ze dat je de meeste warmte via je hoofd verliest, dus een muts zou dan uitkomst bieden.

Verder echt zwaar k*t. Dit koude weer werkt inderdaad niet mee. Ben blij als het straks weer lente is.

**Geplaatst**: 16-12-04 17:20

Geplaatst: 16-12-04 17:20

Ik heb reuma, helaas zit paardrijden er voor mij niet meer in... Verdrietig

EN moest is maar wat anders zoeken, nu heb ik een shet veulen gekocht
en daar ga ik later mee mennen.
heel af en toe stap ik nog is op een paard ff wat rondstappen of rustig buiten.
daar geniet ik dan ook van.

**Geplaatst**: 16-12-04 17:49

Geplaatst: 16-12-04 17:49

In de bouw gebruiken ze z.g. doorwerkpakken. Dit is een waterdichte gevoerde overall, die zijn ook ideaal voor op de bok.
Wij dragen deze pakken als het koud is, daar hoef je geen jas onder te dragen

Stukje uit het topic wat je hierboven linkte (had ik nog niet gelezen overgens)
Ik zie meedere menners met zon pak en dat is natuurlijk helemaal geen gek idee, een soort skipak alleen dan minder michelen-achtig, wind en regendicht, klinkt goed nu alleen nog goede warme handschoenen. Misschien zijn thermo-handschoenen een idee of kun je daar niet mee mennen?

Die dingetjes die jij bedoeld heeft mn ma ook en die worden zekers warm, TEwarm eigenlijk, maar ik ga ze a.s Zat. toch gebruiken desnoods laat ik ze eerst afkoelen voordat ik ze onder de handschoen schuif, het helpt helaas niet afdoende maar alle beetjes helpen.

Bedankt!!!

**Geplaatst**: 16-12-04 23:54

Geplaatst: 16-12-04 23:54

Rivano schreef:
Kan ik goed inkomen hoor. Lijkt me ook op school/wek en dergelijke vreselijk lastig. Het is dan een stuk van je persoonlijkheid waar mensen dan 'iets' van vinden, terwijl je er helemaal niets aan kunt doen. Of dat ze zich niet kunnen voorstellen dat je je er niet tegen kunt verzetten. En dat je dan constant "Goh, concentreer je nou gewoon eens" naar je hoofd geslingerd krijgt.

Hopelijk waren ze er bij jou snel achter. Lijkt me vreselijk dat iedereen zijn oordeel over jou als persoon al klaar heeft terwijl het achteraf 'gewoon' door een ziekte komt.

Ze kwamen er pas achter toen ik 15 was Boos!

. Ze wisten wel dat dr iets was, werd gepest, nooit geen vrienden, maar ja er zijn ook zo veel "normale" mensen die daarmee te maken hebben. Ik vind het ook nog steeds een rare beredenering dat ik gepest werd omdat ik pdd-nos heb, ik bedoel van: "Het ligt gewoon aan jou, jij doet raar, logisch dat ze jou niet moeten" Zo van; ik ben gek, dus dan mag het. Sorry het komt er waarschijnlijk een beetje raar uit maar ja das jaren van frustratie. Ja en inderdaad, net wat je zegt van "concentreer je gewoon eens" of "doe niet zo raar" of "zo bedoel ik het toch helemaal niet, vat et toch niet zo zwaar op!" dat is net zo iets als tegen een blinde zeggen: "Kijk gewoon uit je doppen!" Het banketstaaf is gewoon ik ben niet gek en ook niet dom, zo voel ik me ook niet, ik zie dr ook niet "anders" uit en dan is het voor veel mensen heel erg moeilijk te begrijpen dat je op sommige kleine punten toch echt niet met een "normaal" iemand te maken hebt. Maar ja het komt allemaal wel goed hoor Lachen

. Ik heb nou leuke vrienden die weten wat ik heb, en in ieder geval hun best doen om mij te begrijpen en zich aan te passen (dat van het rijden weten ze nog niet maar dat ga ik ze wel vertellen, dat vind ik ook wel heel klote hoor om toe te moeten geven dat ik weer ergens moete mee heb)

**Geplaatst**: 17-12-04 10:23

Geplaatst: 17-12-04 10:23

Mensen oordelen snel, ik heb zelf ook ervaren dat als je in een rolstoel zit mensen vaak denken dat je geestelijk ook niet helemaal in orde bent. Als ik bv bij de kassa stond (zat Knipoog

) om iets af te rekenen dan begonnen ze te praten tegen degene die de rolstoel duwde ipv tegen mij omdat ze dachten dat ze niet met mij konden praten, of het niet durfde.... Veel mensen weten niet hoe ze met iemand in een rolstoel of met een andere handicap moeten praten, bang om iets verkeerds te zeggen denk ik.

Ik merk wel aan mezelf dat ik sneller geiriteerd raak door mensen die net doen of ze half dood gaan als ze in hun vinger gesneden hebben en dan bij het minste of geringste de hele dag door "auw mijn vinger" roepen..
hebben meer mensen dat?

**Geplaatst**: 17-12-04 16:19

Geplaatst: 17-12-04 16:19

Rowy"]
Ze kwamen er pas achter toen ik 15 was .
[/quote]

Wow... erg! Heb je toch 15 jaar met twijfel rond gelopen. Je omgeving heeft zijn conclusies al klaar, en jijzelf probeert je best te doen terwijl het dan toch niet goed uitpakt.

[quote="Rowy"]
ik zie dr ook niet "anders" uit en dan is het voor veel mensen heel erg moeilijk te begrijpen dat je op sommige kleine punten toch echt niet met een "normaal" iemand te maken hebt.
[/quote]

Toppunt van schuldig voelen: Gaan paardrijden terwijl je je beroerd voelt, vervolgens zo mogelijk nog beroerder in je rijkleding in de bus terug zitten, alle stoelen zijn bezet en er komt een ouder iemand de bus in. niemand staat op. Tja.. ze kijken dan naar mij: JIJ rijdt schijnbaar paard, dus dan kun je met je jonge benen ook wel opstaan. Niet wetende dat dat paardrijden ook wel een therapeutisch bedoeld kan zijn. Dus wat doe ik dan.. me enorm bekeken voelen, bijna rood aanlopen, hopen dat iemand anders opstaat. Ok, staat er echt niemand op dan doe ik het wel. Hou me met 2 handen vast en hopen dat het goed gaat. 1x klapte ik in een bocht achterover, kon de kracht niet meer opbrengen. Gelukkig ving iemand me op.

[quote="Rowy"]
(dat van het rijden weten ze nog niet maar dat ga ik ze wel vertellen,
[/quote]

Jij hebt net zoveel recht om lekker te kunnen rijden als hun. Heb je al een idee hoe je het gaat vertellen? Dat zal zeker meespelen in hun reactie erop.

[quote="Rowy schreef:
dat vind ik ook wel heel stinkmodder hoor om toe te moeten geven dat ik weer ergens moete mee heb)

Al zijn er maar 2 mensen die vanaf dat moment er rekening mee houden, dat kan op bepaalde momenten net dat beetje verschil uitmaken. Succes!

**Geplaatst**: 17-12-04 16:40

Geplaatst: 17-12-04 16:40

Chans"]
dat als je in een rolstoel zit mensen vaak denken dat je geestelijk ook niet helemaal in orde bent.
[/quote]

In duitsland vond ik dat erg. (heb er maar kort ingezeten) In nederland heb ik wel het idee dat mensen over het algemeen rekening met je houden in een rolstoel. (inderdaad soms iets teveel als je bijvoorbeeld wilt afrekenen) Maar in duitsland laten ze rustig de deur voor je neus dichtvallen. Of gaan snel voor je langs ervan uitgaande dat je wel zal treuzelen. Voelde me daar ook veel meer bekeken.

[quote="Chans schreef:
half dood gaan als ze in hun vinger gesneden hebben en dan bij het minste of geringste de hele dag door "auw mijn vinger" roepen..
hebben meer mensen dat?

Valt bij mij wel mee. Heb meer dat mensen niets meer durven zeggen als ze wat hebben. Of er meteen achteraan plakken: "Oh sorry, ik moet niet zeuren, want jij blablabla." Toen ik laatst tegen iemand vertelde wat ik had begon die meteen te roepen, " Oh wat erg! Oh wat erg! En heb ik vorige week tegen je aan lopen zeuren dat ik zo'n last had van mijn schouder."
Alsof ik vind dat anderen nu geen pijn meer kunnen hebben. Of alsof er een ranglijst bestaat met dit is erger dan dat, maar dat weer minder erg dan zus en zo. Alsof pijn aan je schouder niet heel erg zou kunnen zijn. Straks weet ik niet dat een vriendin weet-ik-veel -wat heeft omdat die niet bij mij wil komen "zeuren". Nee hoor, ik wil bij iedereen meejammeren over pijntjes juist omdat ik weet hoe vervelend het is.
Ok, er zijn uitzonderingen. Van die hypochonders. Die als ze een steek voelen meteen denken dat ze binnen een week overlijden. DAAAR kan ik me ook bijzonder aan ergeren. En dan niet naar een dokter willen gaan. Tja, dan zoek je het zelf maar uit.
Laatst was iemand gevallen en had een schaafwond op haar hand. En dan om de 10 minuten die pleister loshalen!! Dus ik lekker cynisch: " En??? Zit je hand er nog aan?!?!?!?!?"

**Geplaatst**: 17-12-04 22:49

Geplaatst: 17-12-04 22:49

Rivano schreef:
Ok, er zijn uitzonderingen. Van die hypochonders. Die als ze een steek voelen meteen denken dat ze binnen een week overlijden. DAAAR kan ik me ook bijzonder aan ergeren. En dan niet naar een dokter willen gaan. Tja, dan zoek je het zelf maar uit.
Laatst was iemand gevallen en had een schaafwond op haar hand. En dan om de 10 minuten die pleister loshalen!! Dus ik lekker cynisch: " En??? Zit je hand er nog aan?!?!?!?!?"

En die mensen bedoel ik dus, tuurlijk wil ik horen van mijn vriendinnen ofzo als ze iets hebben of iets dergelijks ze moeten er niet mee rond blijven lopen en ze weten ook dat ze het gewoon tegen me kunnen vertellen. En idd alsof een schouder niet ontzettend zeer kan doen ofzo. Maar ik had het idd meer over de hierboven genoemde hypochonders Knipoog

In Nederland zijn trouwens ook behoorlijk wat mensen die een deur voor je neus dicht laten vallen als je in een rolstoel zit maar die mensen heb je overal, kan alleen maar voor ze hopen dat ze er zelf nooit mee te maken krijgen.

**Geplaatst**: 17-12-04 23:50

Geplaatst: 17-12-04 23:50

Het is moeilijk om in te schatten wat anderen voelen, wat ze kunnen en wat niet. En ook of je kunt helpen, of iemand geholpen wil worden, en hoe dat dan het beste kan.

Misschien maar het beste om gewoon niet te snel te oordelen. Niet over dat iemand die niet zelf op z'n paard kan klimmen ook geen paard verdient. En ook niet over mensen die steeds zeuren over 'hoe gaat het nu' - het kan gewoon onhandige belangstelling zijn. En ook niet over mensen die niet helpen - misschien weten ze gewoon niet dat je hulp nodig hebt. Hoe logisch het voor jezelf ook lijkt, van de andere kant is het zo moeilijk inschatten....
(Neem alleen al het 'deur dicht laten vallen'. Het is nooit mijn bedoeling geweest om dat expres te doen, maar het is me wel een aantal keer gebeurd. Ik ben mijlenver weg met mijn gedachten, zie de rolstoel niet, etc.)

**Geplaatst**: 18-12-04 00:00

Geplaatst: 18-12-04 00:00

Ik wil juist niet geholpen worden. Af en toe kan het niet anders maar eingenlijk probeer ik eerst alles zelf en als het echt niet lukt vraag ik hulp.

Mensen die voor de vorm vragen hoe het gaat krijgen gewoon te horen net als anders. Meestal als ze dat een paar keer te horen hebben gekregen stoppen ze wel met vragen. Mensen die het echt vragen omdat ze het graag willen weten zeg ik of het gaat nog hetzelfde, of beter, of slechter.

**Geplaatst**: 18-12-04 01:09

Geplaatst: 18-12-04 01:09

Ik heb fibromyalgie (reumatische aandoening) en asma. ik ben daardoor bijna altijd moe en heb dus maar een beperkte hoeveelheid energie op een dag, daarbij komt de pijn. verder heeft fibrmyalgie werkingen op de geestelijke gesteldheid (snel depressief)

god zei dank dat ik een hele lieve (aanstaande) man die me m´n paardje gunt en deze ook voor me betaald nu. ik heb namelijk door m´n ziekte niet de energie om een paar uurtjes per dag te kunnen werken EN voor m´n paard te kunnen zorgen EN m´n huishouden te kunnen doen. wat ik overigens wel een aantal maanden geprobeerd heb omdat ik me er schuldig over voelde dat marcel voor alle kosten op zou moeten draaien als ik niet zou werken. maar ik ben daar lichamelijk en geestelijk zo van in de put raakte dat ik op een gegeven moment leterlijk ben ingestort van vermoeidheid en pijn. ik mocht van marcel zelfs niet meer werken en hebben toen afgesproken dat ik voor het huishouden en m´n paard zou gaan zorgen en dat ik me niet druk hoef te maken over het financiele verhaal.

echt hoor, als hij bestaat... dan dank ik hem op m´n blote knieen dat ik zo´n geweldige man heb mogen treffen.

ik denk dat ik er aan onderdoor gegaan zou zijn als ik m´n paarden op had moeten geven want ook voor mij hebben paarden die veel betekende terapeutische werking die je weer even dat duuwtje in de rug geven en je weer positief laten denken en je lijf soepel houden.

even voor de duidelijkheid: ik vind mezelf echt niet zielig maar het voelt af en toe goed om even je gal te kunnen spouwen bij mensen die begrijpen wat het is om gronisch ziek te zijn (ongeacht wat je mankeert en de ernst ervan)

verder kan ik verschrikkelijk kwaad worden op mensen die wel gezegend zijn met een gezond lichaam en daar onvoorzichtig mee om springen. als je er dan iets van zegt en je nog net niet voor gek verklaard word en dat je je niet zo aan moet stellen want er is niets aan je te zien (wat dat betreft kan je beter allebei je poten breken, dan mankeer je tenminste zichtbaar iets, dan hoef je het niet iedere keer uit te leggen) op zo´n moment zou ik graag eens een dagje van lijf willen ruilen, ben benieuwd of ze dan nog zo´n grote bek hebben.

ik maak er geen geheim meer van dat ik m´n beperkingen ben. ik probeer het te accepteren en er mee te leren leven. op m´n 11de begonnen de pijntjes die door de loop van jaren steeds heftiger werden. ik ben van dokter naar ziekenhuis naar dokter naar ziekenhuis geweest. eerst word je verteld dat je jongemeidenknieen hebt en krijg je pijnstillers. die helpen op een gegeven moment niet meer en krijg je sterker spul, dat herhaalt zich verschillende keren tot de dokter zegt dat de volgende stap morfine is. dat wil je niet dus ga je het op de alternative manier proberen: acupunctuur. dat nam de scherpe kanten van de pijn weg maar het ging niet over. inmiddels ben je uitgegroeit dus de jongemeidenknieen zouden over moeten zijn. weer naar de dokter. bloed laten prikken: niets... rundgenfoto´s gemaakt: niets... ct-scan gemaakt: niets... toen hebben ze het maar op m´n hormonen gegooit. er zou van een bepaald hormoon te weinig aan worden gemaakt wat een overgevoeligheid in m´n kraakbeen zou opleveren. ook dat verhaal was niet geloofwaardig want ik had ook extreem vaak en veel spierpijn. weer naar de dokter die je ,verpakt in een leuk verhaaltje, vertelt dat het tussen je oren zit, wat je op den duur ook gaat geloven omdat er niets te vinden is. je gaat tegen alle vermoeidheid en pijn in, want het zit toch tussen je oren... ja, je wil wat met je leven en mijn droom was deurne. ondanks de schreeuwen van je lichaam ga je toch aan zo´n zware opleiding beginnen. je wil je niet laten kennen en je gaat door en door en door... dan komt er na een jaar kei hard werken een punt dat je lichaam weigerd nog verder te gaan. je word smorgens wakker met hevige pijn. je bekijkt de zere plekken en tot je grote schrik ben je overal beurs. de spieren die je zo lang genegeerd hebt schreeuwen nu echt om te stoppen. weer naar de dokter... ja je zal wel rsi hebben. een maand totale rust en dan zou het over moeten zijn. en stoppen met je opleiding omdat als je door gaat er blijvende schade zal optreden. dan ontmoet je een hele lieve man die waar je een relatie mee krijgt. deze herkent je klachten want zijn ex-vriendin had dat ook. dan komt er voor het eerst fibromyalgie ter spraken en hij laat je verschillende sites zijn over deze ziekte. je herkent jezelf er helemaal in en daar komen de tranen van frustratie... opnieuw naar de dokter en deze keer eis je dat je een reumatoloog wil spreken. een week later ga je naar het ziekenhuis. na een goed half uur sta je weer buiten en is je vermoeden bevestigd... na 9 jaar van het o zo bekende kastje naar de muur gestuurd te zijn weet je eindelijk wat je echt mankeert. je bent gronisch ziek en je zal daar je leven op aan moeten passen. waarom ze er pas na zo lang achter gekomen zijn? simpel, deze ziekte uit zich met hoge uitzondering (ik dus) pas na het 25ste levensjaar.

zo, das mijn verhaal in de verkorte versie.

echt, als ik marcel niet had gehad weet ik niet wat er van me terecht was gekomen, want als je droom je word ontnomen omdat je een lijf hebt waar je hem niet mee kan realiseren stort je wereld in en precies op dat moment komt er een ´engeltje´ je weer helpen te durven dromen (en dat is hij echt)
(sorry voor de spelfouten, ik ben dislexties)

**Geplaatst**: 18-12-04 08:16

Geplaatst: 18-12-04 08:16

Ik ben herstellende van vergevorderde RSI. Mennen kan ik nog geen 5 minuten, zelfs niet met hele lichte leidsels - m'n handen gaan vreselijk in de kramp. Onder het zadel lukt wel omdat Rowan niet zwaar op de hand is. Ik heb een tijd hulp nodig gehad met aansingelen enzo, maar dat kan ik nu gelukkig weer zelf. Opstappen is nog wel lastig, maar ik heb mezelf aangewend om een opstapblok te gebruiken, is toch ook beter voor m'n paardje z'n rug.

**Geplaatst**: 18-12-04 10:11

Geplaatst: 18-12-04 10:11

Ik heb ook fybromyalgie (en waarschijnlijk ook nog een andere reuma soort) en herken veel wat er hier gezegt word. Gelukkig heb ik geen last van snel depressief worden. Eigenlijk ben ik altijd wel positief en probeer ik ook altijd alles zelf en vraag ik pas hulp als het echt niet anders kan.

Net als suzanne ben ik ook helemaal door de "ziekenhuismolen" geweest en het is echt verschrikkelijk om steeds van het kastje naar de muur gestuurd te worden...

Ook snap ik best dat het voor andere moeilijk is om met 'zieke' mensen om te gaan of om uit te vinden of ze nu wel of geen hulp willen oid. Veel mensen zullen niet expres een deur dichtgooien voor iemand in een rolstoel, alhoewel het me wel eens is overkomen dat het expres gebeurde (maar dat was meestal door een stelletje rotjongens die dachten dat het leuk was, rollstoeler pesten) toch best lastig als je in je 1tje een zware duwdeur open moet krijgen Knipoog

Ik heb ook vaak hulp nodig bij het paardrijden of bij het verzorgen, bijv met een winterdeken erop doen, dat ding is helemaal niet zwaar, maar voor mij wel dus moet er vaak iemand helpen. Nu ik eenmaal geaccepteerd heb dat ik hulp nodig heb bij sommige dingen is het makkelijker vragen, maar het is toch een hele drempel waar je eerst overheen moet komen om hulp te kunnen vragen.

**Geplaatst**: 19-12-04 13:01

Geplaatst: 19-12-04 13:01

Chans"]
En die mensen bedoel ik dus, Maar ik had het idd meer over de hierboven genoemde hypochonders
[/quote]

Oja, iets te snel gelezen. Maar ik ken helaas ook mensen die het sowieso niet accepteren van anderen dat ze pijn hebben omdat ze vinden dat ze het zelf 100x erger hebben en die anderen dus geen recht van klagen hebben. Vooral bij de wat oudere mensen zie je dat. (Gevaarlijke uitspraak, ik weet het, maar ik heb het over een select groepje dus hopelijk voelt niemand zich nu vreselijk aangevallen.)

[quote="Chans schreef:
In Nederland zijn trouwens ook behoorlijk wat mensen die een deur voor je neus dicht laten vallen als je in een rolstoel zit maar die mensen heb je overal

Heb ik gelukkig niet echt meegemaakt. Ze stuikelde eerder over elkaar heen om me te helpen. Haha!

Een vriend van me is bijna gelynched en gestenigd nadat hij in Burgers Bush riep:" He LOOP EENS DOOR" terwijl ik onhandig met krukken en al probeerde over te steken, was zo'n riviertje waar je van steen naar steen moest. (tja...niet slim van me natuurlijk om dat te proberen, maar was de snelste weg naar de uitgang. maar ik kwam niet uit en stond stil op zo'n steen. En het was best wel druk daar) Mensen die dat hoorde sprongen helemaal uit hun vel. Hij zei het niet eens tegen mij maar tegen iemand anders die treuzelde zodat hij erlangs zou kunnen om me te helpen. (er waren wat mensen tussen hem en mij in gaan staan zodat hij me niet meer op kon vangen. maar daardoor wisten mensen niet dat hij bij mij hoorde) Grinnik, terwijl de menigte hem belaagde kon ik tenminste in volle rust de cross country off-road van steen-naar-steen huppel pad afmaken....

**Geplaatst**: 19-12-04 13:14

Geplaatst: 19-12-04 13:14

Chans schreef:
Net als suzanne ben ik ook helemaal door de "ziekenhuismolen" geweest en het is echt verschrikkelijk om steeds van het kastje naar de muur gestuurd te worden...

*Zucht* ziekenhuizen. Soms snap ik dat echt niet. Die zijn zo makkelijk. Moet ik op mijn werk niet proberen hoor!!! Dat er een klant is die vet betaald voor mijn expertise een probleem heeft. Dat ik hem eerst op de wachtlijst zet, vervolgens kom ik langs en zeg:" Ja, dat is vervelend." Dat ik hem daarna langs pietje, hary, klaasje en henk stuur, en vervolgens roep:" Tja, daaaar kunnen we niets aan doen hoor." Ik denk dat die klant heel hard gaat lachen, denkt dat het 1 april is, en mij vervolgens niet eerder weg laat gaan tot het opgelost is.
Aan de andere kant, het is mijn BEROEP!! Ik zou voor mezelf gewoon perse willen weten wat het is, wat de oorzaak is en hoe we het ook voor andere klanten kunnen voorkomen. Schijnbaar hebben dokters minder "last" van die eigenschap.

**Geplaatst**: 19-12-04 13:34

Geplaatst: 19-12-04 13:34

Hahaha ja ouderen mensen Bloos

Mijn oma bv toen ze nog leefde zei ze vaak 'Owww ik voel echt dat ik oud wordt hoor ik voel me ook echt 80!' dan zei ik vaak 'Ik ook oma zijn we samen 80' dat snapte ze niet altijd,
'Nee hoor' zei ze dan 'Jij bent nog een jonge meid je hebt je hele leven nog voor je........toen ik 25 jaar was toen...............' 'Ja oma ik snap wat u bedoeld maar u was gezond toen u 25 jaar was, ik moet nog zien dat ik de 50 haal!'

Ouderen mensen klagen nu eenmaal vaker en eerder en daar hebben ze in veel gevallen een reden voor, ze leven in veel gevallen in hun kleine omgeving war ze zich soms erg vervelen dan voel je ieder pijntje 10 keer zo heftig als dat je afleiding hebt en genoeg mensen om je heen , lijkt mij Haha!

**Geplaatst**: 19-12-04 14:17

Geplaatst: 19-12-04 14:17

Mijn oma klaagt sinds mijn opa overleden is ook over van alles en nog wat. Dat ze last heeft van dingen is hardstikke zielig, maar er zijn mensen die het veel erger hebben dan zij het heeft.
Op momenten dat ik goed last van mijn knie heb, kan ik niet behoorlijk lopen, en volgens mijn oma moet ik me dan "niet aanstellen"... op dat soort momenten kan ik het lieve mensje de nek wel omdraaien. Vroeger was ze nog veel harder zegt mijn moeder...
Mijn moeder en haar broer hebben beide een dubbele hernia gehad, en mochten zich toen ook niet aanstellen van mijn oma.

Beetje jammer, die dubbele maatstaven..

Nomineer dit bericht ×