KarminaP schreef:Eenmaal je ze op de weide liet kon je ze niet meer pakken, maar dan ook echt niet. Ze sprongen nog liever door de omheining en dat is dan ook wel meerdere keren gebeurd. Ook in de omgang waren ze schichtig en zenuwachtig.
Eigenlijk he, als ik dit topic zo lees, krijg ik het volgende idee:
Paarden/ponys die in (semi) wild zijn opgegroeid
- hebben over het algemeen meer over voor eten dan paarden die op stal nooit voor hun eten hebben hoeven vechten
- zijn over het algemeen dominanter dan paarden die ' alleen' zijn opgegroeid, het rangorde systeem zijn ze iig een stuk meer gewend en ze reageren daar ook beter op
- die met geweld 1x per jaar binnen zijn gehaald voor enten/bekappen zijn angstig, wantrouwig en schuw
- die nooit zijn binnengehaald, niet zijn geent/bekapt zijn juist heel rustig en nuchter
- hebben over het algemeen beter/sterker gestel, benen en hoeven en zijn minder vaak ziek, beter opgewassen tegen het weer.
Ik blijf bij mijn verlatingsangst nog steeds dat het te maken heeft hoe ze bij hun moeder worden weggehaald. Of misschien verlatingsangst ontstaan door andere redenen op oudere leeftijd...
Ik denk idd met die trekker dat ze zo gewoon bijgevoerd zijn
Mijn pony is ook niet bang voor de bobcat (die word juist belaagd) omdat daar altijd het eten mee komt
Naja! Klopt helemaal!
)