Geplaatst: 09-01-02 21:11 Verder was op die manege de mogelijkheid tot het huren van een manegepony, die was dan helemaal voor jezelf, en je mocht ermee bij de vereniging en wedstrijden rijden, maar dat mocht ik dus niet.
Mijn ouders zeiden: als we voor jouw hobby 250 gulden per maand betalen, dan willen we dat ook graag doen voor je zus en je broer, en dat kunnen we dus niet opbrengen. Klaar.
Een verzorgpony zat er niet in, want ik had epilepsie, en mijn ouders zagen het niet zitten als ik tussen de afgelegen boerderijen door fietste een paar keer per week, helemaal alleen, stel dat ik een aanval zou krijgen...
Samen met een vriendin mocht dat wel, maar niemand in mijn omgeving zocht voor z'n paardje twéé mensen... begrijpelijk.
Uiteindelijk ben ik met rijden gestopt.
Later, op mijn 31ste, ben ik weer begonnen. Op aanraden van mijn man hihi.
Nu ik 34 ben heb ik sinds kort een eigen paard. Mijn ouders hebben wat geld bijgelegd voor de aanschaf, en mijn schoonouders ook, maar daar blijft het bij.
Ze zijn heel blij voor mij, maar zullen nooit met de trailer rijden (mijn vader is onhandig met aanhangers) en kunnen niet met paarden omgaan dus ik zal alles zelf moeten doen, met behulp van Peter mijn man.
Omdat ik een uitkering heb (ben afgekeurd) en Peter ook niet superveel verdient, is het onderhoud van het paard best kostbaar in onze ogen.
Ik denk dat iemand die ALLES zelf moet betalen, dan ook meer verantwoordelijkheid heeft.
Wat gebeurt er als de winterdeken kapot gaat, of het zadel. Wat als het paard op speciaal beslag moet. Wat als er....
Welke verzekering zal ik nemen, welke stal, wel/niet dingen kopen, alles bekijk je met andere ogen dan wanneer je ouders het nog betalen.
Iemand die niet alles hoeft te betalen, kan wel evenveel van het paard houden als iemand die wel alles betaalt vind ik!
Maar de zorgen zijn gewoon minder wanneer je ouders of een ander meebetalen.
