Bokt.nl

**Geplaatst**: 12-12-04 12:57

Geplaatst: 12-12-04 12:57

Hannelore schreef:
Helaas kan ik hier ook over meepraten. Ik vertel nooit aan iemand wat ik heb . Ook niet als ik naar andere stal ga.

Precies.
Het is bij mij overigens ook geen groot geheim ofzo wat ik perse verborgen wil houden. (anders zou het plaatsen op bokt ook niet zo'n slim plan zijn Haha!

) Maar hoe breng je het? Kom je iemand tegen op stal die vraagt gewoon, Hoi, hoe issie? Moet je dan zeggen: "Nou, toevallig dat je erover begint, ik heb...." Om vervolgens een kwartier lang door te banketstaaf over je beroerde gezondheid. Dat doe je ook niet zo snel.

Als ik slecht rij dan wil ik dat gewoon horen, en niet zo van: "Nee hoor, ging geweeeeeldig." ('voor iemand met jou toestand, aaaaah, anders is het zo sneu') Daar leer ik niets van. Ze hoeven me echt niet te ontzien. Ik moet juist net horen wat er fout is want zelf voel ik dat amper.

**Geplaatst**: 12-12-04 13:00

Geplaatst: 12-12-04 13:00

Hihi, grappig. Ik schreef dat woord banketstaafen helemaal niet. Er stond iets anders... Duidelijke censuur op bokt!!

**Geplaatst**: 12-12-04 15:16

Geplaatst: 12-12-04 15:16

Als je in een rolstoel zit of je hebt bv spalken om je polsen, hoef je vaak niks te vertellen de meeste vragen aan je waarom je die dingen om hebt.

Ik heb jaren gedaan alsof er niks aan de hand was, op een gegeven moment was het zelfs zo dat alleen mijn ouders wisten hoe het met ging, naja ook niet helemaal precies eigenlijk.
Ik ben een binnenvetter in alles en al helemaal als het om mn gezondheid gaat, niet dat ik vind dat andere daar niks mee te maken mogen hebben, maar ik wil anderen er niet mee lastig vallen.
Als mensen vragen hoe het mij gaat is mijn antwoord altijd 'goed' of 'prima', eigenlijk standaard heb ik mezelf aan geleerd, als je dan de opmerking krijgt wat kun jij goed liegen sta je ook min of meer voor paal.

Sommige mensen prikken daar gewoon doorheen, wat ik overgens heel knap vind aangezien ik menig arts om de tuin heb kunnen leiden, met mij was en is niks mis, klaar! volgende patient graag dan kan ik naar huis.

Uiteindelijk is dit een houding waarmee je het jezelf zo ontzettend moeilijk maakt, door de jaren heen heb ik dat wel gemerkt, ben er bijna mn baan door verloren en tijdens rijlessen dacht men op een gegeven moment dat ik lui of niet fanatiek genoeg was, dat was ik des te meer dan menig andere lessers maar mn lijf wou niet.
Een uur simpele dress les viel niet en een half uurtje springen ging na loop van tijd ook niet meer, "He Mar, kom op op zeg! rijd nou toch eens door, je bent altijd de laatste" ja waarom was ik altijd de laatste dan had ik de meeste tijd om uit de rusten van de ene naar de andere sprong.

Dit was niet meer vol te houden, ik kon niet meer iedereen voor de gek houden en uiteindelijk mezelf voor de gek houden natuurlijk. Ik ben iemand die het heeft moeten leren om over mn ziekte /beperkingen te praten en aan te geven wanneer het teveel wordt, ik denderde immers altijd maar door en daar betaalde ik na een dag of 2 dagen de rekening voor.
Ik vind dat ik de laatste 2 jaar er beter mee omga, mijn baas weet ervan, mn vrienden/ iedereen uit de familie en toen ik nog les had heb ik het ook uitgelegd aan mn instuctrice.
Wonder boven wonder kreeg ik geen negatieve reacties, maar men had begrip van mijn situatie en hield er op een prettige manier rekening mee.
Als ik ergens een bout hekel aan heb, is het medelijden of overbezorgdgeid dat was ook 1 vd redenen dat ik liever niet over sprak.
nu mn hele omgeving weet hoe de vork in de steel zit, valt het best mee met de overbezorgdheid, behalve mn moeder dan maar goed daar is zo ook moeder voor *LOL*

**Geplaatst**: 12-12-04 15:45

Geplaatst: 12-12-04 15:45

cissie"]
Als je in een rolstoel zit of je hebt bv spalken om je polsen, hoef je vaak niks te vertellen de meeste vragen aan je waarom je die dingen om hebt.
[/quote]

Ja, dan is het overduidelijk. Dan heb je de keus niet om er zelf over te beginnen of niet.

[quote="cissie"]
Als mensen vragen hoe het mij gaat is mijn antwoord altijd 'goed' of 'prima',
[/quote]

Op een nieuwe manege/pensionstal is het moeilijk inschatten wie er wel en wie er niet normaal mee om kan gaan. Je zadelt zo'n iemand wel meteen op met gegevens waar ze misschien voor hun gevoel iets mee moeten doen. (dan voel ik me weer bezwaard) Bijvoorbeeld dat ze dan elke keer bewust voorzichtig vragen hoe het met je gaat. Dan weet ik weer niet of ze het uit beleefdheid vragen/uit verplichting, omdat ze geen houding weten of omdat ze echt oprecht geinteresseerd zijn. En weet ik niet wat en hoeveel ik moet zeggen. Het gaat goed, of een verhaal over de laatste onderzoeken, medicijnen etc. Ik ben geen wandelende uitzending van 'vinger aan de pols'.

[quote="cissie"]
tijdens rijlessen dacht men op een gegeven moment dat ik lui of niet fanatiek genoeg was,
[/quote]

Dat is ook 1 van de belangrijkste redenen dat ik het uiteindelijk wel verteld heb aan mijn instructeurs. Heb je privelessen, dan zou het alleen maar beter moeten gaan, maar het gaat slechter of op zijn gunstigst wisselvallig. Wil hij jou ook nog serieus nemen dan is enige toelichting wel op zijn plaats. Maar ik wilde perse wachten tot ik een aantal keren goed gereden had om aan te geven dat er met de nieuwe info niets aan de zwaarte van de lessen aangepast hoefde te worden omdat ik niet bij het minste of geringste van mijn paard pleur of van mijn stokje ga zodra ik nog een extra rondje moet galopperen. Het is mijn verantwoordelijkheid om op tijd te stoppen.

[quote="cissie"]
"He Mar, kom op op zeg! rijd nou toch eens door, je bent altijd de laatste"
[/quote]

Heel herkenbaar. Mijn dressuurlessen zijn prive, maar de springlessen waren wel in een groep. Maar ik bedacht me dat ze allang blij moesten zijn dat ik niet alles meedoe, want dan is er meer ruimte voor hun om te oefenen.

[quote="cissie schreef:
Ik vind dat ik de laatste 2 jaar er beter mee omga, mijn baas weet ervan, mn vrienden/ iedereen uit de familie en toen ik nog les had heb ik het ook uitgelegd aan mn instuctrice.

Ze zullen wel verbaast zijn geweest. Maar waarschijnlik verklaarde het ook veel. Je hebt mensen die wel nadenken maar het misschien niet aan je durven vragen, en je hebt mensen die er dan vanuit gaan dat je lui en slecht gemotiveerd bent. Was je niet bang voor een reactie: je kunt WEL paardrijden dus zal het allemaal wel meevallen?

**Geplaatst**: 12-12-04 16:24

Geplaatst: 12-12-04 16:24

Ik zeg misschien was dat niet zo duidelijk nooit gelijk dat ik reuma heb, mensen die vaag ken vertel ik het niet eens, zou niet weten waarom.
ook niet iedereen uit mn rijles wist het, naja in de loop vd tijd wel natuurlijk maar niet van mij.
Alleen mn instructrice en een lesser waarmee ik goed overweg kan heb ik het gezegt.

Ik wacht altijd op een "goed" moment zeg maar om het vertellen of om bv in te haken in een gesprek wat daar over gaat dan heb je min of meer een aanleiding om erover te beginnen.
Ik vertel het 1 keer en daarna heb ik het niet meer over, dan weet men het, en als ze dan vragen hebben of intersse praat ik er wel over, maar vaak heel kort, ik weet dat dit niet aan de andere ligt maar aan mijzelf.

Rivano schreef:
Was je niet bang voor een reactie: je kunt WEL paardrijden dus zal het allemaal wel meevallen?

Daar was ik wel bang voor idd en er zullen heus wel mensen zijn geweest die dat gedacht hebben, mensen denken vaak als je reuma hebt dat je niks kunt.

Als ik vertel dat ik 40 uur per week werk, paardrijd en men met de shetlanders, en mn moeder help in het huishouden die chronisch ziek is, gelooft echt niemand dat ik een verradelijke vorm van reuma heb. Waaraan je wel ieder moment kunt overlijden, normaal gesproken ga je niet spontaan dood van reuma het verslechterd je kwaliteit van leven.
Helaas heb ik een zeldzaame vorm waarin de spieren vd organen meespelen bij een actieve ontsteking en dus minder of helemaal niet meer functioneren.
Ik kan er oud mee worden, maar kan ook orgen zo ziek zijn dat het niet goed gaat, dat is me 2 keer overkomen en ben 1 keer opgevenen, de artsen wisten het niet meer en mn ouders werd verteld de familie bij elkaar te haken omdat het binnen enkele uren over zou zijn.
Ze zijn de laatste jaren een stuk vooruit gegaan wbt behandelingen, ik hoop nog altijd op een medicijn of vorm van behandeling waarbij ik in kritieke fase behandelbaar ben.

Sta van mezelf vebaasd dat ik dit zo op internet zet, omdat ik dit alleen met 2 goede vriendinen bespreek en verder niemand, komt waarschijnlijk omdat niemand me kent op het net dus toch min of meer anoniem Bloos

**Geplaatst**: 12-12-04 20:06

Geplaatst: 12-12-04 20:06

cissie"]
Ik vertel het 1 keer en daarna heb ik het niet meer over, dan weet men het, en als ze dan vragen hebben of intersse praat ik er wel over, maar vaak heel kort
[/quote]

Heb zelf ook niet de behoefte om er steeds maar weer over uit te wijden. Veel mensen doen dat wel, dat is hun manier om ermee om te gaan/te verwerken. Is natuurlijk helemaal niets mis mee, iedereen doet het op zijn eigen manier. Ik maak er liever cynische grappen over. En 'JA' anderen mogen ook grappen maken, en 'NEE' ik barst dan niet in huilen uit. (of het moet van het lachen zijn.) De beste grappen heb ik juist net te danken aan dergelijke situaties. **denkt-nu-glimlachend-terug-aan-het-duitse-dierentuin-incident en de Burgers-Bush-grap**

[quote="cissie"]
Daar was ik wel bang voor idd en er zullen heus wel mensen zijn geweest die dat gedacht hebben,
[/quote]

Vooral op mijn werk ben ik daar bang voor. Niet werken en wel naar je paard gaan gaat er niet in ben ik bang. En ergens hebben ze nog gelijk ook.

[quote="cissie"]
ik hoop nog altijd op een medicijn of vorm van behandeling waarbij ik in kritieke fase behandelbaar ben.
[/quote]

He! Mijn stokpaardje, ik zou er een aparte topic aan kunnen wijden:
"Zou je je opgeven als proefkonijn om niet geregistreerde medicijnen uit te testen? Dat ze je volspuiten met onbekend chemisch spul om te kijken hoe het te verdragen is en wat de mogelijke bijwerkingen zijn? Ik krijg dan altijd hard: -Neee, nooit van mijn leven, de mensen die dat zichzelf aandoen zijn gek. Ik ben zuinig op mijn lichaam!- te horen.
Zelf heb ik 2x meegedaan en zou het zo weer doen. Heb zelfs mijn afstudeeropdracht gedaan bij een dergelijke kliniek. Niemand denkt erbij na dat dit de ENIGE manier is om een geneesmiddel/behandelwijze legaal te krijgen. Ga eens bij jezelf na wiens overlijden door ziekte je het meest geraakt heeft. Wat nou als er een geneesmiddel was waarmee diegene het overleeft zou hebben en nu gewoon naast je bij de computer zit. Dat geneesmiddel kan er alleen komen als er mensen zijn (veel mensen) die zich beschikbaar hebben gesteld. Die mensen verklaar je niet voor gek, voor je het weet krijgt je kind die verschikkelijke ziekte en dan ben je blij dat er mensen geweest zijn die niet hypocriet zijn.

[quote="cissie schreef:
Sta van mezelf vebaasd dat ik dit zo op internet zet, omdat ik dit alleen met 2 goede vriendinen bespreek en verder niemand,

Ik vind het goed. (en dapper) Op deze manier laat je zien dat er ondanks
alle ellende toch mee te leven valt en het niet meteen betekend dat je achter de geraniums moet zitten. Ik vind het altijd wel inspirerend om te horen dat er mensen zijn die in zo'n situatie zitten en toch alles uit het leven proberen te halen. En ik moet zeggen: Met een paard, van Shet tot Shire, is het leven dan toch een tikje leuker.

**Geplaatst**: 12-12-04 20:13

Geplaatst: 12-12-04 20:13

Ik heb een hele kleine 'handicap', tussen haakjes omdat ik het eigenlijk nooit als een echte handicap heb gezien.
Ik heb ooit mijn linkerarm verbrijzeld, en daardoor werkt mijn linkerhand niet helemaal meer en heb ik weinig gevoel en kracht meer in die arm. Ik heb een 'klauwhandje', mijn hand staat zeg maar in klauwvorm en mijn pols staat scheef, mijn duim staat in het verlengde van mijn pols. Mijn wijsvinger en duim kan ik redelijk gebruiken, maar ik voel er vrijwel niets mee. Mijn pols kan nog wel op en neer, maar vrijwel niet meer draaien, dat is vastgezet.
Lastig is vooral dat ik met rijden dus niet kan voelen hoeveel druk ik in mijn hand heb, dat moet ik echt in mijn bovenarm voelen. Ook teugels op maat houden links is lastig, ik voel het niet als hij door mijn hand glijdt.

Ook heb ik artrose in beide handen, in mijn heupen en in mijn knieën, wat vaak flink pijnlijk is.

**Geplaatst**: 12-12-04 20:23

Geplaatst: 12-12-04 20:23

Ik geef Ineke2 les (ze heeft eerder gereageerd in dit topic)

Recht zitten zal ze nooit kunnen, haar spastische rechterkant uitschakelen zal ze nooit kunnen....... maar damn wat heb ik een respect voor die meid.

Ze heeft geen evenwichtsgevoel, ze heeft geen kracht rechts, ze heeft teveel spanning in haar spieren rechts........ maar voorlopig krijgt ze het wel voor elkaar om haar eigen pony in te rijden, zadel mak te maken en te beleren.....

Ik wordt er wel eens (heel onterecht overigens) boos om dat als zij fotos plaatst dat er mensen zijn die zeggen hoe " beroerd" ze in hun ogen zit..... en ik maak me daar kwaad om, want als Ineke een "gezond" lijf had gehad en de instelling die ze nu heeft had ze bij de junioren gereden bij wijze van spreken.........

Onterecht omdat er een heleboel bokkers zijn die niet weten dat Ien hier en daar wat moeite heeft met haar lijf, en ik weet als geen ander hoeveel moeite het haar kost om gewoon al te blijven zitten, laat staan een pony te vertellen waar hij en hoe hij ergens heen moet......

voor mij een bijzonder iemand, zoveel doorzettingsvermogen had ik moeten hebben, dan had ik nog wat kunnen presteren in mijn leven

**Geplaatst**: 12-12-04 21:02

Geplaatst: 12-12-04 21:02

Ik begrijp heel goed dat sommige van de posters hier niet willen zeggen dat ze wat mankeert. Ik heb daar zelf ook behoorlijk lang aan meegedaan. Soms het allerlaatste gevraagd van mij lijf, terwijl dat eigenlijk niet meer kon om maar 'gewoon mee te doen'. En toch ben ik er inmiddels achter gekomen dat je wel moet zeggen wat er aan de hand is. Mensen rekenen je (niet alleen met paardrijden, maar ook op het werkt) toch af op hoe je overkomt en wat je kunt. Hoe snel of langzaam of krom je door de gang loopt o.i.d. En als ze niet weten wat er aan de hand is, dan wordt er al snel een verkeerde conclusie getrokken. Bijvoorbeeld: "ben je sjaggerijnig?", terwijl je gewoon toevallig een pijnlijke dag hebt.

Dus ik ben het gaan vertellen. Ik loop er niet dagelijks mee te koop, maar mensen weten het wel. En soms is dat echt nodig.

**Geplaatst**: 12-12-04 21:17

Geplaatst: 12-12-04 21:17

Gelukkig heb ik geen handicaps, maar heb wel les gegeven aan kinderen met het syndroom van Down, Kinderen met spasme en een meisje die minder dan 10% kan zien...... Zo onwijs leuk en dankbaar werk. Hoe ontspannen die kinderen worden van het aanraken van een paard en hoeveel plezier ze beleven in het rijden. Alleen maar stappen en gekke oefeningen doen, lachen gieren en brullen..........

**Geplaatst**: 12-12-04 21:27

Geplaatst: 12-12-04 21:27

Anya schreef:
En als ze niet weten wat er aan de hand is, dan wordt er al snel een verkeerde conclusie getrokken. Bijvoorbeeld: "ben je sjaggerijnig?", terwijl je gewoon toevallig een pijnlijke dag hebt.

Dus ik ben het gaan vertellen. Ik loop er niet dagelijks mee te koop, maar mensen weten het wel. En soms is dat echt nodig.

Dat hoor ik ook regelmatig of "kijk niet zo boos" oh sorry had ik niet eens in de gaten en ik ben niet eens boos op dat moment maar heb simpelweg pijn.
Ik neem het m'n omgeving niet kwalijk, als mensen niet weten wat je mankeert of waar je last van hebt, kun je het ze ook niet kwalijk nemen.

Omdat ik zo goed mn best doe om zo normaal mogelijk leven te leiden en dat lukt best aardig hoor *LOL*

, "vergeten" mensen wel eens dat ik chronisch ziek ben, dat zie ik in de meeste gevallen toch als een compliment.

Maar het is ook wel eens lastig om het uit te moeten leggen hoe het ook alweer zat, vaak moet dat dan op momenten dat je bv voor het blok staat en in veel gevallen staan er dan meedere mensen bij, dan moet ik toch zeggen dat me daar erg ongemakkelijk bij voel. Bloos!

**Geplaatst**: 12-12-04 21:32

Geplaatst: 12-12-04 21:32

Rivano schreef:
En ik moet zeggen: Met een paard, van Shet tot Shire, is het leven dan toch een tikje leuker.

Dat is zeker zo *LOL*

, je bent afgeleid en bent met je gedachten ergens anders dan je lijf.
De paarden houden me ook aardig aan een bepaalde regelmaat vd dag, een regelmaat die voor mij belangrijk is om minder moe te worden.

Ik wou nog meer stukjes Quoten, maar dat lukt om een vage reden niet Verward

**Geplaatst**: 12-12-04 22:28

Geplaatst: 12-12-04 22:28

ik loop er ook niet mee te koop maar laat wel weten aan mensen die het wat aangaat (werkgever, directe collega's etc) hoe het zit omdat je er idd op aangekeken word als je een keer een mindere dag hebt en je misschien wat chagerijnig kijkt ofzo.

Soms krijg ik ook wel eens te horen dat het wel mee zal vallen allemaal omdat ik toch nog zo veel mogenlijk probeer te doen en een "normaal" leven wil hebben (met andere woorden, stel je niet zo aan) en dan zou ik die mensen eens flink wakker willen schudden en ze een dagje of wat in mijn positie plaatsen.

**Geplaatst**: 12-12-04 22:45

Geplaatst: 12-12-04 22:45

Ineke zegt het verder niemand hoe ze is, als moeder heb ik heel veel respect voor haar. Ze doet het, maar hoe vaak ze er ook al afgevallen is ze gaat gewoon door. Het is ook een stukje opvoeding, het woordje niet kunnen hoort er niet bij. Gewoon door gaan en doen

**Geplaatst**: 13-12-04 11:12

Geplaatst: 13-12-04 11:12

Hebben de paarden je ook niet erg door alles heen geholpen? En mss geholpen in de revalidatie.

**Geplaatst**: 13-12-04 13:49

Geplaatst: 13-12-04 13:49

Ik heb een zeldzame ziekte HME. Kort uitgelegd: Er groeien extra botten in mijn lichaam. Met name in gewrichten en bewegingsmechanisme. En ja helaas dus in mijn benen en armen ook. Ben al vaak geopereert en heb altijd erg veel pijn. Ik heb weinig kracht nog in mijn linkerarm en mijn rechterbeen is na 5 operaties nooit zonder pijn.

Paardrijden is mijn allergrootste liefde. Ik rijdt met veel pijn, maar tijdens het rijden vergeet ik het een beetje, maar bij het afstappen wordt ik weer pijnlijk op de feiten gedrukt.

Ik heb mijn pony vanaf toen ze een veulentje was, ze is nu 13 jaar. Wij zijn een hele hechte combinatie. Terwijl ze erg heftig is met rijden. Ze zal me er nooit afgooien. Ik durf niet meer op andere paarden te rijden. Het risico dat als ik er af zou vallen is dan behoorlijk groot op onherstelbare letsel.

Ik probeer zo lang mogelijk te blijven rijden, maar merk wel dat het steeds moeilijker wordt.
Maar als ik zou stoppen weet ik zeker dat het psychisch heel hard achteruit zal gaan met mij.

Ik wens alle mensen die rijden met een handicap of ander moeilijkheid heel veel sterkte toe!!!!

Paarden en pony's maken mensen blij, ondanks de beperkingen die je hebt!

Liefs van Juliette

**Geplaatst**: 13-12-04 16:46

Geplaatst: 13-12-04 16:46

Het is bij niet dat mensen het niet mogen weten. Enkel selecteer ik wel de mensen die het mogen/moeten weten.

Mijn instructeur vertel ik het pas na een aantal lessen. Niet direct. Ten eerste omdat ik niet weet of het direct al klikt tussen ons en dan ga ik niet direct zo'n verhaal lopen ophangen en ten tweede ook omdat ik als gewone leerling wil worden gezien. Vaak ziet men lichamelijke gehandicapte mensen ook niet voor vol (geestelijk ) aan. Dit heb ik namelijk vaak gezien op b.v. school. ( heb zelfs 1 keer helemaal niet vertelt)

Heel vaak vragen mensen aan mij wat ik heb. Als ik het aan die persoon niet wil vertellen omdat ik denk dat ze meer geinterreseerd zijn in het verhaal om door te kunnen kletsen dan zeg ik het dus niet. Dus daar ben ik keihard in. Enkel mensen die niet jou verhaal als sensatie gebruiken vertel ik het. En dat zijn goede vrienden en familie. Op mijn werk weet mijn hoofd het en die heeft zelf ook slechte gezondheid dus die begrijpt het helemaal. Mijn naaste collega's weten ook niet het fijne. Enkel dat ik slechte gezondheid heb. En dat is voor ze voldoende. Mocht ik meer willen vertellen dan komt dat vanzelf.

Gelukkig heb ik 1 goede vriendin die zelf ook een "kreukeltje" is waarmee ik perfect kan praten. En uiteraard ook mijn vriend.
Zij hebben mij in zeer slechte dagen meegemaakt.

Mijn leven gaat prima zo. De mensen die het dienen te weten weten het en de rest gist er maar lekker op los (vooral leuk als je in een dorp woont wat ik hiervoor heb gedaan....er gingen altijd de leukste roddels door het dorp)
Op deze manier gaat het voor mij nugoed...misschien dat het in de toekomst nog anders moet maar dat zie ik dan wel.

**Geplaatst**: 13-12-04 20:00

Geplaatst: 13-12-04 20:00

Ikzelf heb reuma, maar vertel het ook niet zo snel. Ben ook een echte binnenvetter, en een doorzetter, mensen zullen niet snel iets aan me merken. Op het werk weten ze het wel, maar vergeten ze het ook heel vaak. Ik heb beperkingen, en omdat ik nogal een ergonomisch onverantwoorde baan heb moet ik zo af en toe wel eens hulp inschakelen. En het is dan wel heel grappig om de reactie van mijn directe collega's te zien, want vaak hebben ze het helemaal niet door waarom ik ze het vraag, en daarna schamen ze zich dood. Ik ben er blij om, mede door hun vergeten word ik normaal behandeld.
Tja, met paardrijden heb ik er niet zo veel problemen mee. Heb geen les op dit moment, en ben meestal alleen bezig. Hoef dus aan niemand een verklaring af te leggen. Met het aangespannen rijden heb ik wel wat meer moeite, vooral op wedstrijden. Tja, dan bijt ik maar op mijn tanden en ga ik gewoon door, zo eigenwijs ben ik ook wel weer.

**Geplaatst**: 13-12-04 21:14

Geplaatst: 13-12-04 21:14

Mijn moeder heeft ook reuma, wat een rotziekte zeg...
Als kind vond ik het wel eens moeilijk om mee om te gaan, omdat haar humeur in directe verbinding stond met de pijn die ze had.
Heel begrijpelijk, maar ook heel erg vervelend. Om die reden zeg ik niet zo vaak dat ik pijn heb door mijn whiplash, of dat ik iets niet kan doen door mijn whiplash. Ik wil anderen er niet mee belasten zeg maar. Mijn vriend wordt er wel eens kwaad om, groot gelijk heeft ie ook.
Maarja, het zit gewoon niet in mij om aan iedereen te vertellen wat voor pijntjes ik heb...
Paardrijden is erg goed voor mijn klachten, het rijden heeft een soort masserende werking op mijn vastzittende en verkrampte spieren.
Maar op mijn werk krijg ik vaak genoeg reacties van "pas maar op met de paarden", daar wordt echt gedacht dat dat een boosdoener is Rolleyes

Laatst was ik eraf gevallen (van mijn jonge paard) en had ik een lichte hersenschudding, 5 dagen later moest ik werken en ondanks dat ik me niet helemaal goed voelde ben ik toch gegaan. Ja, want ze zien me aankomen met die 'gevaarlijke' paarden...

**Geplaatst**: 13-12-04 22:31

Geplaatst: 13-12-04 22:31

gijsenkim schreef:
Ik geef Ineke2 les (ze heeft eerder gereageerd in dit topic)

Recht zitten zal ze nooit kunnen, haar spastische rechterkant uitschakelen zal ze nooit kunnen....... maar damn wat heb ik een respect voor die meid.

Ze heeft geen evenwichtsgevoel, ze heeft geen kracht rechts, ze heeft teveel spanning in haar spieren rechts........ maar voorlopig krijgt ze het wel voor elkaar om haar eigen pony in te rijden, zadel mak te maken en te beleren.....

Ik wordt er wel eens (heel onterecht overigens) boos om dat als zij fotos plaatst dat er mensen zijn die zeggen hoe " beroerd" ze in hun ogen zit..... en ik maak me daar kwaad om, want als Ineke een "gezond" lijf had gehad en de instelling die ze nu heeft had ze bij de junioren gereden bij wijze van spreken.........

Onterecht omdat er een heleboel bokkers zijn die niet weten dat Ien hier en daar wat moeite heeft met haar lijf, en ik weet als geen ander hoeveel moeite het haar kost om gewoon al te blijven zitten, laat staan een pony te vertellen waar hij en hoe hij ergens heen moet......

voor mij een bijzonder iemand, zoveel doorzettingsvermogen had ik moeten hebben, dan had ik nog wat kunnen presteren in mijn leven

Wat een lief berichtje Lovers

**Geplaatst**: 14-12-04 12:36

Geplaatst: 14-12-04 12:36

Ik heb zelf als ik ga rijden zonder zadel dat mij vriendin dan zegt, zal je dat nou wel doen met je nek Scheve mond

Daar kan ik me weleens boos om maken alsof ik ineens niks meer kan.

Bij mij weten de meeste mensen het wel die in mijn directe omgeving staan, om misverstanden te verkomen. Heb liever dat mensen het weten en als ik vloek of bijna in huilen uitbarts dat ze weten dat ze me beter even kunnen laten als dat ik en pijn heb en het ook nog eens uit moet leggen waarom ik zo reageer of iets.

Het is geen geheim en mensen hebben mij nog niet echt anders behandeld en als ze dat wel doen zal ik ze er wel even op wezen dat ik zelf heel goed kan beslissen wat wel en niet kan. Tong uitsteken

**Geplaatst**: 14-12-04 17:33

Geplaatst: 14-12-04 17:33

Chans schreef:
ik loop er ook niet mee te koop maar laat wel weten aan mensen die het wat aangaat (werkgever, directe collega's etc) hoe het zit omdat je er idd op aangekeken word als je een keer een mindere dag hebt en je misschien wat chagerijnig kijkt ofzo.

Op mijn werk weten ze het ook. Vind ik ook nodig, een soort projectverantwoordelijkheid. Mochten enkelen het niet weten dan zijn ze er nu wel achter, want sinds 24 september zit ik weer in de ziektewet.

Hoop wel weer snel aan de slag te kunnen, maar moet in ieder geval wachten tot 11 januari want dan komt de uitslag van de nieuwe bioptie. (lekker getimed: Voor die bioptie moet je eerst op een streng dieet, dus op 2de kerstdag en de trouwdag van mijn ouders (de 27ste) mag ik per dag alleen 1 droge beschuit en 1 witte boterham met kaas zonder boter eten, Mmmmmm!! Lekker Vork

)

**Geplaatst**: 14-12-04 17:44

Geplaatst: 14-12-04 17:44

BJuwel schreef:
Hebben de paarden je ook niet erg door alles heen geholpen? En mss geholpen in de revalidatie.

Beetje fifty fifty.
Voor de revalidatie na het ongeluk met mijn rechterbeen heeft het fantastisch geholpen!!! En het is ook veel leuker dan dat getrut in zo'n gymzaaltje.

Voor de chronische aandoeningen ben ik bang dat het niet echt een bijzonder bevorderend effect heeft. Vooral nu de winter eraan komt. Haha!

Het heeft vooral een positief psychisch effect. -Dan weet je tenminste waar je het voor doet als je weer een vervelende behandeling ondergaat.- Maar ik denk dat het uiteindelijk toch lichamelijk een positief effect heeft, je blijft in beweging, komt lekker fris buiten, de spieren zijn aan het werk, goed voor je evenwicht, uithoudingsvermogen, etc. Rust roest.

**Geplaatst**: 14-12-04 18:04

Geplaatst: 14-12-04 18:04

Heej, ik ben mijn handicap nog niet tegengekomen, maar ik heb PDD-nos. Dat is een aan autisme verwante stoornis. Ik ben dus niet helemaal autistisch, als ik het niet vertel zou je niet zeggen dat dr iets met me is, maar ik heb er wel degelijk last van. Ook met rijden. Ik kan bijvoorbeeld niet met meer dan 1 andere ruiter in de bak rijden (met 1 heb ik al moeite) kan mijn aandacht niet verdelen. Als ik echt op mijn pony let dan rijd ik tegen iedereen op en krijg je bakregel-gemopper, en als ik op de anderen let dan kan ik niet meer rijden want dan heb ik het veel te druk met kijken en wor ik gestresst, en mijn pony ook, waardoor het helemaal niet meer lukt en ik uiteindelijk sjaggie naar het bos vertrek. Dus op wedstrijd zal ook nooit iets worden met losrijden zit je vaak genoeg met meer dan 10 man in de bak. Dat dus goed klote, maar goed das natuurlijk nix vergeleken met de mensen hier die altijd moeten leven met pijn, of die een lichaamsdeel missen, verlamt zijn, doof of blind zijn, enz enz

**Geplaatst**: 14-12-04 18:42

Geplaatst: 14-12-04 18:42

Rowy schreef:
Heej, ik ben mijn handicap nog niet tegengekomen, maar ik heb PDD-nos. Dat is een aan autisme verwante stoornis. Ik ben dus niet helemaal autistisch, als ik het niet vertel zou je niet zeggen dat dr iets met me is, maar ik heb er wel degelijk last van. Ook met rijden. Ik kan bijvoorbeeld niet met meer dan 1 andere ruiter in de bak rijden (met 1 heb ik al moeite) kan mijn aandacht niet verdelen. Als ik echt op mijn pony let dan rijd ik tegen iedereen op en krijg je bakregel-gemopper, en als ik op de anderen let dan kan ik niet meer rijden want dan heb ik het veel te druk met kijken en wor ik gestresst, en mijn pony ook, waardoor het helemaal niet meer lukt en ik uiteindelijk sjaggie naar het bos vertrek. Dus op wedstrijd zal ook nooit iets worden met losrijden zit je vaak genoeg met meer dan 10 man in de bak. Dat dus goed stinkmodder, maar goed das natuurlijk nix vergeleken met de mensen hier die altijd moeten leven met pijn, of die een lichaamsdeel missen, verlamt zijn, doof of blind zijn, enz enz

Tuurlijk is het vervelend als je lichamelijke aandoening of ziekte hebt, heel lastig zelfs

, maar schrap jezelf niet weg, jij kunt net zo goed hinder ervan ondervinden op een andere manier dan wel, maar ga er niet vanuit dat het bij jou wel minder erg zal zijn als bij iemand anders.

Ik heb een periode gehad dat is psychisch in de knoop zat nav veelvuldig ziekenhuis opnamen van de morfine kreeg ik ook nare bijwerkingen die je ernstig beperken op je social functioneren.
Er zijn dagen bij geweest dat ik dacht ik wou dat ik niet kon lopen maar geestelijk en sociaal/emotioneel enz. wel in orde was, zo vreselijk vond ik het.
Net zoals bij lichamelijke afwijkingen of ziektes kun jij er net zo goed helemaal niks aan doen het overkomt je, thats it!

Ik denk dat jij in je omgeving soms meer moeite moet doen om het bij mensen aan het verstand te peuteren Frusty

dan bv ik of andere mensen met reuma!.

Nomineer dit bericht ×