Moderators: Essie73, Coby, balance, Firelight, Dyonne, Neonlight, Sica, NadjaNadja, C_arola
Geplaatst: 11-12-07 17:15
). Geplaatst: 11-12-07 17:17
Geplaatst: 11-12-07 17:24
Geplaatst: 11-12-07 20:00
Geplaatst: 11-12-07 20:39
Geplaatst: 12-12-07 09:11
Geplaatst: 12-12-07 10:12
Geplaatst: 12-12-07 10:25
Geplaatst door de TopicStarter : 12-12-07 12:59
woeliej schreef:sta er van te kijken dat er zoveel 'slechte' staleigenaren zijn!
ik snap die mensen niet hoor.. Als ze nix met paarden hebben, waarom dat een pensionstal?
Geplaatst: 13-12-07 10:08
Geplaatst: 13-12-07 16:01
esther82 schreef:Zo hebben mijn zus en ik onlangs ook zoiets meegemaakt. Vier maanden geleden werd de stal waar we stonden door persoonlijke omstandigheden van de eigenaren helaas verkocht. We stonden hier al dik 6 jaar, en hadden er rustig nog minstens 10 jaar gestaan als het niet verkocht werd. We hadden het er heel erg naar ons zin.
Maar aan overmacht doe je niet zoveel, dus op zoek naar het beste alternatief dat te vinden was. We dachten dit ook gevonden te hebben. Paarden kwamen veel buiten, er werd gemest, leuke uitrijmogelijkheden etc etc. Na verloop van tijd werden de kleine irritaties toch wel heel groot. De stallen waren 9 van de 10 keer te smerig voor woorden, ze kregen veel te weinig ruwvoer, de staleigenaren gingen met grote regelmaat hele dagen weg zonder ook maar iets te overleggen of te regelen voor de paarden. De bak waar we in reden was van de buren en met het invallen van de winter mochten we daar nog maar zo'n drie uur per dag gebruik van maken, op de meest onmogelijke tijden. Onze merrie werd vreselijk nerveus van de stal, en dat was het ons absoluut niet waard.
Hier in de randstad betaal je echt de hoofdprijs voor een stalletje voor je paard. Dat geeft helemaal niets. Maar dan moeten jij en je paard het natuurlijk wel naar je zin hebben.
Het stuitte ons echter zo tegen de borst dat alles wat afgesproken was niet nagekomen werd of kon worden door de staleigenaren dat we besloten hebben op zoek te gaan naar iets anders. Geheel onverwacht zijn we nu bij kennissen van onze eerste staleigenaren terecht gekomen. Wat een verademing. Het is er heel duidelijk: what you see, is what you get. En dat is meer dan prima. We gaan weer een beetje terug naar hoe we de dingen gewend waren en ze ook graag willen voor onze paarden. Deze trekken ook zienderogen weer bij.
Dit hadden we veel eerder moeten doen, maar dat is achteraf makkelijk gezegd.
Geplaatst: 13-12-07 17:22
vanderspek schreef:esther82 schreef:Zo hebben mijn zus en ik onlangs ook zoiets meegemaakt. Vier maanden geleden werd de stal waar we stonden door persoonlijke omstandigheden van de eigenaren helaas verkocht. We stonden hier al dik 6 jaar, en hadden er rustig nog minstens 10 jaar gestaan als het niet verkocht werd. We hadden het er heel erg naar ons zin.
Maar aan overmacht doe je niet zoveel, dus op zoek naar het beste alternatief dat te vinden was. We dachten dit ook gevonden te hebben. Paarden kwamen veel buiten, er werd gemest, leuke uitrijmogelijkheden etc etc. Na verloop van tijd werden de kleine irritaties toch wel heel groot. De stallen waren 9 van de 10 keer te smerig voor woorden, ze kregen veel te weinig ruwvoer, de staleigenaren gingen met grote regelmaat hele dagen weg zonder ook maar iets te overleggen of te regelen voor de paarden. De bak waar we in reden was van de buren en met het invallen van de winter mochten we daar nog maar zo'n drie uur per dag gebruik van maken, op de meest onmogelijke tijden. Onze merrie werd vreselijk nerveus van de stal, en dat was het ons absoluut niet waard.
Hier in de randstad betaal je echt de hoofdprijs voor een stalletje voor je paard. Dat geeft helemaal niets. Maar dan moeten jij en je paard het natuurlijk wel naar je zin hebben.
Het stuitte ons echter zo tegen de borst dat alles wat afgesproken was niet nagekomen werd of kon worden door de staleigenaren dat we besloten hebben op zoek te gaan naar iets anders. Geheel onverwacht zijn we nu bij kennissen van onze eerste staleigenaren terecht gekomen. Wat een verademing. Het is er heel duidelijk: what you see, is what you get. En dat is meer dan prima. We gaan weer een beetje terug naar hoe we de dingen gewend waren en ze ook graag willen voor onze paarden. Deze trekken ook zienderogen weer bij.
Dit hadden we veel eerder moeten doen, maar dat is achteraf makkelijk gezegd.
Geplaatst: 13-12-07 17:34
Geplaatst: 13-12-07 17:54
Geplaatst: 13-12-07 23:58
esther82 schreef:Zo hebben mijn zus en ik onlangs ook zoiets meegemaakt. Vier maanden geleden werd de stal waar we stonden door persoonlijke omstandigheden van de eigenaren helaas verkocht. We stonden hier al dik 6 jaar, en hadden er rustig nog minstens 10 jaar gestaan als het niet verkocht werd. We hadden het er heel erg naar ons zin.
Maar aan overmacht doe je niet zoveel, dus op zoek naar het beste alternatief dat te vinden was. We dachten dit ook gevonden te hebben. Paarden kwamen veel buiten, er werd gemest, leuke uitrijmogelijkheden etc etc. Na verloop van tijd werden de kleine irritaties toch wel heel groot. De stallen waren 9 van de 10 keer te smerig voor woorden, ze kregen veel te weinig ruwvoer, de staleigenaren gingen met grote regelmaat hele dagen weg zonder ook maar iets te overleggen of te regelen voor de paarden. De bak waar we in reden was van de buren en met het invallen van de winter mochten we daar nog maar zo'n drie uur per dag gebruik van maken, op de meest onmogelijke tijden. Onze merrie werd vreselijk nerveus van de stal, en dat was het ons absoluut niet waard.
Hier in de randstad betaal je echt de hoofdprijs voor een stalletje voor je paard. Dat geeft helemaal niets. Maar dan moeten jij en je paard het natuurlijk wel naar je zin hebben.
Het stuitte ons echter zo tegen de borst dat alles wat afgesproken was niet nagekomen werd of kon worden door de staleigenaren dat we besloten hebben op zoek te gaan naar iets anders. Geheel onverwacht zijn we nu bij kennissen van onze eerste staleigenaren terecht gekomen. Wat een verademing. Het is er heel duidelijk: what you see, is what you get. En dat is meer dan prima. We gaan weer een beetje terug naar hoe we de dingen gewend waren en ze ook graag willen voor onze paarden. Deze trekken ook zienderogen weer bij.
Dit hadden we veel eerder moeten doen, maar dat is achteraf makkelijk gezegd.
Geplaatst: 14-12-07 00:09
woeliej schreef:ligt het aan mij of komt dit een beeeetje vreemd over..
Nee hoor ik vind het ook erg apart opeens allemaal nieuwe accounts die zeggen hoe leuk die ene stal wel niet is..... 
Geplaatst: 14-12-07 00:14
Geplaatst door de TopicStarter : 14-12-07 00:57
fransje23 schreef:woeliej schreef:ligt het aan mij of komt dit een beeeetje vreemd over..
ligt aan jou
Ik tem wel even
Geplaatst: 14-12-07 11:08
De stal waar ik stond hield ermee op, haar man was overleden ze heeft het nog een jaar gedaan maar het werd haar teveel (vrouw van 65+) Denk nou dat ziet er allemaal wel leuk uit, totdat ik daar aan kwam. De afspraak was dat hij de paarden binnen en buiten zou zetten en zou voeren. De eerste week ging het al mis, paarden zouden in de nacht gewoon binnen staan. Had hij geen hooi geregeld moest ik ze buiten laten staan. Hebben een week 24 uur per dag buiten gelopen. Uiteindelijk had hij hooi gekocht, krijg ik op een gegeven moment een sms dat de paarden buiten gelopen hadden omdat hij ze niet te pakken kreeg. Anders was meneer ook snel genoeg met smsen wanneer ik kwam, of ik nog ging rijden enz. Hij voerde de paarden niet, liep alleen maar te klagen dat er teveel strooisel doorheen ging wat helemaal niet het geval was. De paarden kregen maar 1 (!) plakje hooi per dag. Hij gooide de paarden s'morgens vroeg om 7 uur naar buiten en was vervolgens de hele dag aan het werk, er was dus totaal geen toezicht! Kom ik 'savonds om half 10 even kijken (wanneer het dus al donker is) staan de paarden nog buiten. Als ik dus niet gekomen was had hij ze gewoon buiten laten lopen. Hij werd ook nogal persoonlijk. Wilde precies weten wanneer je kwam of je ging rijden en je mocht absoluut niemand meenemen want hij woonde daar voor zijn rust 
Waarom begin je een pensionstal denk je dan? De smsjes die hij stuurde werden zo persoonlijk dat hij zich ging bemoeien met je relatie en vragen of je zwanger was Toen mijn oudere merrie daar met koliek stond en die flapdrol het niet gezien had (zweten rollen kreunen lijkt me een duidelijk teken) was de maat vol. Ik ben verder gaan kijken naar een andere stal. Die man beloofde idd gouden bergen maar er kwam werkelijkwaar niets van terecht. Nu sta ik op een westernstal (als engelse ruiter zijnde 
) Tussen het paardenvolk, vorige week was mijn oudere merrie weer niet goed. Dus ze bellen je op om je op de hoogte te stellen, paarden worden goed gevoerd krijgen 4 keer per dag hun hooi 2 keer per dag hun krachtvoer en er is dagelijks toezicht. Al met al was het een jaar van verhuizingen maar na die laatste stal was de juiste keus geweest na al die stallingen bij elkaar. Ik kan nu met een gerust hart zeggen ik ga niet heen de paarden worden toch wel verzorgd je hoeft het niet meer te controleren! Als je niet prettig op een stal staat of de verzorging is niet goed kun je beter maar verder kijken het gaat uiteindelijk toch niet goed je gaat je irriteren aan dingen je gaat met minder plezier heen en dat is nou juist wat je moet voorkomen Geplaatst: 14-12-07 13:37
Geplaatst: 14-12-07 16:53
EN het is ook nog eens een stuk minder ver fietsen. Ik ben voorlopig niet van plan om te verhuizen. Geplaatst: 14-12-07 21:34
esther82 schreef:Zo hebben mijn zus en ik onlangs ook zoiets meegemaakt. Vier maanden geleden werd de stal waar we stonden door persoonlijke omstandigheden van de eigenaren helaas verkocht. We stonden hier al dik 6 jaar, en hadden er rustig nog minstens 10 jaar gestaan als het niet verkocht werd. We hadden het er heel erg naar ons zin.
Maar aan overmacht doe je niet zoveel, dus op zoek naar het beste alternatief dat te vinden was. We dachten dit ook gevonden te hebben. Paarden kwamen veel buiten, er werd gemest, leuke uitrijmogelijkheden etc etc. Na verloop van tijd werden de kleine irritaties toch wel heel groot. De stallen waren 9 van de 10 keer te smerig voor woorden, ze kregen veel te weinig ruwvoer, de staleigenaren gingen met grote regelmaat hele dagen weg zonder ook maar iets te overleggen of te regelen voor de paarden. De bak waar we in reden was van de buren en met het invallen van de winter mochten we daar nog maar zo'n drie uur per dag gebruik van maken, op de meest onmogelijke tijden. Onze merrie werd vreselijk nerveus van de stal, en dat was het ons absoluut niet waard.
Hier in de randstad betaal je echt de hoofdprijs voor een stalletje voor je paard. Dat geeft helemaal niets. Maar dan moeten jij en je paard het natuurlijk wel naar je zin hebben.
Het stuitte ons echter zo tegen de borst dat alles wat afgesproken was niet nagekomen werd of kon worden door de staleigenaren dat we besloten hebben op zoek te gaan naar iets anders. Geheel onverwacht zijn we nu bij kennissen van onze eerste staleigenaren terecht gekomen. Wat een verademing. Het is er heel duidelijk: what you see, is what you get. En dat is meer dan prima. We gaan weer een beetje terug naar hoe we de dingen gewend waren en ze ook graag willen voor onze paarden. Deze trekken ook zienderogen weer bij.
Dit hadden we veel eerder moeten doen, maar dat is achteraf makkelijk gezegd.
Geplaatst: 14-12-07 22:13
Geplaatst: 14-12-07 22:41
Geplaatst: 14-12-07 22:44
