
Mijn merrie heeft in het afgelopen 3/4 jaar een wolfskiesje gehad. Daarna stijve rugspieren (6 weken oefeningen doen) en laatst had ze mok. Vreselijk sneu voor het dier, maar voor mij dus echt geen reden om haar te verkopen. Ze heeft wel te koop gestaan, maar dat was omdat ik er niet op durf, mijn eigen schuld dus
(maar dat kon ik dus ook niet over mijn hart verkrijgen, omdat het zo'n onwijs lekker ding is). Maar ik vind de band met mijn paarden zóveel belangrijker dan het rijden. Al konden mijn paarden nooit meer bereden worden, dan is het voor mij nog steeds geen reden om ze weg te doen.Maar wie ben ik? Iemand die emotioneel zó verknocht is aan haar paarden dat het idee van verkopen de nekharen ten berge doet reizen.