Bokt.nl

**Geplaatst**: 12-12-05 11:33

Re:

Geplaatst: 12-12-05 11:33

klinkt als mijn moeder, die rijd 1x per 2 of 3 weken...poetsen etc gaat met ene hoop ellende, paard vastzetten betekend dat ie gaat hangen, buitenrijden betekend dat ie vol gas terug naar huis komt

doen vriendinnen van mij of ikzelf wat met het paard is ie doodsbraaf en bijna saai te noemen...

maar jouw moeder kon wel goed omgaan met het vorige paard, mijn moeder mist gewoon het complete gevoel, zowel qua rijden als in de omgang
idd dingen zoals paard te lang vatzetten, paard wat op dr voet gaat staan etc, ik zie ze aankomen, maar als ik er wat van zeg heb ik toch geen gelijk

denk dat het bij jou moeder komt omdat ze met dit paard nog lang niet dezelfde band heeft als met het vorige paard, en dat ze die band ook niet kan opbouwen omdat het verlies van het vorige paard nog te hoog zit, wat ze min of meer onbewust afreageerd op het nieuwe paard, met als gevolg dat er alsmaar miscommunicaties zijn waardoor je moeder denkt dat het nieuwe paardje helemala zo leuk niet is, terwijl het toch uit je moeder vandaan komt

lastig! en ik kan me jouw irritatie/frustratie ook goed voorstellen, ik ben al zover dat ik niet eens meer wil rijden als ik zie dat mn moeder gaat poetsen en opzadelen, samen in de bak rijden betekend niets dan irritatie en onrust...

**Geplaatst**: 12-12-05 12:19

Re: HELP! Mijn moeder is bang geworden voor haar eigen paard

Geplaatst: 12-12-05 12:19

hier zo'n moeder (min of meer) aan het woord. Ik ben niet bang van mijn eigen paard zo lang ik er niet op zit. MAw ik durf niet meer rijden.
Ik heb ze nu bijna 1 jaar en in het begin ging het super zo ongeveer tot half augustus. Dan is het mis gegaan, ze bokte eens, ik zette niet door, DA laten komen, niks aan de hand, fysio laten komen, wervels geblokkeerd, nu alles terug in orde maar te goed in orde. Ze is nu echt Arabier waar ze daarvoor meer de allure had van een makke fjord.
Ze bokte de lesgeefster eraf, gaat van alles en nog wat schrikken, stormt dan op de uitgang af (liefst nog wat bokkend), rijdt er een ervaren, niet bange ruiter op is er niks aan de hand.....wel eventjes bokken maar dan niks meer.
Ik heb er niet meer op gereden sinds eind oktober. Mijn dochter wel maar zei heeft ook wel wat schrik gekregen.
Ik heb voor mezelf (bijna) uitgemaakt dat ik niet meer rij voor het lente wordt. Maar toch blijf ik met wroeging en schuldgevoelens zitten. Ik wil wel rijden maar durf niet.
Ik blijf wel goed voor ons paardje zorgen hoor, en ik zie ze heeeeel graag.

maar wat ik aan mijn angst moet doen weet ik echt niet.....

Ik denk dat je ma hetzelfde voelt maar niet goed weet hoe ze het moet verwoorden. Hou ze van de paarden weg, zeg dat jij alle zorg op je neemt en als de tijd rijp is gaat ze wel terug naar het paard. Paarden zijn een verslaving je raakt er nooit vanaf. Ze trekken je aan en soms stoten ze je even af maar het komt wel terug. Geduld

**Geplaatst**: 12-12-05 12:47

Re: HELP! Mijn moeder is bang geworden voor haar eigen paard

Geplaatst: 12-12-05 12:47

Ik krijg het idee dat de oorzaak toch gezocht moet worden bij haar vorige paardje. Ik denk dat dat iets is wat ze toch echt zelf moet verwerken. Ze heeft zelf de keus gemaakt een nieuw paardje aan te schaffen, maar misschien is ze daar te snel mee geweest.

Misschien eens met haar praten, vragen wat ze wil, misschien ook aankaarten of het misschien nog aan haar vorige paardje ligt en haar dan de tijd geven het te verwerken. Misschien voorstellen om het paardje te verkopen of er een bijrijder voor te zoeken zodat het geen verplichting meer voor haar is en ze er rustig aan kan wennen dat ze nu voortaan een ander paardje heeft.

Als ze echt nog erg met haar oude paardje zit en het zelf geen plaats kan geven dan kom je denk ik toch bij een psychiater of een psycholoog uit. Het probleem is nl. niet het paard maar het verwerkingsproces.

Ps. Wat een prachtig exemplaar heeft je moeder uitgezocht. Ik ben dol op bont, maar Tinkers zijn niet mijn ding. Voor deze zou ik echter zomaar kunnen vallen.

**Geplaatst**: 12-12-05 14:04

Re: HELP! Mijn moeder is bang geworden voor haar eigen paard

Geplaatst: 12-12-05 14:04

Ik weet niet of het echt angst is? Ze moeten elkaar gaan vertrouwen en dat duurt wel even.Bij haar vorige paard wist ze precies wat ze daar aan had, nu is alles anders en nieuw.Ze moeten elkaar leren kennen en dat kan even duren, maar niks forceren want daar bereik je niks mee.Ik weet nog goed toen ik mijn pony had die is niet uitgegroeid omdat hij erg klein behuisd stond als veulen,ik was te zwaar en een ander meisje reed erop.Als hij was uitgegroeid kon ik er op,ik liep er dus altijd naast.Op een dag kwamen we terug van de les zegt dat meisje wat er op zat wil jij er even op,nou ik was als de dood. Ben er wel opgegaan maar was echt benauwd, dat kwam omdat ik er altijd naast liep. Later ben ik intensief gaan rijden maar duurde wel even voordat ik mijn angst kwijt was.Echt geduld en geduld en wederzijds vertrouwen is echt belangrijk.

**Geplaatst**: 12-12-05 19:41

Re:

Geplaatst: 12-12-05 19:41

Bij een aantal reacties hierboven wordt een voorbeeld gegeven van een paard dat daadwerkelijk een keer "stout " is geweest (bokken, hangen, etc.), maar deze pony is gewoon super braaf. Of ik er iets mee doe of m'n moeder, maakt in feite niet veel uit. Er is ook nog nooit iets tussen paard en moeder gebeurd waardoor ze er ineens zo angstig van geworden zou moeten zijn, maar toch is ze ineens 180 graden gedraaid tussen normaal met d'r paard omgaan en panisch doen. De eerste paar weken ging het dus wel redelijk goed met d'r nieuwe paardje, en nu ineens niet meer, en dat vind ik er zo raar aan.

Aan Psychologische hulp wil ze niet... ik heb d'r al op een milde manier proberen te vertellen dat het paard niets verandert is, haar reactie hierop was: "ja, maar ik ben ook niets verandert!".
Dus ze erkent haar eigen probleem niet, en het laatste wat ze wil is geholpen worden, daar begint de frustratie.

Nu hebben we voor a.s. zaterdag een afspraak gemaakt met een kennis van ons, die waarschijnlijk wel kan helpen. Ma weet dat ze komt, maar ze weet nog niet dat ze voor haar komt.

**Geplaatst**: 12-12-05 19:54

Re:

Geplaatst: 12-12-05 19:54

Ik hoop dat jullie eruit kunnen komen. Ofwel dat je moeder het plezier in de paarden weer terug vindt of dat ze er op een voor haar (en jullie) juiste manier afscheid van kan nemen.

**Geplaatst**: 12-12-05 20:09

Re:

Geplaatst: 12-12-05 20:09

Zoals het overkomt lijkt het alsof ze de band mist die ze wel met der oude paardje had. Het is nou eenmaal zo dat een band moet groeien door met elkaar om te gaan, een band is er niet zo 1, 2, 3. Helaas. Denk dat dat heel duidelijk moet zijn voor je moeder, evenals dat dit nieuwe beestje een ANDER paard is en nooit hetzelfde zal zijn als het oude vertrouwde. Heb mijn allerbeste maatje ooit ook plots verloren en merk ook dat ik elk ander paard ermee vergelijk. Maar dat kan en mag niet. Want elk paard is anders. Denk dat je moeder ook dat moet leren te begrijpen en te aanvaarden.

Misschien dat ze echt ff helemaal afstand ervan moet doen en daarna opnieuw beginnen?? Kan je moeder niet met een bijrijden anders 1 of 2 x per week het paardje verzorgen, zonder te rijden dus. Langzaam opbouwen dus. Hopelijk komen jullie eruit

**Geplaatst**: 12-12-05 20:21

Re:

Geplaatst: 12-12-05 20:21

Ik heb er zelf ook lang aan gedacht dat het een schok moet zijn geweest om d'r vorige paard te verliezen. Maar ze zat er al over te denken om die toen ook te verkopen. Die merrie was namelijk erg schuw, en accepteerde geen geknuffel, of andere vormen van mensenliefde. Ik kan me best voorstellen dat ze er toch aan gehecht was, maar de band die er dan moet zijn geweest, was volledig eenzijdig. De merrie hield absoluut niet van mensen en baalde van ieder moment dat ze ermee om moest gaan. Ik heb in 8 jaar tijd nog geen vrolijk moment van dat paardje mee mogen maken helaas. Zonde dat ze zulke vreselijk dingen heeft meegemaakt in het verleden.

Nomineer dit bericht ×