Bokt.nl

**Geplaatst**: 01-11-05 10:53

Re:

Geplaatst: 01-11-05 10:53

natuurlijk wordt het geromantiseerd, maar dat wordt alles, eigen auto, eigen huis, eigen man. Toch ben ik het verder niet met je eens. Mijn paarden zijn alles voor me, ik ben zelfs van plan om na mijn school naar Ierland te gaan om daar verder in de paarden te gaan. Ze zijn zo in mijn leven verbonden dat ik simpelweg niet meer zonder kan.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-11-05 11:01

Re:

Geplaatst door de TopicStarter : 01-11-05 11:01

Hmhm, ik zou niet meer zonder MIJN paarden kunnen, zonder paarden in het algemeen denk ik dat ik prima zou kunnen leven, zeg ik nu

**Geplaatst**: 01-11-05 11:02

Re: Wat is dat toch met die paarden?

Geplaatst: 01-11-05 11:02

Ik heb ook vele jaren om een eigen pony gezeurd, ik dacht in die tijd te rooskleurig.

Maar toen ik een verzorgpony had, zag ik wat voor verantwoordelijkheden erbij kwam en dat je in regen, wind enz. moet fietsen. Maar ik vond niet erg, vond juist geweldig!!!!!

Ik kon dingen doen wat ik wilde, bijv. wandelen, uren lang poetsen, rijden enz..

En toen ik 14 was, kreeg ik eindelijk een eigen pony en was elke dag bij mijn pony, ook als ik me niet lekker voelde of veel toetsen had. En de laatste 2 jaren heb ik wat drukker en daardoor neemt de zin af.

Maar ik heb gelukkig een verzorgster voor mijn pony en nu kan ik alle aandacht aan mijn huiswerk besteden en nu krijg ik meer zin.

Een eigen paard is juist geweldig!! Ook al is de stalgeld, hoefsmid, dierenarts en andere kosten aan de hoge kant. Maar je kan doen wat je wilt, je kunt zo de bos in terwijl je met een (gehuurde) manegepaard niet mag doen, je kunt wedstrijden doen of juist niet, je hebt gewoon alle vrijheid!

**Geplaatst**: 01-11-05 11:02

Re:

Geplaatst: 01-11-05 11:02

Quellian schreef:
Hmhm, ik zou niet meer zonder MIJN paarden kunnen, zonder paarden in het algemeen denk ik dat ik prima zou kunnen leven, zeg ik nu

Dat is het verschil tussen ons beiden denk ik

**Geplaatst**: 01-11-05 11:04

Re: Wat is dat toch met die paarden?

Geplaatst: 01-11-05 11:04

Ik denk dat ik ook zo'n tienermeisje ben. Ben in oktober 17 geworden, en heb in januari dit jaar eindelijk een pony kunnen kopen. Uiteraard was dat na heel lang zeuren, en opeens vonden mn ouders het goed.

Ik zal niet zeggen dat het hebben van een paard zaligmakend is, maar ik ben wel heel wijs met Nanza.

**Geplaatst**: 01-11-05 11:31

Re:

Geplaatst: 01-11-05 11:31

Túúrlijk wordt het hebben van een paard door jonge meisjes geromantiseerd, het is immers een droomwens....
Maar toen ik zelf zeurde om een paard, vonden mijn ouders me te jong(het zeuren begon op 7-jarige leeftijd)
Toen ik 13 was en eigenlijk al opgegeven had (verzorgde toen een pony met bijbehorende problemen)kwamen mijn ouders op het briljante idee toch een paard te kopen!
We kwamen met een zeer verwaarloosde hoogdrachtige merrie thuis en hadden dus al snel twee paarden!
Het meeste heb ik altijd zelf gedaan, s'morgens vóórdat ik naar school ging 20 min. fietsen om te voeren, dan naar school, 3 kwartier fietsen, daarna het hele stuk terug en de paarden uitmesten, rijden en verzorgen....dat was een drukke baan en gelijk een heel fantastische tijd!
Na 20 jaar genoten te hebben heb ik helaas mijn paardenhobby moeten beëindigen omdat mijn paardje niet meer gezond was en ik hem moest laten inslapen...heb 3 jaar geen paard kunnen zien of ik barste in huilen uit....
Maar we zijn inmiddels verhuisd en ik kwam er al snel achter dat ik me alleen goed zou gaan voelen als ik weer een nieuw paardenvriendje had dus hebben we inmiddels een schattige Arabier El Fuego en een tinkerdame Helly in de tuin staan.
Paarden zijn nou eenmaal geweldig, je moet er gewoon wat voor over hebben!!

**Geplaatst**: 01-11-05 12:00

Re: Wat is dat toch met die paarden?

Geplaatst: 01-11-05 12:00

tuurlijk.. dat doet iedereen toch?? Er zitten een hoop voor een een hoop nadelen aan.. En zoals je weet ben ik er nog steeds niet over uit of er ooit weer een komt.. Het is hartstikke geweldig zon edele 4voeter van jezelf.. Maar er komt een hoop bijkijken.. Vooral het kostenplaatje en de tijd die je eraan kwijt bent. Maar je krijgt er o zoveel voor terug..

Ik zou het ook absoluut afraden aan ouders om een paard voor hun kind te kopen. Zodra diegene de 18 gehaald heeft en nog steeds verzot is op paarden kan je erover nadenken. Maar hoeveel vinden op een bepaalde leeftijd het niet zo intressant meer?? staat het paard in een stalletje en komt af n toe de hele vriendengang mee om te hobbelen?? Eerst maar bewijzen . T kost niet niks.. en is het is een hele verantwoording en ik ben er van bewust dat er zeker uitzonderingen zijn..

Ik ben er wel over uit dat ik iig niet zonder kan..

De liefde voor paarden zit toch heel diep.. Het is gewoon een stukje wat bij je hoort..

**Geplaatst**: 01-11-05 12:24

Re:

Geplaatst: 01-11-05 12:24

Zonder mijn pony's kan ik wel(maar liever niet), zonder paarden in het algemeen vlieg ik tegen de muren op.

Het word geromantiseerd, maar voor mij is het een manier van leven geworden ipv een hobby. Ik 'werk' nu al 4 dagen in de week met pony's(les geven, inrijden, betuigen, opleiding hoefsmid) en 2 dagen op kantoor. Na zo'n dag op kantoor heb ik het helemaal gehad en geniet ik als ik nog een uurtje uit kan mesten. Na zo'n paarden dag lig ik 's avonds uitgeteld maar voldaan en vrolijk op de bank.

**Geplaatst**: 01-11-05 12:41

Re: Wat is dat toch met die paarden?

Geplaatst: 01-11-05 12:41

Het is inderdaad niet zo rooskleurig als ik dacht maar het is het meer dan waard allemaal!
Ik zou het dan ook zeker promoten maar alleen als de ouders er volledig achterstaan jonge meiden kunnen zoiets nog niet zelf.
Ervaring met paarden bij de ouders is ook een vereiste.

**Geplaatst**: 01-11-05 15:05

Re:

Geplaatst: 01-11-05 15:05

Toen ik nog alleen op de manege reed 1 a2 keer in de week. Leek het mij geweldig om een eigen paard te hebben. Dan zou ik zeker 7 dagen in de week gaan rijden.

Inmiddels heb ik een verzorgpaard waar ik erg blij mee ben en waar ik gemiddeld 3 a4 keer per week naar toe ga. Daarnaast ga ik nog 1 x per week naar de manege. Nu ben ik er niet zo zeker meer van dat ik een eigen paard wil. Gemiddeld ben ik toch wel zo'n drie uur per keer kwijt. 4 a5 dagen paarden per week vind ik eigenlijk wel genoeg. Meer dagen hoef ik niet. Maar als je je eigen paard hebt, moet je er toch 7 dagen per week naar toe.

Je zou dan natuurlijk een bijrijdster/verzorgster kunnen nemen voor de overige dagen maar dat wil ik dan weer niet.
Denk dat de situatie zo als die nu is toch beter voor mij is dan een eigen paard te hebben.

**Geplaatst**: 01-11-05 15:40

Re:

Geplaatst: 01-11-05 15:40

Goh wat heb ik altijd lopen dromen over mijn ‘eigen paard’!! Sinds een half jaar is die droom werkelijkheid geworden, en ik vind het nog steeds zaligmakend! Ik hoef nu maar aan hem te denken en ik ben weer helemaal blij… ik ben nog steeds verliefd op mijn paardje

Als klein meisje was ik al aan het zeuren over een pony; aangezien mijn ouders zo slim waren hier niet op in te gaan, heb ik mij moeten vermaken met verzorgpony’s. Daarna kwamen serieuze bijrijpaarden, waarbij ik drie jaar 7 dagen per week een paard tot mijn beschikking had, van een eigenaar die mij volledig mijn gang liet gaan. Hierbij droeg ik al deels bij in de kosten. En helaas heb ik ook de nare kanten meegemaakt wanneer je in een langslepend medisch traject terecht komt tot aan het inslapen toe.

Ik kende dus al de lusten en lasten van het hebben van een eigen paard; en wist toen nog zeker dat ik mijn eigen paard wou… Ik zou niet meer anders willen, wat heerlijk om met het paard van je eigen keus bezig te zijn, er tijd en liefde (en een heleboel geld

) in te investeren zonder overgeleverd te zijn aan de grillen van een andere eigenaar!! Ik hoop Volum nog jaren bij me te mogen hebben, want ik zal hem nooit verkopen, maar mocht het anders lopen; ik kan me niet anders voorstellen dan dat er dan weer een eigen paard komt.

**Geplaatst**: 01-11-05 16:31

Re: Wat is dat toch met die paarden?

Geplaatst: 01-11-05 16:31

Citaat:
Zo gezegd zo gedaan. Eerst opleiding en veel dingen gedaan. Uiteindelijk helemaal zelf een paard gekocht.

Ik ben toch wel blij dat ik vroeger geen paard mocht, immers er is veel meer in de wereld dan een paard. Nu is het paard een bewuste keuze en ik ben erg blij met hem.

Hier ben ik het helemaal mee eens! Ik wilde op de respectabele pennyleeftijd van 11 ook dolgraag een eigen pony. Maar ten eerste was er geen geld voor en ten tweede vertelden mijn ouders het bovenstaande. Op mijn 16e heb ik nog heel erg getwijfeld; ik had het geld om een paard te kopen en te onderhouden maar heb het toen toch niet gedaan, mede door wat mijn ouders mij altijd vertelde.

Ik ben nu 22 en heb vlak voor mijn verjaardag, een half jaar geleden, mijn eerste, echte eigen paardje gekocht. Daarvoor heb ik van twee bokkers hun paarden bijgereden/geleasd/ verzorgd. Het stomme was dat ik mij in die bijrijdtijd er al bij neer had gelegd dat het nog wel even zou gaan duren voordat ik ooit aan de beurt zou zijn. Het ging echter zo vreselijk kriebelen en de ervaringen met hun paarden leerde mij dat ik het allemaal aan zou kunnen. Het is wel pittig; een paard, bijbaan, universitaire studie en alle extracurriculaire dingen ernaast maar ik ben blij dat ik mijn paard nu heb. Mijn moeder zei laatst dat het haar speet dat we dit niet al eerder hadden gedaan omdat zij ziet hoe gelukkig mijn paard mij maakt. Ik heb toen tegen haar gezegd dat ik juist blij ben omdat ik nog even heb gewacht. Als ik een paar jaar eerder al een paard had gekocht had ik de vrienden die ik nu heb niet gehad, de ervaringen in het leven en natuurlijk mijn Doortje, want die stond toen nog niet te koop

**Geplaatst**: 01-11-05 16:53

Re: Wat is dat toch met die paarden?

Geplaatst: 01-11-05 16:53

Quinzy schreef:
Tja laat ik dan net zo een zaligmakend paard hebben
Ik had vroeger indd ook alles over voor een eigen paard en heb jaren verzorgpaarden gehad. Toen ik eindelijk na mijn 19de een eigen paard kreeg was ik in de wolken en dat ben ik na 5 jaar nog steeds.
Romantiseren zeg je? Nee dat denk ik niet een paard is veel werk maar al dat werk weegt bij mij nooit op tegen het geluk, de vrijheid en de zaligheid die ik van me paardje terugkrijg.
Of ben ik misschien op 24 jaar nog steeds penny
Sommige romantiseren het natuurlijk wel maar de "die hard" onder ons blijven over.

Ja precies dat vind ik nou ook

Nomineer dit bericht ×