Nadat ik vrij snel achter elkaar mijn twee verzorg pony's was kwijt geraakt (1 overleden en 1 via een handelaar de wijde wereld in verdwenen) wilde ik me niet meer bezighouden met paardjes.
Ik was gestopt met rijden en ik wilde ook niet meer mee naar de paardjes van mijn vriendinnen. Ik was ontzettend verdrietig en boos.
Toen ik na een paar maanden werd gebeld door een oude instructeur met de vraag of ik een paardje van een klant van hem wilde rijden zei ik meteen dat ik dat niet wilde.
Hij bleef bellen en uiteindelijk stemde ik in om langs te komen om te kijken. Het klikte meteen en zodoende ben ik rustig aan weer begonnen met rijden en heb hierdoor ook weer het plezier in het rijden terug gevonden.
Ik vond het in het begin wel erg moeilijk, vooral omdat ik me schuldig voelde tegenover mijn oude verzorg pony's.
Uiteindelijk ben ik over mijn verdriet heen gegroeid, maar ik weet wel dat ik twee keer nadenk voordat ik mij weer hecht aan een pony die niet van mij is.
sterkte met je verlies, en ik zou zeggen ga op je gevoel af, je merkt vanzelf wanneer je toe bent aan een ander paardje.