Bokt.nl

**Geplaatst**: 20-05-05 17:19

Re: rijden met een ziekte

Geplaatst: 20-05-05 17:19

Hahaha karina1977 wat heb jij een grappige avatar voor iemand met crohn Knipoog

**Geplaatst**: 20-05-05 17:25

Re: rijden met een ziekte

Geplaatst: 20-05-05 17:25

vond hem zelf ook wel toepasselijk hihihihi Bloos

**Geplaatst**: 20-05-05 17:32

Re: rijden met een ziekte

Geplaatst: 20-05-05 17:32

Ik heb astma in nogal zware vorm,en daar heb ik zeker last van op hele drukke paarden maar ook op schop me maar vooruit knollen Clown

.Maar als ik optijd ga stappen gaat het wel,alleen galop gaat nog niet..

**Geplaatst**: 20-05-05 18:18

Re: rijden met een ziekte

Geplaatst: 20-05-05 18:18

Ik deed de opleiding paardenhouderij daar heb ik ook mijn ongeluk gehad en de dystrofie gekregen. Ik ben gestopt met mijn opleiding omdat ik er niet meer mee verder kon gaan. Ik ben afgekeurd om te werken maar doe nu 2 dagen in de week 2 uur per keer vrijwilligerswerk op een manege. Ik heb zelf van mijn ouders mn eerst mini gekregen omdat ik alleen nog maar naar het ziekenhusi ging en verder het huis niet meer uit kwam. Ik ben gestopt met rijden omdat ik voor mn ongeluk op Z niveau dressuur reed. Ik heb geen paardje meer om te rijden en het is heel frustrerend als je nu al moeite hebt met een nette volte terwijl je eerst Z oefeningen kon rijden. Ik ga nu dus lekker mennen met mn pony. Ik ben hem gekregen toen hij 6 maanden was dus hij staat helemaal naar mijn hand en eht werkt dus virj makkelijk. Wel probeer ik om elke dag een verzorgster erbij te hebben zodat ik altijd hulp heb want de kruiwagen wegbrengen, enz is voor mij niet meer te doen. Verder is inderdaad de chronische pijn het grootste probleem. Doordat zo veel energie kost ben ik eigen rond 12 uur al kapot ik slaap slecht en ben vroeg weer wakker. Plus dat ik koude dystrofie heb dus de winter is een ramp voor mij omdat de pijn dan bijna verdubbeld. Als het in de zomer erg warm is ben ik ook steeds ziek omdat ik dan gewoon energie terkort kom om een dag door te komen. Is echt prut allemaal. Leuk dat er ook eens zo'n topic is en helemaal leuk dat er meer mensen zijn met dystrofie.

**Geplaatst**: 20-05-05 19:30

Re: rijden met een ziekte

Geplaatst: 20-05-05 19:30

Heb sinds mn 11e Reuma en sinds mn 17e collites ulcurosa (broertje crohn).
Sinds 1,5 jr heb ik de overstap gemaakt naar het mennen naja, dat was de bedoeling na ruim 15 jr gereden te hebben, maar valt voor mij helaas erg tegen, mn armen en handen doen meer pijn dan tijdens het rijden onder het zadel, heb het onwijs snel koud wat mn botjes en spieren ook niet te goede komt, dus toch maar weer wat meer onder het zadel rijden.

Misschien het rijden op zich niet eens zo supergoed voor me is, maar de verzorging van de paarden zeker wel, ik ben minder stijf en behoud redelijk wat spierkracht met water geven/stallen mestten en erf vegen, niet dat dit allemaal zo snel gaat en soms gaat het helemaal niet niet, maar over het algemeen doet het me goed.

Voor mij is mede daarom erg belangrijk dat mn paarden goed op mn stemhulpen reageren, dat werkt voor mij het lichtste en dan is het goed vol te houden.

Mijn houding op het paard is er niet beter op geworden, hopelijk kan ik van de zomer les krijgen van een fysiotherapeut/instructeur om deze te verbeteren.
Maar ben me wel erg goed bewust van m'n lijf en er veel mee bezig, vroeger lette ik daar veel minder op.

Elke ziekte of aandoening is kl*te, een onzichtbare ziekte is in mijn geval een extra handicap omdat ik er niet snel/graag over praat dus als het even kan m'n mond erover dicht hou, daar wek je soms onbedoeld weinig sympathie mee in je omgeving en dat maakt het niet gemakkelijker. Heb mezelf daarom verplicht moeten veranderen, erover praten en op tijd aangeven waarom het niet gaat.
Dat werkt prima en een stuk makkelijker voor mezelf en mn omgeving.

Het hebben van paarden en het rijden ervan heeft voor mij 2 kanten, enerzijds zet het je op andere gedachten en ben je met de verzorging van een dier bezig, weer eens wat anders dan op jezelf moeten letten.
Anderszijds kan het confronterende momenten opleveren, een stal die ik niet leeg krijg omdat het me over zeer doet, mar mn paard moet toch ook in en schone droge stal staan, dus ga je door met als gevolg dat je de volgende dag bijna niks kan dus ook niet rijden, en dat voor die ene stomme stal, maar ja aangezien ik een schone stal toch belngrijker vind dat en uurtje rijden kies ik daar ook zelf voor.
Gelukkig heb ik hulp van mn moeder en soms pa en een vrienddin die regelmatig een handje mee helpt daar ben ik ze erg dankbaar voor!

**Geplaatst**: 20-05-05 19:47

Re: rijden met een ziekte

Geplaatst: 20-05-05 19:47

Ik heb wat anders dan de meeste mensen dystrofie.
Ik heb het al 3 keer gekregen, met een tussenpoos van een aantal jaren. 2 keer is het bijna volledig weggegaan, met een kleine beperking (het niet meer kunnen besturen van het lichaamsdeel).
Nu heb ik het al weer 1,5 jaar. Dit keer gaat het niet meer weg. Heb een soort manier gevonden om afstand te nemen van de pijn. Dat gaat op zich wel goed, maar op de momenten dat ik kan toegeven, ben ik echt heel moe. Maar ja, ben uitbehandeld, dus ik zal wel moeten.
Ook ik heb een auto gekregen, om mijn wereld wat te vergroten. Ik heb ook maanden lang alleen in mijn huisje gezeten.
Woonde nog maar 2 weken op mezelf toen het begon. Ik ben volledig goedgekeurd onder de nieuwe normen. Er loopt nog een bezwaar tegen.

Het enige wat ik deed was elke vrijdagmiddag een uurtje op de manege. Op de terugweg had ik dan zoveel pijn dat ik de auto met 100 tegen een boom wilde parkeren. Vooral als het koud was, idd (ik heb ook koude), het is dan net of er mes door je voet heen snijdt (lang leve de UGGS). Maar het rijden gaf me de afleiding en ontspanning die ik nodig heb.

Ik probeer juist wel te blijven rijden, dat is goed voor mijn beenspieren en het voorkomt botontkalking. Mijn arts vind het ook heel goed om te doen.
Laarzen kan ik niet meer aan, dus ga straks de Ariat schoenen kopen. Die zitten echt heerlijk en zijn verdragelijk.

Wanneer ik binnen nu en 2 jr een eigen aanschaf, dan hoop ik inderdaad dat ik een leuke bijrijder vind, die me bijstaat in de mindere tijden. Maar ik wil mijn ziekte de aanschaf niet in de weg laten staan.

**Geplaatst**: 20-05-05 20:08

Re: rijden met een ziekte

Geplaatst: 20-05-05 20:08

Leuk (?) om te lezen dat er meer mensen rijden met ziektes/beperkingen. Ik heb ook diabetes en heb een insulinepompje. Toen ik na de aanschaf van m'n eigen paard dagelijks ging rijden, kon ik de resultaten daarvan al snel in mijn bloedsuikers terugzien. Van chaotische diabeet naar netjes geregelde (door de beweging en natuurlijk ook door het plezier). Alleen staat m'n paard nu met een blessure, waardoor ik niet kan rijden. En dat is heel goed te zien, mijn gezondheid lijkt wel achteruit te gaan! Gelukkig blijft er nog zoiets over als poetsen en troetelen. Zo zie je maar dat paarden een positief effect op je gezondheid kunnen hebben. Ik ben afgelopen jaar, sinds ik d'r heb, veel minder vaak ziek geweest (en ik heb toch nog wel wat meer chronische dingetjes behalve diabetes). Gewoon omdat er een paardje is wat op mij staat te wachten en blij is als ik kom!

Een insulinepompje bevalt mij overigens beter dan spuiten. Ik heb er veel meer vrijheid door gekregen, juist omdat ik nu niet meer regelmatig hoef te leven. Ik doe wat ik zelf wil! En nog een voordeeltje van de pomp, insuline die je spuit, zit erin. De pomp kun je terug zetten in hoeveelheid. Daar maak ik altijd gretig gebruik van na het rijden en het werkt goed.

**Geplaatst**: 20-05-05 20:17

Re: rijden met een ziekte

Geplaatst: 20-05-05 20:17

Ik heb fibromyalgie, ik zou het niet zo snel een ziekte noemen, maar het is zeker een vervelende beperking. Snel moe, en weinig kracht, en dat is erg nadelig voor het paardrijden.

**Geplaatst**: 20-05-05 20:57

Re: rijden met een ziekte

Geplaatst: 20-05-05 20:57

Hoi, ik vind het toch wel goed om te lezen dat er genoeg mensen met een ziekte doorgaan. En inderdaad hebben paarden meestal toch wel een goed invloed. Het verminderd volgens mij een hoop stress en geeft een gelukkig gevoel.

Ik kocht mijn huidige paardje te snel, omdat ik niet wilde toegeven aan de ziekte. Ik was echt heel ziek geweest met ziekenhuisopnamens en alles, maar heb het lekker altijd ontkend. Zelfs na een jaar prednison en van mager naar dik. Het ging toen gelukkig al beter. Ik gebruik immuran en ben heel stabiel tot 2 weken geleden en eigenlijk wist dus niemand het naast mijn kleine familie, dus dat was wel even hard. Ik sta wel all in sinds een paar maanden, dus dat scheelt en een lieve vriendin verzorgd ze nu. De stal eigenaresse heeft gelukkig ook alle begrip, dus ze komen er wel elke dag uit, maar toch....

Normaal gesproken merk ik met rijden echt niks. Ik rij wel western en ik rij al m'n hele leven, dat het net zo gewoon is als lopen, misschien dat die afwijking scheelt. Nu rijd ik niet, omdat ik gewoon erg slap en beroerd ben. In het dagelijkse leven ben ik wel erg moe en beroerd hoor. En ik vraag me af of mijn bijkomstige pijntjes en conditie niet eens serieus genomen moeten worden, maar dokters.......Van fietsen heb ik meer last denk ik. Maar ik zeg heel eerlijk, ik ontken de crohn en kom er niet zo makkelijk voor uit. Vind dat ik hier heb gereageerd al een mijlpaal!!

Is het niet zo dat de mensen met spierproblemen ontspannen van paardrijden? Ik heb spit gehad en nog weleens last, maar meer als ik niet rij. Mijn broertje is zwaar gehandicapt en reed vroeger ook. Heb veel mensen met spierproblemen juist zien relaxen van rijden. En denken jullie dat paardrijden anders is met een ziekte dan een andere sport, behalve de consequenties voor je paard etc. Mijn oom heeft diabetes en fietst erg veel en wil juist gezond leven. Elke sport is natuurlijk anders en andere opbouw ed, wij denken ook nog eens aan ons paard. Ik zit hardop te denken, ik stop, want word te lang!!

**Geplaatst**: 20-05-05 21:33

Re: rijden met een ziekte

Geplaatst: 20-05-05 21:33

Interessant om te lezen dat iedereen zo een positieve blik op het leven blijft houden. Mensen verbazien zich daar altijd over als ik om de een of andere rede moet vertellen wat ik heb. Alsof ze echt verwachten dat je meteen thuis blijft zitten en niets meer doet als je met een chronische ziekte te maken krijgt.

Ik denk dat dat ook meteen een van de vervelendste dingen is... mensen zien het vaak niet aan je, totdat je het verteld of ze een slechte periode meemaken. Ik heb pas een zware actieve periode achter de rug, waardoor ik 17 weken in de ziektewet heb gezeten. Ik blijf het lastig vinden om mensen duidelijk te krijgen dat ik me niet vertild heb, of dat er niet ineens iets ingeschoten is. Dat ik hier altijd mee leef en dat het naar mijn mening wel meevalt. Dat je ineens helemaal niets meer kan en dan een paar dagen later wel weer... "was het dan wel zo erg" heb ik al ooit iemand horen zeggen die dacht dat ik buiten het gehoorsveld stond. Daar heb je echt vaak mee te maken.

Persoonlijk geniet ik zoveel mogelijk van wat ik wel kan en probeer die dagen ook zoveel mogelijk te benutten. Stilzitten maakt het alleen maar erger. Dan ga ik liever naar mijn paard (of andere dingen doen)

**Geplaatst**: 21-05-05 07:36

Re: rijden met een ziekte

Geplaatst: 21-05-05 07:36

Maar ik denk dat door blijven gaan ook het allerbelangrijkste is, als ik thuis ga blijven dan voel ik me er ook niet beter op, dan maar lekker niks doen op stal en gewoon kijken hoe mijn paarden zich vermaken in de wei *wink*
Ik heb dat ook zo veel meegemaakt, dat mensen achter je rug om verhalen rondbazuinen over 'of het nou echt zo erg is', maar zeg dat dan aub recht in mn gezicht. Niet dat het me dan wat kan schelen, vaar mijn eigen koers! Ik ben niet iemand die het perse aan iedereen moet vertellen, behalve dan aan de mensen waar mee ik samenwerk of mensen uit mijn directe kennisenkring...misschien daarom soms wat onbegrip van mensen uit een andere hoek. Op stal weten ook een aantal mensen niet wat er allemaal aan schort en dan krijg je wel eens commentaar, omdat ik dingen nu eenmaal iets rustiger aan oppak (vind mijn paardje helemaal niet erg hoor). Je zal niet aan mij merken dat het elke dag weer een hele opgave is om de pijn zo veel mogelijk te ontzien, chronisch pijn aan mijn rug en benen is zowieso aanwezig....mensen die het weten gaan er heel erg op letten. Als de pijn echt zo erg is, dan vertrekt mijn gezicht wel eens.....dan is het meteen 'heb je zoveel last dan nu?' Ik vind dat ook altijd zo irritant, ik geef zelf de grens wel aan! Maar ze moeten heel wat doen om mij eronder te krijgen hoor, ik zit in iedergeval weer in het zadel, dat was voor mij gewoon nu even heel belangrijk!

**Geplaatst**: 21-05-05 07:52

Re: rijden met een ziekte

Geplaatst: 21-05-05 07:52

Nu ik er even over nadenk: ik heb ook regelmatig last van bloeddrukvallen, erg vervelend!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 21-05-05 09:35

Re: rijden met een ziekte

Geplaatst door de TopicStarter : 21-05-05 09:35

Ik vind het echt geweldig dat jullie allemaal zo positief zijn en gewoon doorgaan met paarden!
Ik lees hier ook vanalles over ziektes waar ik het bestaan niet eens van wist. Ik vind het wel fijn om te lezen dat ik niet de enige ben met een "beperking" (natuurlijk weet ik dat wel, maar zo is het toch iets persoonlijker)

Citaat:
Ik denk dat je met elke ziekte moet proberen een zo normaal mogelijk leven te behouden en dat de meesten er na een tijdje goed voor zichzelf mee om weten te gaan. Het enige met paarden is zo dat er wel iemand voor je klaar moet staan als het even minder gaat, daar baal ik wel van.

Inderdaad een zo normaal mogelijk leven proberen te behouden, maar ja, soms is dat echt wel moeilijk.....
Ik ben ook wel blij dat ik de paarden nog in mn eentje kan doen, er hoeft niet altijd iemand voor me klaar te staan, dat lijkt me heel lastig...

Nomineer dit bericht ×