heb in de Your Horse eens gelezen van Richard Maxwell dat hij een soort vliegengordijn voor de voerbak van het paard hing: dus als het paard ging eten kriebelde er steeds van alles achter zijn oren.

Het is een idee...
Nadeel: het paard associeert het nog niet direct met een menselijke aanraking, ik weet niet in hoeverre een paard hier verschil in zal zien.

Wij hebben 1 paardje dat we als 5-jarige hengst kochten en die zo tussen de stieren uit gerukt werd en wel een halster omhad, maar ik vrees al 5 jaar lang . (Hij was dus ook kopschuw). Met hem hebben we niets bijzonders gedaan, gewoon in eerste instantie zorgen dat het halster niet over de orden hoeft, maar het kopstuk losmaken en over de hals doen en langzaam naar boven schuiven om het vast te maken, Lekker zachtjes en langzaam de hals borstelen en steeds iets verder naar boven, dit ook met aaien. Lekker kletsen, belonen en dit even een tijdje volgehouden. Het ging best snel vooruit en pas toen het halster geen probleem meer voor hem was, zijn we met hoofdstel en inrijden begonnen!

Belangrijk: neem de tijd en bedenk je dat je niet alles in 1 keer kunt doen! Aken en Keulen zijn ook niet in 1 dag gebouwd!