Bokt.nl

**Geplaatst**: 29-02-04 21:39

Geplaatst: 29-02-04 21:39

Mijn eerste paardje stond toen ik haar van een vriendin kocht daar altijd met een hoop andere paarden op de wei. toen ik haar kocht moest ze bij mij alleen op de wei staan. ze flipte telkens helemaal als er een ander paard of zo voorbij kwam. dus ja volgens mij kan het zeker dat ze elkaar missen.

**Geplaatst**: 29-02-04 21:41

Geplaatst: 29-02-04 21:41

Maar als je alleen achter blijven is anders dan in een groep.

**Geplaatst**: 29-02-04 21:42

Geplaatst: 29-02-04 21:42

ja!!! gisteren had ik wedstrijd met 2 paarden.
dus de 1 ging op de trialer en de andere ging lopend.
tussen de proefjes zat een half uur.dus toen ik met me eigen paard moest ging de andere paard op de trailer .ze heeft alleen maar lopen hinnenken.toen ik klaar was met de proefjes ging mij paard weer op de trailer en de andere lopend terug naar stal .ze waren allebei erg onrustig.
dus ik denk wel dat paarden elkaar kunnen missen.dat weet ik bijna wel zeker Lachen

**Geplaatst**: 29-02-04 21:50

Geplaatst: 29-02-04 21:50

Ja dat kan, ik heb het Evita's 'vriendje' zien meemaken.

Evita stond een tijdje in de wei en had het gezelschap van de buurjongen, een schat van een ruin, er stond ook nog een merrie bij maar die was veel afstandelijker. Maar toen is Evita voor de wintermaanden verhuist naar een pension. Hoe de schimmel reageerde was zowat hartverscheurend, de eerste dagen deed hij niets anders dan roepen en schreeuwen, telkens als hij iemand hoorde begon hij wild te bokken en springen, en zag hij dat Evita er niet bij was, liet hij zijn hoofd weer levenloos hangen. Hij heeft weken staan 'treuren', zelfs 1 keer uren aan een stuk onbeweegelijk op de grond gelegen dat mijn vader moest gaan kijken in de wei als hij niet dood was. En elke keer als de wagen achterom kwam die normaal te trailer trok, begon ie weer te roepen en bokken en springen van vreugde totdat hij merkte dat het loos alarm was, de buurman heeft meerder malen gesmeekt om Evita terug te brengen want hij werd er gek van Haha!

Toen Evita weer terug werd gebracht was de schimmel gek geworden van blijdschap, en hij was de weken daarop stukken en stukken vrolijker geworden.
Wat mij ook opviel is dat Evita langs haar kant wat minder 'enthousiast' was en ook nooit had laten merken dat ze haar buurjongen misste, maar toen mijn vaders ex-paard, en later Prima voor de eerste keer in de wei kwamen en kennis maakte met de paarden, mochten ze van Evita overal in de wei komen maar zeker met Prima was ze ronduit furieus zodra die ook maar in de buurt van de ruin kwam, het heeft enkele dagen geduurt voor ze het toeliet..

**Geplaatst**: 29-02-04 22:12

Geplaatst: 29-02-04 22:12

ik denk zeker dat ze elkaar missen maar dat het op den duur wel slijt en ze zelfs vergeten.

**Geplaatst**: 29-02-04 22:44

Geplaatst: 29-02-04 22:44

Ik denk niet dat het missen is, zoals wij iemand missen is, dus dat het pijn in je hart doet. Wel dat er iets 'anders' is dan anders en dat ze daar echt naar van kunnen zijn.

Zo heeft Bruun nog weken aan het hek grenzend aan de wei van 'haar' vorige kudde gestaan. Ze at niet, stond daar maar te staren. Heel zielig.
En Candy staat sinds kort in een box, maar voor ze van ons was, stond ze in een stand. Ze staat nu 2 weken in die box, maar als ik met haar langs de stand loop wil ze daar perse naartoe. Ik denk niet dat ze de pony die naast haar stond echt mist, maar wel het vertrouwde, misschien de steun aan elkaar... Moeilijk uit te leggen.

**Geplaatst**: 29-02-04 23:25

Geplaatst: 29-02-04 23:25

ik denk ook dat paarden hechten aan elkaar ze houden elkaar goed in de gaten en willen graag weten waar de anderen zijn .dat merkte ik van de week ook toen er een paard uit haar omheining liep .Ze schoot door de sneeuw en had het naar haar zin ,maar de anderen paarden op stal waren er niet gerust op en het was net ze zich zorgen maakten om haar.
dus als er opeens een paard niet meer is kan het zo zijn dat ze daar van in de war zijn.
debby

**Geplaatst**: 01-03-04 01:44

Geplaatst: 01-03-04 01:44

Bij ons was het wel zo, voor een aantal dagen dan.
We hadden 3; Edwine,Maffick en Bas.

Maffick heb ik verkocht. De dag dat hij verkocht werd en wegging waren de paarden voor mijn gevoel heel onrustig, draaien in de stal, hinniken etc.
De volgende dag lieten we ze in het land zoals gewoonlijk, normaal eerst altijd Edwine en Maffick en dan Bas nog.Als ze er alle 3 waren gingen ze er in crossgalop vandoor.
Nu eerst Edwine, toen Bas en toen niets meer, draadje weer dicht.
Ze stonden ongelovelijk te draaien en te wachten bij het draad: Maffick moest nog komen.
Toen ze na een poos doorhadden dat die niet meer kwam zijn ze in een sukkeldrafje het land opgegaan, terwijl ze normaal uit elkaar spatten.
Op het land bleven ze hinniken en namen niet echt de rust om te grazen, meer onrustig draven en heen en weer lopen, bij het draad staan, wegdraven, weer naar het draad toe, hinniken etc.

Terug op stal net zo, niet rustig hooi eten maar hinniken en heen en weer lopen, tegen elkaar piepen over de stalwand, Edwine was vreselijk chaggerijnig, Bas stond nl in de stal van Maffick op dat moment.

Dit heeft toch een dikke week geduurd voor ze weer 'normaal' deden.
Nu weten ze niet meer beter en is denk ik het gemis over, maar toen Muis net weg was had ik echt het gevoel dat ze hem, of iig iets misten

**Geplaatst**: 01-03-04 09:49

Geplaatst: 01-03-04 09:49

Volgens mij kan het ook en dat ze elkaar na een tijdje weer herkennen is ook mogelijk zegt onze dierenarts.
Luna onze merrie heeft meer dan 1 jaar samen gestaan met Valley(onze jaarling) en zijn moeder (halfzus van Luna) en nog een paar merries met veulens.
Valley kwam eerst bij ons, en een maand of 3 later kwam Luna, ze werd helemaal hyper/dol toen ze Valley weer zag, echt heel lief!!
Volgens de da kan dat goed, wanneer zij zo lang bij het veulen in de wei gestaan heeft als "tante" en daarna elkaar uit het oog verliezen (niet te lang natuurlijk) en elkaar weer terugzien, is er zeker sprake van herkenning dus ook van dat ze een paard kunnen missen.....

**Geplaatst**: 01-03-04 09:57

Geplaatst: 01-03-04 09:57

Ja hoor zekere weten.
Marilyn heeft een half jaartje op een andere stal gestaan en daar stond ook nog een ander paard.
Het was haat en nijt tussen die twee.

Maar zodra ik het andere paard binnen haalde, begon marilyn te brullen en te doen.
Als dat andere paard weg was en Marilyn stond nog in der stal, dan was ze binnen een kwartier bezweet van het weven.

Maar toen op een dag ging Marilyn weer terug naar der eigen stal, de eerste paar dagen was ze zo eenzaam en alleen en maar hinnikken naar dat andere paard, wat er natuurlijk niet was. Zo hartverscheurend Verdrietig

**Geplaatst**: 01-03-04 10:36

Geplaatst: 01-03-04 10:36

Ik denk niet dat je het missen kan noemen. Het is nog steeds een reactie vanuit hun instinct. In de kudde (in het wild dus) hebben paarden bijna altijd een maatje, waar ze het meeste mee optrekken. Valt dit maatje weg, is er bijna altijd wel een vervangend paard aanwezig. Op een pensionstal is dit lastiger omdat paarden daar vaak al in kleinere groepjes worden geplaatst.

Mijn shetlander reageert altijd heel heftig als hij alleen staat. Hij heeft eerst 1.5 jaar alleen gestaan, hij kwijnde echt weg. Toen hebben wij een andere pony erbij gekocht. Als je die pony alleen uit de wei haalde (dus alleen een hek ertussen, hij kon haar wel zien, ruiken, aanraken door het hek) werd hij al helemaal gestressed. Even een buitenritje van een half uur op die andere pony resulteerde in een zwaar bezweette shetlander als je terugkwam.
Die pony's hebben 4 jaar bij elkaar gestaan, toen wilde we die andere pony verkopen. Omdat we wisten dat de shet zo heftig reageerde hebben we eerst een andere stal gezocht. Dit pakte helaas niet zo goed uit. Die paarden waren een echte, hechte groep. Toen de pony's er met zn tweetjes stonden was er niks aan de hand. Toen ze verkocht was werd de shet niet geaccepteerd in de groep. Hij werd lusteloos.
Toen dus weer verhuisd en nu staat hij bij een shetlandmerrie waar hij dus helemaal aan plakt.
Voor mijn pony is het meer dat hij gewoon een maatje nodig heeft, het is niet dat hij specifiek dat ene paardje mist.

**Geplaatst**: 01-03-04 10:36

Geplaatst: 01-03-04 10:36

Mijn veulen heeft 11 maanden samen met een ander veulen gestaan in een kudde.
Als ik 1 van de 2 veulens uit het land haalde dan bleef de andere bij het hek staan en hield alles goed in de gaten.
Als we uit het zicht verdwenen gingen ze alle 2 hinneken.

Nu staat mijn veulen op een ander land (het is een hengstje en dat andere veulen was een merrie) en elke keer als hij een paard aan hoort komen lopen gaat ie als een gek tekeer.

Het andere veulen is er vrij rustig onder hoorde ik van die eigenaar.

**Geplaatst**: 01-03-04 12:31

Geplaatst: 01-03-04 12:31

absoluut. ben ik heilig Schijnheilig

van overtuigd. alleen zijn kunnen de meeste helemaal slecht tegen maar een vriendje kunnen ze ook missen. al vraag ik me wel af of ze ze na een bepaalde tijd weer herkennen (dat geloof ik namelijk niet)

**Geplaatst**: 01-03-04 13:53

Geplaatst: 01-03-04 13:53

Ja dat geloof ik wel. Mijn merrie heeft een tijdlang naast een andere merrie in de box gestaan, en heeft vreselijk lopen roepen dat deze merrie uiteindelijk naar een andere stal verhuisde. Bijna twee jaar later kwamen we dezelfde merrie weer tegen op een wedstrijd, oortjes gingen naar voren en ze wilde naar die merrie toe.

Dus ik geloof wel degelijk dat paarden elkaar herkennen, elkaar kunnen missen, en zeker voorkeur hebben....

**Geplaatst**: 01-03-04 15:21

Geplaatst: 01-03-04 15:21

2 Jaar geleden had ik een van mijn merrie naar een hengstenhouder gebracht.
Toevallig stond daar ook de oma van mijn merrie waarmee ze de eerste 1,5 jaar ook mee in een kudde heeft gelopen. Zer hadden elkaar al 6 jaar niet meer gezien.
De hengstenhouder heeft ze van ellende maar naast elkaar op stal gezet, ze bleven dag en nacht brullen naar elkaar. Ook in de wei bleven ze steeds bij elkaar lopen.

**Geplaatst**: 01-03-04 15:28

Geplaatst: 01-03-04 15:28

Evita heeft de hele zomer met een ruin op het land gestaan waar ze helemaal weg van was, ze stonden ook naast elkaar op stal. Evita is vaak lelijk tegen andere paarden maar dit was echt haar maatje Lovers

In oktober is die ruin naar een andere pensionstal verhuisd en ik merkte wel dat ze een beetje "down" was. ze begon weer een beetje te weven op stal (had ze al een hele tijd niet meer gedaan) en ze was wat minder vrolijk dan anders.

Eigenlijk was ze na 2 weken wel weer de oude

maar toen ik laatst (januari) aan het buiten rijden was, zag ik in de verte een bruin paard lopen. Evita keek gelijk op en ze bleef hem volgen, toen we dichterbij kwamen was ze heel erg aan het dribbelen enzo (doet ze normaal niet als we zomaar een paard tegen komen) en toen bleek het haar vriendje te zijn Lovers

ze herkende hem dus echt nog wel!

**Geplaatst**: 01-03-04 17:46

Geplaatst: 01-03-04 17:46

Een tijdje geleden is een van onze paarden overleden. Mijn paard was echt verdrietig. Ze wist het gewoon. Zij was ook ineens heel erg aanhankelijk. Een beetje down. Ze stonden altijd naast elkaar. Als we langs haar stal liepen keek ze toch nog maar even en hinnikte zachtjes. Heeft toch zeker 1 à 2 weken geduurd voordat ze weer vrolijk werd.

**Geplaatst**: 01-03-04 17:50

Geplaatst: 01-03-04 17:50

Natuurlijk missen paarden hun maatjes als die er niet meer zijn. Het zijn kuddedieren met een heel intense sociale structuur. Als er een maatje wegvalt waar ze ook nog eens goed mee op kunnen schieten missen ze die wel degelijk. Mijn eigen paard mist zijn maatje al als die uit rijden gaat en hij in de wei moet blijven. Hij gaat dan flink staan hinniken.
Als het bij jouw paard te lang gaat duren en je merkt dat hij er echt triestig onder wordt zou je eens aan Bachjes kunnen denken. Helpt goed Knipoog

**Geplaatst**: 01-03-04 18:14

Geplaatst: 01-03-04 18:14

Absoluut! Ik heb een Welshje en een Apalloosa verzorgd (zie profiel), en Alida (het Welshje) wilde echt nergens heen zonder Skipper (de Apalloosa)

Als ik met Alida in de binnenbak ging rijden, moest Skipper mee. Anders werd ze helemaal gek. Dan deed ze niks anders dat histerisch hinikken en racen. Zodra Skipper er weer was was ze weer rustig.
Als de baas met Skipper op buitenrit ging en Alida stond ik de wei, draaide ze helemaal door. Hoe lang de buitenrit ook duurde, ze presteerde het om de hele tijd luid hinnikend zenuwachtig door de wei heen en weer te galopperen. Al was de baas 4 uur weg met Skipper, dan bleef zij 4 uur lang rondrennen. Scheve mond

Het was zelfs zo erg dat als beide paarden in de bak stonden en ik wou ze op stal zetten, ik ze beide tegelijk mee moest nemen. Een voor een kon gewoon niet, omdat Alida dan helemaal in paniek raakte. Scheve mond

Paarden kunnen elkaar dus zéker wel missen!

**Geplaatst**: 01-03-04 18:14

Geplaatst: 01-03-04 18:14

Bij ons op stal staan 2 paarden, die als ze elkaar horen/ruiken maar niet zien. HELEMAAL FLIPPEN.
Maar als er eentje op wedstrijd gaat, dan flipt de ene heel even, en dan is het weer over.
we hadden ze apart gezet, dus de ene in stal 4 en de andere helemaal verder op in de rij.
Nou: de ene stond stijl over eind in zn box, helemaal onder het zweet.
De andere stond steeds te weven.

Toen is dat ene paard naar een jeugdruiter gegaan, en daar stonden geen andere paarden op stal, dus hij at niet, en stond met zn kop aan de grond. en toen is hij vanuit stap over een hek van 1.60 gesprongen. Toen kwamen we hem halen, en hadden dat andere paard even megenomen, en hij hoorde hem, en brak werkelijk waar de stal af.

En er staat ook een paard bij ons op stal, die hing ook erg aan een ander paard (Paard is inmiddels al verkocht), dat als dat andere paard op concours ging, hij spierbevangen raakte van het druk doen.

**Geplaatst**: 01-03-04 18:31

Geplaatst: 01-03-04 18:31

Onze new-forrest was na 5jaar haar vriendin kwijt was 2weken echt vanslag.

**Geplaatst**: 01-03-04 18:38

Geplaatst: 01-03-04 18:38

Union is een aantal dagen ook in de war geweest na het weggaan van Tancreda. Hij liep haar maar te zoeken, was erg onrustig enzo. Hij werd later wel weer rustiger en wende er aan...

Hij stond van de zomer met Genderose en WOdka in de wei.
Toen Wodka weg ging, was Genderose in paniek en zocht ze hem nog. Erg onrustig en niet enkel door die volle uier.

Toen Genderose weg ging was Union ook wat in de war. Hij kon daarvoor prima alleen achterblijven in zijn stal. Bleef redelijk rustig als we met de andere paarden gingen wandleen en hij in stal bleef.
Maar sinds Gen weg is, is dat heel anders. Vooral de eerste maanden trapte hij de hele stal kort en klein als hij alleen achter bleef. Trappen tegen de muur, springen steigeren gek doen...
Het is nu stukken beter, maar het is er nog. Verlatings angst denk ik een beetje...

**Geplaatst**: 01-03-04 18:55

Geplaatst: 01-03-04 18:55

Ja ik ben daar ook zeker van

Zoals al gezegd in dit topic is het misschien een ander soort missen als wij, hoewel ik er niet zeker van ben.

Wij hebben twee 'koppeltjes', onze witte pony's zijn onafscheidelijk en onze bruine (reuze)paarden hebben het nog harder. Altijd roepen op elkaar als één van de twee weg is. Met de vossen is het zo erg dat we ze allebei meenemen op wedstrijd als er maar één van de twee deelneemt. Bij de schimmels gaat het nog niet zo ver.

Maar jou fenomeen heb ik gezien toen Marengo een koliekaanval kreeg. Texas en Marengo stonden toen nog samen in 1 stal.
In het begin van de avond zat Texas echt voortdurend met zijn neus tegen Marengo te duwen om hem recht te krijgen. Maar toen het in de loop van de nacht steeds verslechterde met Marengo en de pogingen van Texas niet veel reactie meer uitlokte, leek het of ook Texas de moed verloor. (Ik zat al een tijdje huilend naast mijn paard, aan het wachten op de DA die we uit zijn bed hadden gebeld.)
Texas ging toen ook in een hoekje staan, helemaal levenloos ook, precies of hij voelde hoe slecht het met zijn maatje ging. (Ik geloof ook dat hij dat werkelijk aanvoelde)
Toen de DA er eindelijk was en Marengo verzorgd had, gaf hij ons de raad om met mijn paard op harde ondergrond te gaan staan, zodat hij zich minder vaak zou willen neerleggen. Nu is het zo dat in het zicht van Texas geen overdekt plekje was, dus moesten we met Marengo ergens anders naartoe. Daar heeft hij bijna 24 uur gestaan.
Omdat Texas in de loop van de volgende dag heel depressief en levenloos in zijn stal stond, ben ik hem even uit zijn stal gaan halen om te tonen dat Marengo wel nog degelijk in leven was en dat zijn toestand zelf verbeterde. Toen Texas dit zag, veranderde zijn blik en zijn houding onmiddellijk, het leek of je hem zag glimlachen. Zijn gehinnik was ook ontroerend eerlijk, het leek of hij iets zei in de trend van: oh maatje je hebt mij dan toch niet in de steek gelaten. Lovers

En toen Marengo een paar uur later weer bij hem op de stal mocht, kon zijn geluk helemaal niet meer op. Hij werd zo overenthousiast dat we enkele weken later een stalletje voor Texas naast Marengo zijn stal hebben moeten metsen, omdat hij Marengo geen minuut meer met rust laat, waardoor Marengo niet meer de nodige nachtrust kreeg. Knipoog

[Edit]Grote spellingsfout Bloos

[/Edit]

Nomineer dit bericht ×