Randy01 schreef:Wat ik ook helaas veel zie (en daardoor denk ik dat de Haflingers, Fjorden etc. hier ook even werden aangehaald) is dat mensen voor een bepaald ras kiezen, de smaak te pakken krijgen, wedstrijdjes gaan starten (dressuur en/of springen), ze hierin niet veel verder komen door de beperkingen voor hunzelf en/of hun paard en daarom een overstap maken naar heel vaak de westernsport.
Maar waarom noem je dat 'helaas'? Ik vind rekening houden met beperkingen en het durven maken van bepaalde keuzes (bijvoorbeeld overstappen naar een andere tak van sport) ondanks het oordeel van anderen óók getuigen van 'het gevoel'.
Wij hebben met ons paard in een vergelijkbare situatie gezeten, een doodgewone NRPS'er waarvan er zoveel in het Z lopen. In de M1 haalde hij zijn puntjes nog wel, de M2 was voor hem eigenlijk een tikkeltje te hoog gegrepen. Hij heeft zijn bouw niet echt mee: is wat kort in de rug, is overbouwd en heeft moeite met lengtebuiging. Natuurlijk kun je met de juiste begeleiding ver komen, maar je moet je ook afvragen of je dat wilt - of het bij jou past en uiteraard bij je paard. Inmiddels was al gebleken dat hij zich in andere takken van sport beter op zijn plek voelde dan in de dressuurring - wat destijds in onze omgeving leidde tot uitspraken als 'dat beest is vastgelopen in de M2 en nou crossen ze maar een beetje met hem door het bos'. Tja, zo negatief kun je het idd bekijken. 
Een bekende paardenfysiotherapeut heeft ons paard ooit van boven tot onder bekeken. Zij bestempelde hem als 'een gezond, recht paard'. Op onze vraag of hij Z-dressuur zou kunnen lopen, zei ze: 'Ja, dat zou hij vast kunnen. Maar hebben jullie dat ervoor over? Dat betekent dat je de SGW en de endurance moet laten voor wat het is en je training zoveel mogelijk in het teken moet stellen van de dressuur'. Nou, voor ons was de keus toen snel gemaakt. En ik denk dat we nu meer lol met ons paard hebben (en het paard met ons) dan wanneer we de keus hadden gemaakt om koste wat kost tóch die Z-dressuur te halen.