Geplaatst: 29-12-07 00:48 
mijn verhaal is lang Tot afgelopen zaterdag had ik een 21 jarige ijslandse merrie. Op IJsland, in het wild geboren en opgegroeid. Tot haar 6e daar in het wild gestaan, diverse veulens gehad naar alle waarschijnlijkheid. In 1992 naar NL geimporteerd. Op ijsland werd ze in een kraal gedreven, door mannen gevangen aan haar oren en op transport gezet naar NL. We weten het niet zeker, maar waarschijnlijk in een leeg passagiers vliegtuig gezet. Zij kwam met een van de eerste transports naar NL en van die transport leven niet veel paarden meer. Velen zijn afgemaakt omdat ze onhandelbaar waren. Degene die nog leven, zijn KNETTERgek. Zo dus ook de mijne. Helaas. Ontzettend getraumatiseerd. Ze HAAT mannen! Die kunnen niet bij haar in de buurt komen. Ze is kopschuw, door het op brute wijzen vangen, daar een hoofdwond aan overgehouden, alles wat over haar hoofd moet is een drama. Je moet haar 'vangen' in het weiland. Door vreemde mensen gaat dit niet. Toen zij 12 jaar was, werd ze mijn verzorgpaard. In eerste instantie zou ik niet op haar rijden, want ja, dat paard was zo gestoord als een deur. Alleen de eigenaresse kon met haar overweg. Maargoed, er was iets met dat paard wat me boeide. Uiteindelijk heeft ze mij geaccepteerd als ruiter. Tijdens het rijden is ze enorm gespannen, constant klaar in de startblokken om weg te rennen. Het heeft een jaar geduurd voor ze het zadel accepteerde. Het is een 5ganger die enorm spant, dus vooral heel veel schweint. Langzame telgang die niet gewaardeerd wordt. Rijden in een groep is spanning. Wat bij haar het meest belangrijk is, is structuur. Altijd hetzelfde, gaat iets anders dan normaal --> stress. En als zij gespannen of gestresst raakt, dan krijgt ze een soort van zwarte waas voor haar ogen, waardoor ze op dat moment 'gevaarlijk'/onberekenbaar is voor de omgeving. Sinds vorig jaar januari is ze van mij. Een nieuwe stal en een nieuwe kudde. Zij was direct de leider. Zij was de enige ECHTE ijslander. En dat zag je. Zij stond veel dichter bij de natuur. Reageerde anders als mensen het weiland inkwamen. Keek altijd vanaf een afstand of het goed was. Kwam nooit om aandacht vragen. Wilde liever niet aangeraakt worden. Want bij iedere aanraking door een vreemde, spande haar spieren. s'Nachts moest ze op stal. Drama. De volgende ochtend zat ze zowat over de staldeur heen. Alleen op stal staan KON gewoon niet. Ze moest buurtjes hebben om haar te kalmeren. Iemand anders op haar laten rijden is niet leuk. Dat gaat niet. De vertrouwensband moet heeeel langzaam groeien. Lees liever, jarenlang engelen geduld. Ze vertrouwd gewoon niemand. De dierenarts die zij associeerd met een spuit, dus pijn, die ziet ze liever gaan dan komen. Entingen deden we voorheen met een deken over haar hoofd, maar mijn nieuwe da vond dat niet zo geweldig. Die liet haar rustig 20x steigeren. En dan kwam die waas weer voor haar ogen, waardoor ze ging maaien met haar voorbenen of zo hoog steigerde dat ze achterover viel. De da reed in een wit busje. Zodra wij een wit busje tegenkwamen, snuiven, briesen, boosheid. Als de da op stal kwam voor een ander paard, zat zij in de stress.
Vast staan... het idee dat ze niet kan vluchten, dat was ook zo moeilijk. Menig keer ging ze er met het hek vandoor. Tussen haar benen, dus stress, dus gek. Dus een week niet te vangen, niet te rijden etc etc. Psychisch moest ze gewoon een week afkicken van een stressvolle situatie. Ze is nu dus 21 en ze is nog altijd hetzelfde. Haar verander je niet. Mensen die denken dat ze haar FF veranderen, die komen heel snel van een koude kermis thuis. Toevallig vanavond nog naar een wedstrijd van ons beide gekeken, toen zij 12 was en ik 15 jaar. Toen was al die spanning zichtbaar, de reactie op iets engs is tot op heden nogsteeds hetzelfde. Zij zal altijd zo blijven.
Tot mijn spijt kon ik haar niet meer houden. Ze is nu verkocht aan nieuwe mensen. Maar ik weet nooit of dat goed gaat, of zij haar net zo zullen begrijpen als ik. Je kan niet spreken over een 'klik' met dit paard. Zij kiest jou uit. En hopelijk doet ze dat ook bij haar nieuwe eigenaar.
Ik zou haar het liefst willen vrijlaten in de natuur. Helaas is dat niet mogelijk. Dit hele verhaal is dan ook de reden waarom ik noooooit een paard zal importeren. Hoe goed het tegenwoordig al gaat. Je haalt die beesten weg uit hun natuurlijke omgeving en dat is iets waar ik niet meer achter kan staan.
Ik kan een boek over haar schrijven, maar dit is heel kort mijn verhaal.
Deze 'wilde' pony vindt echt álles eng. 
