Geplaatst: 04-12-05 17:58 Wat is er aan de hand?
We hebben nu zo'n 8 jaar een stuk weide, waar onze ponies op staan. Ik ben begonnen met mijn toenmalige fjordenveulen (nu 8) en nog geen half jaar later, kocht mijn moeder een tinkermerrie, waar ze western mee kon rijden. Ze had daarvoor al 3 jaar les gehad op manege paarden/ponies, ook in western.
De tinkermerrie die ze kocht was een jaar of 6 toen, een leuke vlotte merrie, die op buitenritten redelijk pittig was.
De merrie zelf heeft in het verleden nogal wat meegemaakt, toen we haar net kregen was ze erg kopschuw en niet te benaderen. Na een jaar of 3 liet ze zich pas zonder tegenstribbelen "vangen" uit de wei. Knuffelen was ook niet iets dat de merrie graag tolereerde, ze was haar vertrouwen in mensen toch wel wat kwijt. Maar na al die jaren was het wel weer een "normaal" te gebruiken paard geworden. En we hebben haar altijd heel goed en eerlijk behandeld (veel natural horsemanship).
Buitenrijden (we hebben geen binnenbak, dus is het in de wei rijden of het bos in) heeft ze in het begin een paar keer met het paardje gedaan, maar dat werd steeds minder. Maar tijdens die ritten zijn er geen traumatische dingen gebeurd, ze is er nooit afgevallen o.i.d.
In de weide oefenen met westernoefeningen was meer voor moeder "weggelegd" zoals ze het zelf zegt.
Prima... Ik reed dan wel in m'n eentje buitenritjes of af en toe met pa (die zelf een zoon van de merrie heeft). No problem.
Buitenrijden werd steeds meer een probleem... als we vroegen of ze mee ging, kwam er een snauwende "nee" uit.
Na 8 jaar met die merrie (Inez), is ze april 2005 plots gestorven aan koliek (mijn moeder en ik vonden haar dood in de wei).
Dat sloeg behoorlijk in, want de merrie was door ons allen erg geliefd, en mijn moeder reed er regelmatig succesvol Trail en pleasure wedstrijden mee, naast de Shows die mijn zus ermee reed.
In mei zijn we gaan kijken naar een nieuw paardje voor d'r, want daar was ze aan toe, zei ze.
We hebben een hele lieve, leuke tinkermerrie gevonden, die uit Engeland komt. Haar naam is Minstral (Minny).
We hebben haar professioneel in laten rijden (de merrie was 6 maar heeft altijd op de kudde gelopen). En ze was erg gemakkelijk. Ze bleek al bereden te zijn, maar alleen nog niet zadelmak (waarschijnlijk altijd zonder zadel bereden).
Super braaf! Zowel op buitenritten als tijdens het gewone werk en los in de wei. Heel braaf en knuffelig en is dus dol op aandacht.
Een hele omschakeling natuurlijk; van een kopschuw paard naar een paardje die dol is op aandacht, maar ze heeft Minny zelf uitgezocht en was ook echt op zoek naar een paardje dat dol is op knuffelen.
Nu... een klein half jaartje verder, heeft ze pas een keer of 12 gereden. Terwijl ze haar overleden merrie minstens 2 á 3 x per week reedt.
Ze durft steeds minder, en gaat zich raar gedragen tegenover het paardje (dubbele signalen). Ook tijdens het poetsen is aanraking tussen mens en paard zo min mogelijk en moet het paard perse doodstil blijven staan.
Als het paardje 1 pasje zet is het gelijk: oef, ze is veeeel te beweeglijk!
Ze durft nu ook bijna niet meer in de bak te rijden, terwijl het paardje nog nooit een pasje verkeerd heeft gezet, het is echt een schat.
Vandaag vertelde ze me (en ik moest m'n best doen om dat eruit te krijgen!) dat ze al zenuwachtig is als ze thuis weg gaat om te rijden. Dus had ik haar maar verteld dat ze vandaag maar een keertje over moest slaan. Want ik vind dat geen goede basis om te gaan rijden. Ik merkte namelijk tijdens het poetsen al dat de merrie gespannen werd door de nerveusiteit van mijn moeder.
Ik heb al geprobeerd duidelijk te maken dat andere paarden ook wel eens een stapje opzij doen tijdens het poetsen, maar ze vergelijkt dan direct alles met haar oude merrie, die dat volgens haar niet deed.
Nu heb ik dus het idee dat ze nog niet over d'r oude paardje heen is, maar daarbij ontwikkeld ze zo langzaamaan wel een fobie voor alle paarden.
Ze staat nergens voor open en is erg eigenwijs, dus ik krijg ook d'r aandacht niet om alles stapje voor stapje aan te pakken.
Ik ben nu echt radeloos. De merrie heeft het hier zo enorm naar d'r zin, en het is zo leuk om als familie lekker bezig te zijn met paardjes, maar op dit moment ga ik gewoon niet mee omdat het stress oproept bij heel de familie, doordat ma alles aan het schijten brengt.
Wie weet hoe ik dit kan oplossen?
Zijn hier cursussen/workshops voor en zo ja: waar?
Ze zal niet de eerste zijn en de laatste vast ook niet. Let op: de NVVR kan zeeer verslavend zijn......... 
