Moderators: C_arola, balance, Essie73, Firelight, Neonlight, Sica, Coby, NadjaNadja, Dyonne
Citaat:Ik had vroeger een gezellige 'paardrij-juf' die ons gewoon rondjes liet tuffen.


Na een half jaar kon ik naar een andere les.
Ik geef les op een rijvereniging en daar hebben we ook een ponyles. Soms gaan we alleen spelen, tikkertje, wie het eerst aan de overkant is, zonder zadel enz... Vaak ook echt rijtechnisch rijden
Ik probeer ze postitief gevoel te leren herkennen, dus door middel van "dat heb je goed opgelost, of daar dat is een goed moment" te prikkelen dat moment meer op te zoeken. Maar ook als er iets niet goed gaat probeer ik dat ook een beetje lachend te brengen, Zoals een pony die tijdens het wijken keihard over de buitenschouder wegliep.......... " keihk nou pleurt ie om
met een lach erbij, met vervolgens de oplossing erachteraan.
angstig is ze ook bijna niet meer. Dus je kunt ook tè lief zijn.
Urielle schreef:ik vraag me af in welke zin je er commentaar op kunt leveren
a) is die juf echt wel zo? Mensen kunnen enorm overdrijven.
b) er zijn echt kinderen die blijven piepen dat ze niet durven tot je zegt En nu geen flauwekul meer -rijden!
Als die ouders het niet eens zijn met de manier van lesgeven moeten ze erover praten en als dat niet helpt of een andere manege opzoeken of een les op een andere tijd boeken (met andere lesgever) voor de kinderen. Dat gel*l achter iemand zijn rug om, bah, ik hou daar helemaal niet van!

Cassidy schreef:. Maar als de instructie ziet dat na drie maanden het lichtrijden nog niet beheersd wordt, zou ik de ouders een keertje aanspreken op het geven van individuele begeleiding.
.Kindertjes die echt bang zijn pakt ze heel anders aan.Cassidy schreef:Kinderen lesgeven is een kunst, en vergt inzicht in hoe een kind denkt, waar je hem mee motiveert. Heel vaak zie je dat mensen die met paarden werken een beetje een gestoorde verhouding hebben naar mensen toe. Dat betekend soms dus ook dat de instructie daarin tekort komt. Is dat goed? In mijn ogen niet. Is dat onoverkomelijk? In mijn ogen ook niet.
Ik heb in Duitsland leren rijden en ben vroeger ook gedrild, maar daar niet minder van geworden. Was toen wel al 15. Ik heb geleerd om mijn mond te houden als er les gegeven werd, en heb er geen trauma aan overgehouden de indruk als er weer eens een hardere opmerking gemaakt werd.
Wat ik me wel kan voorstellen is dat mensen die al langer in het instructievak zitten, het op een gegeven moment wel een beetje zat worden om iedere keer de beginners les te moeten geven. Het moet je liggen om iedere keer weer hetzelfde te moeten gaan vertellen, en het ene kind ligt je meer dan het andere.
Mensen die invallen brengen wat meer enthousiasme mee, en zijn nog niet zo vastgeroest in hun manier van het benaderen van problemen. Kan verfrissend zijn, maar ook heel storend werken. Maar als de instructie ziet dat na drie maanden het lichtrijden nog niet beheersd wordt, zou ik de ouders een keertje aanspreken op het geven van individuele begeleiding.