Geplaatst 
Ik heb namelijk behoorlijk wat problemen met mijn pony Twister, en het zit me zo hoog dat ik er over denk om haar weg te doen, omdat het inmiddels zo'n beetje mijn hele leven beheerst. Ik zal proberen het zo duidelijk mogelijk voor jullie te omschrijven.
Tja, wat is er eigenlijk allemaal gebeurt het afgelopen jaar... Twister is nooit makkelijk geweest. Ik zal proberen te omschrijven wat er aan de hand is. *Trilt ondertussen van spanning en voelt tranen opkomen*
Het begint al met uit de wei halen. Zij heeft in haar hoofd het idee, dat als ze een plukje gras ziet en ze wil daar naar toe, dat ze dat kan. Het is een haflinger, en blijf jij maar eens rechtop staan als die een ruk geeft. Ze gooit zeg maar haar nek dr in, waardoor er echt geen houwen meer aan is.
Toen ik dit hoorde, dacht ik, jaja dat zal wel... Maar je doet er niks tegen. Eerst bleef ik vasthouden, ik deed het touw door dr mond en gaf dr een wortel zodat ze zich op mij bleef concentreren. Maar dat trucje had ze gauw door. Toen het touw over dr neus, maar ik was bang dat als ik vasthield dat ik dan dr neus zou breken. Nog meer dingen bedacht, zelfs les gehad in aan de hand werken, conclusie: Dit gaat er nooit meer uit. Dit hebben meerdere mensen mij gezegd. Het zijn periodes dat ze het doet, de ene keer doet ze het 5 keer in de week, de andere keer 2 keer of helemaal niet. Het is dus niet elke keer feest.
Als je dan dus bij de stal komt, is je humeur al verpest, je bent al een half uur bezig geweest achter de pony aan te jagen (want natuurlijk komt ze niet gelijk naar je toe als ze dat plukje gras gegeten heeft) en dan moet je nog gezellig gaan poetsen.
Met poetsen is ze wel lief, evenals met opzadelen.
Voor de duidelijkheid, Twister is altijd met een pessoabitje gereden door een meisje die er niet zo veel verstand van had, ze is dus erg hard in dr mond. Ik heb besloten om dat niet te doen, en heb haar maanden met een gewoon trensbitje getraint en dus ook door het bos gereden.
Wat is er gebeurt. Ik ging met mijn vriendin in het bos rijden. Ze schrok ergens van, draaide zich om en sloeg op hol. Er kwam toen iemand onverwachts uit de bosjes, ze schrok daar van, maakte een zijsprong en ik viel er af. Ze rende naar het begin van het bos waar godzijdank een hek stond zodat ze de weg niet op kon. (biltseweg, LEVENSGEVAARLIJKE verkeersweg, het was spitsuur, en er was avondvierdaagse) Ik kon amper nog lopen, had een aantal spieren verrekt in mijn benen, en was heel erg geschrokken. Ik kon toen een weekje niet rijden, waarna ik besloot dat het levensgevaarlijk was met een trensbitje en ik les wilde.
Les gehad met aan de hand werken wat gewoon niet veel effect had. Die vrouw vond dat als je aan de hand al niet met je pony overweg kan, je er ook niet op moet stappen. Maar het was hartstikke duur en ik zag geen reslutaat dus daar ben ik mee gestopt. Je begrijpt dat longeren met deze pony ook 1 groot drama is, ze sleurt je de hele bak door. Ik had weer een trucje, gewoon de bak afzetten met een touw.
Een vriendin van mij rijd M2 dressuur en heeft behoorlijk wat ervaring met haflingers dus ze bood aan om af en toe op die dondersteen van mij te rijden. Ze nam Twister lekker mee het bos in, en ik kon haar dan gewoon in de bak en over de weg rijden. Ik durfde het bos niet meer in met haar. Af en toe gaf ze mij les, en ik moet zeggen dat ze hele goede tips had. Het leek dus weer de goede kant op te gaan. Maar toen ging het uit met haar en haar vriend, dus kwam ze niet meer naar Soest. (Ze woont in niet in de buurt) kreeg een nieuwe vriend dus had ze geen tijd meer om naar Soest te komen. Ik viel dus weer in een gat.
Toen werd het kouder, en Twister begon stijf te worden. Aan de longe kon ze amper nog lopen. Fysio er bij gehaald, conclusie: koop een deken en bouw een stal zodat ze binnen kan staan. Beide heb ik gedaan, heb dr een poosje aan de bijzet en de longe in de bak laten lopen en 's nachts naar binnen gedaan.
Maar ze bleef maar uitbreken totdat mijn vriendin zei, meid wat doe je jezelf en de pony aan, geef dr een maand rust en je zal zien dat het beter gaat. Toen was ik bang dat ik er dan helemaal nooit meer op zou durven, maar ik heb het toch gedaan. Ik gunde Twister wel een maandje vakantie en voor mijzelf zat er dan ook niet meer zo'n grote druk achter dat ik vanalles MOEST met die pony.
Na 6 weken heb ik de draad weer opgepakt, ik wilde er niet gelijk opstappen, ik durfde wel maar ik wilde weten of ze erg stijf zou zijn dus ik heb dr eerst gelongeerd. Toen is het volledig mis gegaan. Ik had dr een paar rondjes laten draven en riep dr bij me. Ze kwam en ik gaf dr een stukje wortel. Toen wilde ik de bijzet aan het bit klikken, maar Twister draaide zich om, gaf een ruk en trapte mij tegen mijn bovenbeen aan. Ik was volledig in shock, hoe kon ze nou zo gemeen zijn? Helaas heb ik niet de kans gekregen om haar een opdonder terug te geven, ik zakte in elkaar van de pijn.
Toen heb ik haar dus elke keer helemaal vast moeten zetten aan het hek als ik de bijzet vast wilde maken. Daarna dacht ik, ik stap dr gewoon weer op. Goed, opgezadeld, loop ik de bak in, smeert mevrouw m weer en probeert ze me weer te trappen. Ik dacht, ik geef niet op, en riep dr weer. Ze kwam, ik wilde opstijgen, ze voelde druk en ze rende weg. Ze trapte WEER op dezelfde plek van mijn bovenbeen aan.
Toen heb ik gezegd, dit werkt dus niet meer.
Ik kan nu heel egoistisch zeggen, ja, ik niet rijden, niemand rijden. Want ik durf het gewoon niet meer. Nu trapt ze nog tegen mij been, maar de volgende keer mijn hoofd? Maar zo werkt het niet. Dat is niet eerlijk tegenover Twister.
Begrijp me goed, ik ben hartstikke gek op Twister en ik gun haar gewoon haar ritjes naar het bos, kan het niet met mij, dan maar met iemand anders. Dus was er een meisje van 13 die Twister wel even wilde temmen. En dat lukt haar. Tja... Als ik dat zie dan breekt gewoon mijn hart. Ik heb er zoveel tijd en liefde in gestoken, waarom doet ze toch zo tegen mij? Ik heb er echt alles voor over om met haar lekker te kunnen rijden, maar het werkt niet tussen ons denk ik. Ik denk dat ze het respect voor mij verloren heeft. En dat vind ik zo zonde. Dat meisje rijd op vrijdag, en ik kom op vrijdag dus ook pas 's avonds op stal, zodat ik het niet aan hoef te zien. Want ik kan het niet aan zien. Ik word er heel jarloers op.
Ik heb nu dus al vanaf begin december niet meer op haar gereden. De stap wordt steeds groter om het te gaan doen. Ik weet dat Twister er een hekel aan heeft om in de bak te rijden, het is een echte buitenpony. Maar ik ga niet op een pony buiten rijden die ik in de bak, laat staan aan de hand, niet onder controle heb.
Ik doe met Twister mee aan het koetsiersbewijs, en dat gaat juist supergoed. Ik zie gewoon aan haar dat ze daar plezier in heeft!
Dit is zo'n beetje het verhaal. De tranen stromen inmiddels weer over mijn wangen. Ik heb er echt heel veel verdriet van. Verkopen wil ik ook niet... Als ik een grote geldboom had, had ik dr ergens op een stal in training gezet, bij iemand die dr wel even wilde opvoeden. Die mogelijkheid heb ik niet... Ik weet het echt niet meer... Heeft er iemand tips, wat moet ik hier mee? Wat is wijsheid? En vooral, wat is het beste voor mijn pony?
