Nienke1990 schreef:Voor de inwerking van dressuur lijkt mij de S-hack niet echt geschikt. Het ligt er ook net aan hoe je paard is.
Mijn vzpaard komt al snel uit zichzelf naar beneden met zijn hoofd als ik bitloos rij.
Maar als je hem/haar echt naar beneden moet vragen, lijkt mij de S-hack niet vriendelijk.
Als je werkelijk dressuur rijdt, vraag je een paard niet naar beneden, dan rijdt je een paard zo naar voren dat je met zuiver begrensing al gewenste aanleuning krijgt. sterker nog, soms is zelfs die begrenzing niet nodig. oook hoofdstelloos gaat een paard afbuigen in verzameling....
Een hackamore is niet gebaseerd op pijn, maar druk. Pijn komt, bij alle manieren van rijden, door verkeerd gebruik van middelen. En vaak bij plotseling aannemen van teugels.
Paarden willen graag een eind racen, maar er zijn maar weinig paarden die heel lang voluit blijven gaan. Zelfs zonder hoofdstel komt een paard op een gegeven moment terug.
Men is in het algemeen te bang voor "hard gaan".
Een paard gaat trouwens over het algemeen juist harder OMDAT men aan een bit trekt. Ze hebben hiervan een proef gedaan bij renpaarden (die zijn over het algemeen erg van doorgaan en slecht te houden). Wat bleek, gereden op de neusriem hadden ze een "kortere remweg", waren veel makkelijker in te houden en te stoppen dan met wek bit dan ook.... Met een kineton neusriem bereikten ze gelijkwaardige resultaten (deze is ontwikkeld voor pullers, haakt onder het bit door).
Een vriendin van me heeft een draver die slecht te houden kan zijn als zeopgewonden raakt en die rijdt ze dan ook in bepaalde omstandigheden met hackamore, en dan kan ze haar op de pinken rijden. Het is altijd fijner voor een paard om met weinig druk gereden te worden dan met iets waar je aan moet gaan hangen en dat geldt ook voor gewone bitloze hoofdstellen.
Want soms wordt het afgeschilderd alsof een paard beter af is zonder bit en dat bitloos zo vriendelijk is, maar, als je daar aan moet gaan hangen is dat ook druk. En er kunnen omstandigheden ontstaan dat dat hangen eraan onvermijdelijk is, al reageert je paard nog zo goed op zithulpen onder andere omstandigheden. Helemaal in landen waar je op de "vierkante kilometer" moet rijden...en je om de haverklap een (snel)weg tegen komt.
Een hackamore is een scherp middel, dat moet wel voorop gesteld, maar hoe scherper het middel hoe minder je het nodig hebt. Dat schijnt niet tot iedereen door te dringen.
Dreiging van pijn... waarom er van uit gaan dat alles maar pijn doet? Wel eens een neusriem op een bottig deel van jezelf gedrukt? Je voorhoofd ofzo? Hoe pijnlijk is dat?
Wel eens een bit op een zacht gedeelte van jezelf gedrukt, als tussen je duim en vinger? Hoe pijnlijk is dat?
De pijn komt alleen bij overmatige gebruik. Bij plotselinge grote druk. Als je paard daar nooit mee te maken heeft gehad, is er ook geen dreiging want dna weet hij niet dat het bestaat.
En zelfs als hij er wel mee te maken heeft gehad kan hij er simpelweg van uit gaan dat het vandaag met jou niet gebeurd, tenzij je hem reden tot angst geeft (en ik kwam wat niet zo zachtzinnig ruiters tegen in een topic over om de oren slaan).
Je kunt er niet van uit gaan dat elke ruiter een relatie met zijn paard heeft die gebaseerd is op dreiging van wat dan ook.
Aan de andere kant is een bepaalde dreiging juist het hele systeem van leren. Ga maar na hoe simpelweg een beenhulp wordt aangeleerd... reageert het paard niet, dan herhaal je. Nog geen reactie, herhaling mét tik. De volgende keer wacht hij de herhaling niet af. Vervolgens zit dat erin en hoef je het niet te gebruiken. Dan kun je zeggen hij leegft onder dreiging dat die tik gaat komen en daarom luistert hij naar de lichte hulpen... Ga je echt zover?
TS, je kunt rustig dressuren, buitenrijden en springen met een hackamore. Maar wees je gewoon bewust dat plostelinge druk niet prettig overkomt en dat elke druk veel sterker overkomt. Dus voorzichtigeheid geboden.