Geplaatst 
Maar ik kom mezelf wel heel erg tegen... En dat vind ik niet erg, maar ik wil wel graag weten hoe ik hetgeen waar ik tegenaan loop kan veranderen, dus hopelijk zijn jullie hier zelf ook tegenaan gelopen en hebben jullie wat tips 
Het lijkt bij mij wel nooit genoeg... Pony doet het super, ik krabbel en aai als beloning, en ga dan door. Maar dan ziet mevrouw een grasspriet.. en die is interessanter dan dat ik ben
En dit is eigenlijk logisch, dat geeft niet.. Ik hou gewoon de leadrope vast, en ze draait dus een rondje en komt weer bij mij uit. Maar doordat ik dan de draad kwijt ben raak ik gefrustreerd en boos.... Dan merkt ze natuurlijk. En dan is het meteen helemaal geen potje meer 
Hetzelfde heb ik als ze het niet snapt (lees: ik leg het blijkbaar niet duidelijk genoeg uit
), dan raak ik, zonder dat ik dat wil, gefrustreerd.. Ik wéét dat het niet aan haar ligt maar aan mijn communicatie naar haar toe. Maar hoe verander ik dan mijn communicatie naar haar toe? Hoe zorg ik ervoor dat ik rustig blijf, geduldig, liefdevol, en bovenal ook TROTS op wat wél lukt? Waarom overheerst hetgeen wat niet lukt dan?
Even voor de duidelijkheid, ik doe niks met mijn frustratie hoor.. Ik sla haar niet, word niet boos, ga niet schreeuwen.. Maar het belemmerd het plezier, en ik wil juist zo graag verder komen (wil ik té graag??).
Nu heb ik dat helemaal niet meer, deels doordat ikzelf een stukje ouder en wijzer ben geworden (klinkt suf, maar zo gaat het vaak wel) en deels door ervaring (boos worden haalt toch niets uit) en door me beter te verdiepen in het paard. 
Ik vind van Parelli de serie van Horse Behavior erg mooi en leerzaam. Verder kan iemand die met je meekijkt of les geeft natuurlijk goed werken. Die kan je motiveren om nog meer naar het positieve te kijken. 
).
