Ik ben met mijn beide paarden hiermee bezig. Met het ene paard - Torop, een Arabier, ex renpaard, 18 jaar - al heel lang en in de bak is hij daar superbraaf mee. Maar ermee naar buiten zal met hem niet gaan, dat is echt niet veilig. Hij is daar te schrikkerig en te vluchterig voor. Mijn andere paard (het andere uiterste, want dat is een koudbloed) ben ik nu ook op die manier aan het beleren. Zij is nu bijna 5. In de bak begint het al aardig te lijken, hoewel ze zich nog wat moeilijk en log laat sturen. Het gangen wisselen echter zit er bij haar al heel goed in, vooral het terugschakelen 
, dat is soms echt ludiek hoe snel zij stil kan gaan staan (je kukelt er bijna aan de voorkant af).
Hoe wij het doen:
Ik werk sowieso altijd met fases (vglbaar met Parelli), ik geef eerst een hele lichte hulp, als dat het niet doet dan een sterkere hulp, etc. tot het paard reageert. Dat heeft niet altijd per se wat met druk te maken, maar vaak komt het daar wel op neer. Om te sturen gebruik ik dus in eerste instantie gewoon de draaiing van m´n eigen lijf, desnoods leg ik m´n binnenbeen wat naar achter en m´n buitenbeen wat naar voor. Als hij/zij dan nog niet reageert, blok ik de verkeerde kant a.h.w. af door daar m´n zweepje voor de zijkant van het hoofd te houden. Mocht het paard daartegen protesteren of dat eng vinden, dan kun je beter op de grond eerst meer gaan oefenen, want die stuurhulp moet hij/zij wel accepteren. De Belg heeft ´t niet altijd even goed in de gaten, maar ik heb gemerkt dat een drukje tegen de schoft voor haar soms duidelijker is dan draaien met je lichaam. Dat gebruik ik bij die Arabier trouwens ook wel.
Voor opschakelen gebruik ik bij de Arabier alleen een lichte druk van m´n spieren. Voor de Belg (die tenslotte ook voor de kar gaat) eerder een stemcommando. De Arabier reageert meer op m´n lichaam, de Belg meer op m´n stem. Voor terugschakelen net zo, alleen als Torop (A) in een hittepetitterige bui is, heb ik soms wat druk van de neckrope nodig om hem eraan te herinneren dat hij wel moet blijven luisteren 
Bij mij geldt voor alles: zodra het paard reageert uitgebreid belonen en de eventuele druk weghalen (of als er geen druk is, in elk geval de bedoelde plaats aaien en wrijven, of rust geven). De Belg geef ik graag een brokje, dat boeit haar echt. De Arabier is gevoeliger voor complimentjes op zich. De stemcommando´s heb ik de paarden vooral aangeleerd aan de longe, en ook dat (vanzelfsprekend) met uitgebreid belonen en rust geven als ze het goed doen.
Dit is zoals wij het doen. Eigenlijk is het tot nu toe altijd goed gegaan, ik ben ook niet iemand die er risico mee neemt. Toch ben ik er toevallig afgelopen zaterdag afgekukeld (geen zadel, wel halster), gewoon omdat ik niet op zat te letten. Het blijft m.i. toch altijd minder veilig dan met zadel, beugels, teugels etc, je hebt minder houvast en als je paard een noodsprong maakt lig je er nu eenmaal zo naast. Maar ja, staat wel tegenover dat het een heel bijzonder gevoel is als het lukt. En ik ben persoonlijk ook van plan om als IK het veilig genoeg vind, met de koudbloed een keer zo het bos in te gaan. Maar ik moet er wel een gevoel bij hebben dat ze dan ook echt perfect luistert, zelfs in een noodgeval. en ik zou ook niemand aanraden daar te licht over te denken.
Fotootje van ons oefenen erbij, hier met zadel (ik ben nu zover met haar dat ik OF met zadel zonder hoofdstel rijd, of andersom, maar zonder zadel - zonder hoofdstel vind ik nog niet veilig).
Geplaatst 
.
. En welke 'methode' natuurlijk het beste is! 
