Bokt.nl

**Geplaatst**: 25-07-08 07:47

Re: De band met je paard

Geplaatst: 25-07-08 07:47

Ik blijf het mooi vinden om de verhalen hier te lezen. Sommige paarden hebben echt wel geluk gehad...

Wendy schreef:
Die losse teugel is het vaak, veel mensen durven hem niet te geven...

Hét geheim van de smid; geef ze de ruimte, dan komen ze vanzelf wel. Hoe meer je trekt, des de meer ze wegrennen (figuurlijk en/of letterlijk). Een wijze les die ik van een gekke haf heb geleerd...

Anoezzz schreef:
Het is zaak de rust te brengen in jezelf en het dier, verlang niet meteen van alles. Laat het ijs rustig breken en geeft het dier de kans zich zelf te ontplooien tot een zelfverzekerd dier. Een dier dat lekker in zijn vel zit.

Eigenlijk hetzelfde idee als het bovenste stukje. Die (figuurlijke) losse teugel...
De twee quarters die ik nu rij moet je precies zo benaderen. Het zijn schatten, maar redelijk onzeker en trekken zich snel terug in zichzelf. Vooral Jack heeft daar nogal eens een handje van.

Jack is een halve wilde mustang, althans zo komt ze over. Het ene moment is het een werkwillend, vriendelijk en braaf rijpaard en de volgende dag is het een wilde. Wil ze geen contact en het liefst alleen met de anderen buiten staan. Forceren heeft idd geen zin, dan trekt ze zich alleen maar meer terug. Nu ze eindelijk weet dat ze op dat punt gerespecteerd wordt komt het steeds minder voor en wordt ze steeds knuffeliger (want tja, dat 'lastige' mens weet wel precies waar de krabbelplekkies zitten Knipoog

).

De oudste, Prairie, heeft zich in de loop van de tijd ontwikkeld van een teruggetrokken totale stresskip naar een trots, relaxed en superlief paard. Ik heb het laatste stuk mogen meemaken en kan je vertellen dat het prachtig is om zo'n verlegen paard te zien opbloeien! Van meegaand en gesloten is ze veranderd in een eigenwijze, gekke knol die heel duidelijk kan laten zien waar ze wel en geen zin in heeft...

**Geplaatst**: 25-07-08 21:19

Re: De band met je paard

Geplaatst: 25-07-08 21:19

Anoezzz schreef:
Waratje schreef:
Je moet het juiste paard tegen het lijf lopen

Ben ik het niet geheel mee eens............ het is namelijk ook een persoonlijke benadering. Ik zie het als een soort gave/ geschenk. Je weet de juiste snaar te raken

Als ik een "normaal" aardig paard had getroffen, had ik niet de band op kunnen bouwen die ik met mijn merrie heb. In die zin moet je het paard waar dat wel mee kan, wel eerst treffen. Dat je daarnaast open moet staan voor wat het paard je te vertellen heeft over jezelf is pas de volgende stap.
Toen ik mijn merrie voor het eerst van dichtbij ontmoette had ik die vonk direct te pakken, dit heb ik verder nooit meegemaakt. Ik heb er, vanwege haar achtergrond, toch een paar weken over gedaan om definitief te besluiten dat ik het met haar aandurfde. Daarna volgde een zoektocht hoe je kunt omgaan met een geestelijk beschadigd paard en dat is iets dat je band inderdaad heel erg verdiept en je bovendien heel veel over jezelf leert. Maar die vonk is toch echt het begin Knipoog

**Geplaatst**: 05-12-08 00:25

Re: De band met je paard

Geplaatst: 05-12-08 00:25

mag ik vragen waarom je toen afscheid hebt moeten nemen van haar? verkocht of..?
de band met je paard si toch wel een heel speciaal ding.. echt.
daar zijn écht geen woorden voor:)

op het 1ste leerjaar(5jaar,bijna 6jaar) ik reed toen 1 jaar paard en kwam bij een meisje in de klas te zitten die een boerderij had kort bij mij.
natuurlijk ik wou heel graag naar haar paardjes kome kijken.
ze had een pony, het leek wel shetlander in grotere versie(a-pony).wollig en lief. genaamd dikkie.
werd amper verzorgd, om het zo te zeggen.
hoeven stonden heel lang.
ik als klein meisje was er kapot van en vroeg al snel wanneer ik nog eens mocht komen om naar dikkie te komen,
uiteindelijk mocht ik haar verzorgen, ik(lees: mama en papa) betaalde haar hoefsmid door de tijd omdat het anders niet gedaan werd,
hoeve krulde zo om..
ik bouwde zo een band met haar op, zat er 6jaar lang iedere dag, ik kon alles met haar
ging zo als kind met haar de bos in alleen, met een halstertje gingen we dan crossen,
ze was alles voor mij, echt, ik moest er nog maar aan denken dat ze dood ging gaan ooit en de tranen stonden er al,
en toen eind 6e leerjaar(12-13 jaar) moest ze ineens boem baf weg, ik had er niks op te zeggen.
ofwel kocht ik haar maar of wel niks. op dat moment was een paard gewoonweg niet haalbaar en we hadden ook helemaal geen plaats voor haar.
ik bleef gewoon naar haar toe gaan, en op een dag ging ik dan gelijk alle andere dagen, was ze weg, gewoon weg.
zonder dat ik het wist wanneer of hoe. zonder enige gevoel deden die mensen haar gewoon weg.
't meisje (eigenaresse van dikkie toen dus) zat bij me in de klas en steukte heel de klas op om me ermee te pesten dat ze weg was.
en opeens zeiden ze ook van hihihihihi dikkie is nu paardenvlees, toen ben ik gewoon naar huis gerend
dus naar 't schijnt is ze dan ook nog eens naar de slacht gegaan...
toen ze dat thuis hoorden waren ze allemaal van slag, hadde we ze ng liever in de woonkamer gehoude bij wijze van spreke..
had nergens meer zin in en wou niks meer doen wat met paarden te maken had, (tot ik carson mocht opleren, die ik ook boem baf moest opgeven zoder afscheid, toen was het helemaal gedaan voor mij)
ik mis haar nog altijd. en wou ook nooit meer een ander verzorgpaard of eigen paard dacht ik.
tot deze zomer:) toen stal mijn nu eigen paardje mijn hart.
maar ik ben nog lang niet zo ver met hem als ik met haar was, en die band die ik met haar had was uniek.
ik hoop die band ook ooit met hem te bereiken.

**Geplaatst**: 06-12-08 15:01

Re: De band met je paard

Geplaatst: 06-12-08 15:01

Ik zou willen dat iedereen dat deed!! mooi om te lezen

**Geplaatst**: 07-12-08 11:48

Re: De band met je paard

Geplaatst: 07-12-08 11:48

Hoi Anoezzz,

Ik ben erg onder de indruk van je manier van schrijven, er zit zoveel gevoel en herkenning in! Ik moest ook even slikken want ik kon bijna voelen wat jij voelt. Ik kwam als kind altijd met dieren thuis die, hetzij wat mankeerde (een blinde muis met een bochel), of een mishandelde hond waarmee ik vriendschap sloot. Tot op de dag van vandaag heb ik dit nog steeds. Ik kies niet voor de 'mooiste' of 'gezondste' maar geef liever een dier een tweede kans op een respectabel en liefdevol leven. Mijn Greyhound heb ik geadopteerd vanuit Spanje waar allesbehalve diervriendelijk met deze honden worden omgesprongen, ik heb er absoluut geen spijt van, het is mijn maatje en letterlijk en figuurlijk zo trouw als een hond! Het zal me niets verbazen als ik in de (nabije?) toekomst een Andalusier of Lusitano tegenkom die ook een rugzak heeft, en waar ik voor val als een blok! Tja, dan maar niet alles kant en klaar in de schoot geworpen krijgen, het idee om stapje voor stapje het vertrouwen te verdienen is me veel meer waard! Ik wens je heel veel liefde en geluk toe met je Fjord.

Groetjes,

Mona

**Geplaatst**: 07-12-08 12:03

Re: De band met je paard

Geplaatst: 07-12-08 12:03

Ik kan me ook vinden in alle verhalen...

Al mijn dieren 9 stuks waaronder mijn paard heb ik opgevangen. Okay mijn Merrie Chesnut heb ik dan wel gekocht, maar zei was al 19 nu 20 en ik wou haar een mooie oude dag geven, waarin ik nog veel van haar kan leren...

Velen hebben me afgeraden zo'n "oud" paard te kopen. Voor mij is ze niet oud en heb veel plezier aan haar. Al heb ik noodgedwongen met vloerwerk kennis met haar moeten maken, want nadat ik haar 3 weken had heeft ze 7 maanden stil gestaan. Eerst met een steekwond (van spijker op wei) en vervolgens bleek daar een peesscheur bij te zitten.
Het was een teleurstelling dat ik haar zo snel al niet meer kon rijden en natuurlijk de stress komt ze hier goed doorheen... Maar daarnaast had ik de unieke kans om goede band met haar te krijgen.

Gelukkig is ze goed hersteld... De angst dat haar weer zoiets gebeurt zit er wel in... Maar de band is uniek...

**Geplaatst**: 14-01-09 20:09

Geplaatst: 14-01-09 20:09

Mooie verhaal hoorw

ik ken het ook, ik hen 2 shetlanders als verzorg pony's ik heb altijd alles met ze kunnen doen heb altijd met ze zonder hoofdstel maar el met halster en zonder zadel lekker gecrost enzo en ze vonden het allemaal altijd goed je kon echt alles met ze doen maar je moest nog wel iets met ze oppassen want ze hadden niet echt 100% vertrouwen maar dat kwam omdat er 6 verzorgers waren voor 2 shetlanders en elke dag maar weer als een gek door de wei crossen. ik heb ze nu al 7 jaar

maar nu is iedereen al weer weg bij ze omdat ze 'te klein zijn'
ben ik er nog maar in me 1tje en kan weerkelijk alles met ze doen ze vinden heel veel goed maar hun weten van mij waneer het genoeg is en waneer ze moeten stoppen en dat weet ik ook van hun.

maar 6 maanden geleden werd er 1 hengstig waar ze anders nooit zo erge last van heb
toen ze hengstig was heb ik een trap van haar gehad en sins dien is de band heel anders geworden
eerder liet ik ze altijg gewoon zonder halster enzo door de wei heen lopen en ging ik met ze aan de slag nu doe ik dat allen nog maar met de andere die nooit hengstig is geweest. want de shet die duz hengstig was heeft nu steeds van die buien enzo echt zo raar het eene moment is ze poes lieff en kan ik weer alles bij haar doen en seconde later is alles omgedraait dna komt ze dreigent op me af lopen en is ze heel afstandelijk en als ik dan een haster om word het weer minder en als ik de hele wei uit ga dan kan ik haar overal aan raken enzo en is ze weer normaal ...

PLEASE weet iemand wat dit is ???? of waar het te maken mee heeft ????

**Geplaatst**: 14-01-09 20:25

Geplaatst: 14-01-09 20:25

Wauw, wat een herkenning.

Fijn ook om te zien dat meerdere mensen hier op Bokt deze manier van omgaan met paarden herkennen! Helaas lijkt het altijd net of in het echt, in ieder geval in het paardenwereldje waar ik me in bevind, maar weinig anderen er net zo over denken. Te vaak zie en hoor ik dat een paard puur als produkt wordt gezien, hetzij voor vermaak, hetzij voor geld...

Ik zou zeggen, ga zo door! Dat je maar weer heerlijk kunt genieten van je toekomstige Fjordje en zij van jou!

**Geplaatst**: 14-01-09 20:31

Geplaatst: 14-01-09 20:31

En ik vraag me dan weer af, wat je er toe gezet heeft dit te schrijven? Het is een mooi verhaal, begrijp me niet verkeerd.

Maar als ik op bokt rondkijk zie ik voornamelijk mensen die hun paard door en door kennen... Dus hoezo "waarom nemen mensen de tijd niet om hen te leren kennen"? Vind het een beetje een onterechte veralgemening...

**Geplaatst**: 15-01-09 20:31

Geplaatst: 15-01-09 20:31

Een erg mooi verhaal, en ik herken het ook.
Ik ben nu vier jaar met mijn paardje bezig, en ik ben pas na dik twee jaar gaan rijden. Rijden is voor mij nu nog steeds een bijzaak, het omgaan met mijn paard is gewoon het leukste. Persoonlijk vind ik grondwerk bijna nog leuker dan rijden, heerlijk om te zien hoe je paard geniet. En het is inderdaad spijtig dat maar weinig mensen de tijd nemen om werkelijk een band op te nemen.
Ik hoor zo vaak dat mensen naar stal gaan, paard zadelen, gaan rijden, even uitstappen en hem dan weer terugzetten. Uitmesten, voeren, in de wei zetten en soms zelfs poetsen word door anderen gedaan. Waar heb je dan een paard voor?

**Geplaatst**: 17-01-09 22:53

Geplaatst: 17-01-09 22:53

[/quote]
Als ik een "normaal" aardig paard had getroffen, had ik niet de band op kunnen bouwen die ik met mijn merrie heb. In die zin moet je het paard waar dat wel mee kan, wel eerst treffen. Dat je daarnaast open moet staan voor wat het paard je te vertellen heeft over jezelf is pas de volgende stap.
Toen ik mijn merrie voor het eerst van dichtbij ontmoette had ik die vonk direct te pakken, dit heb ik verder nooit meegemaakt. Ik heb er, vanwege haar achtergrond, toch een paar weken over gedaan om definitief te besluiten dat ik het met haar aandurfde. Daarna volgde een zoektocht hoe je kunt omgaan met een geestelijk beschadigd paard en dat is iets dat je band inderdaad heel erg verdiept en je bovendien heel veel over jezelf leert. Maar die vonk is toch echt het begin

[/quote]

Precies, bij mij ging het net zo. Ik zal jullie het hele verhaal besparen, want dan blijf ik typen in m'n enthousiasme. Maar ik liep mijn paard ook per toeval tegen het lijf en hij was alles behalve het ideaal voor een eerste eigen paard, maar er was meteen een klik. Eigenlijk heeft hij mij gekozen

we hebben mekaar echt moeten leren kennen en ik heb in de omgang met hem veel moeten leren, ik denk dat we alle stadia wel hebben doorlopen en we hebben elkaar heel veel geleerd en leren nog elke dag met veel plezier bij :+:

**Geplaatst**: 21-01-09 16:41

Re: De band met je paard

Geplaatst: 21-01-09 16:41

ik heb ook een haflingermerrie van 11. ik ben met haar bezig met vrijheidsdressuur en merk dat er ook al een kleine band komt.

**Geplaatst**: 23-01-09 14:32

Geplaatst: 23-01-09 14:32

Mooi geschreven.
Een paard kopen is geen eenzijdige actie. Er moet meteen een klik zijn en die is er alleen maar als het paard ook voor die mens kiest. Dat wil niet zeggen dat daarna alles vanzelf gaat. Maar wél dat er een basis is tussen paard en mens van waaruit je samen kunt leren en groeien.
Mijn grootste wens is dat alle paarden zo'n mens hebben......

Nomineer dit bericht ×