KiWiKo schreef:Jasmijn............ ik kan je denk ik wel met enige zekerheid zeggen, dat het je bijzonder meevalt en dat je gewoon (misschien iets minder afgewerkt dan gebruikelijk) alles eruit rijd wat je nu ook doet
simpelweg omdat jouw paarden gewoon een heule goede basis hebben en goed aan de hulpen staan..... EN omdat ik denk dat jij ook meer met zit en been doet dan met teugel
Dank je

Uiteraard streef ik daar altijd naar, om zoveel mogelijk op zit en been te doen. Maar ik denk wel dat het belang van teugelhulpen wel eens flink onderschat wordt. Onder veel bokkers heerst volgens mij nog altijd de opvatting dat je ALLES op been en zit moet kunnen doen, en dat als je dat goed doet teugelhulpen niet meer noodzakelijk zijn.... Maar imo werkt dat niet helemaal zo. Je kunt een paard niet 'aan elkaar rijden' als er geen verbinding is tussen achter en voor. Tussen het activeren van het achterbeen en het kunnen begrenzen aan de voorkant om zo de benodigde oprichting/verzameling/gedragenheid te realiseren.
Als ik naar mijn eigen paarden kijk verwacht ik dat Valentijn (de bruine) nog wel redelijk te rijden is zonder bit. Die is sensibel en erg gevoelig. Storm daarentegen mag graag 'uit elkaar vallen' en is wat flegmatieker. Die moet je echt rijden met korte 'flitsende' hulpen om hem licht aan de hulpen te houden. Ik verwacht dat ik die bitloos met hem niet goed zal kunnen geven (met de optoming die de KNHS toe wil gaan staan). Bij hem luistert de timing echt zo nauw (hou je hem een fractie te lang vast dan duikt hij graag met zijn hele gewicht in je hand). Ik denk dat de 'release' van een bitloze optoming daar te traag voor is, plus dat het niet lateraal, maar diagonaal en aansnoerend inwerkt op de neus (teugels zitten toch kruislings? Als je een ophouding maakt met je rechterteugel, komt de druk eigenlijk aan de linkerzijde van de neus) Ik denk dat ik echt de verfijning van het bit (en in zijn geval stang en trens) nodig heb om zonder sjorren een proef door te komen. Dat wil niet zeggen dat ik verwacht dat hij bitloos helemaal als een natte krant zal lopen; maar net wat je zegt; de afwerking zal gewoon minder zijn.
Verder: gezien de kruislingse inwerking van de bitloze optoming (zoals die waarschijnlijk toegestaan zal worden in de dressuur) denk ik wel dat die voor paarden die altijd met bit (en dus met een laterale werking) gereden zijn verwarrend kan zijn. Ik denk dat het voor mijn paarden al begrijpelijker zou zijn door gewoon teugels te bevestigen aan de zijkanten van een gewone lage neusriem (dan heb je geen aansnoerwerking en kun je gewoon lateraal inwerken en werk je alleen in op de neus)
FahyaFemke schreef:Vooral het losrijden, diep laag rond, zoo over haar rug en vol ontspannend. Werd er helemaal blij van.
Diep, laag en rond kan een prima trainingshouding zijn (mits je daarbij rug- en achterbeengebruik behoudt, en dat is wat meestal niet gebeurd), maar dat is NIET de houding die men in de ring wil zien. Dan moet de aanleuning; neus op de loodlijn en moet het paard in het totale frame toch (al naar gelang niveau) meet gesloten zijn. Waar het om gaat is of je kunt varieren in hoofd-halshouding zonder daarbij tact, impuls, aanleuning etc. te verliezen. Dat is waar je op moet trainen. Daarom wordt in proeven ook gevraagd of je kunt halsstrekken. En heel vaak zie je dat combinaties op die onderdelen door de mand vallen. Dan verliezen ze de verbinding. Laag, diep en rond is dus GEEN einddoel, geen bewijs van goed dressuurmatig rijden an sich. Ook zie ik dat een flink gebrek aan impuls/activiteit vaak wordt verward met 'ontspanning'. Dan gaan paarden dus sloffen, dan zie je van die uit elkaar lopende paarden.
Ik denk dat ook maar heel weinig mensen weten hoe goed rug/achterbeengebruik nou echt aanvoelt. Mensen denken dat als ze lekker kunnen zitten dat je dan automatisch goed ruggebruik hebt. Ik kan je vertellen dat als ik mijn paard in sjoktempo laat lopen, lekker lang en laag, dat hij dan heerlijk zit. Maar dan gebruikt hij zijn rug/achterbeen niet! Als ik tegen het punt aanzit waarbij hij zichzelf goed gaat dragen zit hij het meest beroerd. Dan geeft hij heel hoog op en veert hij nog niet optimaal in de rug waardoor je er bijna afstuitert (nou geeft die van mij ook extreem hoog op

, maar goed). Als hij er eenmaal echt is, gedragen, verzameld en opgericht zit hij weer heerlijk. Maar dat kost hem ook extra kracht en moeite (hoe verder we vorderen wordt dat wel steeds beter, maar met geen enkel paard gaat dat meteen vanzelf dus, tenzij je echt een toptalent onder je kont hebt) hij zal regelmatig een uitweg proberen te vinden om het zichzelf makkelijker te maken (zich lang maken, buitenbeentje buiten de massa, zich opdrukken etc.) Op die momenten moet je snel kunnen begrenzen/activeren, om daarna bij de gewenste reactie meteen weer die ontspanning op te zoeken. Maar die ontspanning is een heel ander verhaal dan de 'ontspanning' waarin je veel paarden van (bitloos rijdende) bokkers ziet lopen! Dit is dan onstpanning in aanspanning/actie! Oftewel 'losgelatenheid'. Een paard dat goed gedragen, opgericht en verzameld loopt KAN namelijk nooit volledig ontspannen zijn. Dat kan een paard alleen als hij slaapt. Tijdens het rijden moet hij alert zijn, snel reageren op de hulpen. Waar je naar moet streven is dat hij los door het lijf beweegt en dat je hulpen direct doorkomen. Dat is waar je in de dressuur naar streeft. tenminste, zo zie ik het dus
