waarom je paard dan niet als die zo voor de deur staat???
en echt helaas kunnen paarden ook echt zo voor je deur staan
[/quote]Blijkbaar bof ik enorm met mijn paard
, want die komt altijd naar me toe gestapt, gedraafd of gegalloppeerd in alle vrolijkheid. Of het nou licht of donker is (ik kom ook wel eens in het stikkedonker, altijd weer leuk, zo'n avondwandeling door natuurgebied).
Heel handig, want ik hoef hem nooit te zoeken en ik heb het hier nou niet bepaald over een postzegelstukkie weiland.
Ik vermoed mede dankzij mijn investering in het grondwerk, want toen ik hem net had, wilde hij niet met me mee. Dat is vrij snel totaal veranderd. We zijn inmiddels zo op elkaar afgestemd, dat we heel graag bij elkaar zijn. En nee, ik kom hem nooit met voer halen, daar heb ik altijd heel bewust niet gedaan.
Als je paard je op de manier begroet die jij beschrijft, mag je hard gaan werken aan je partnerschap met je paard. Jaha, ik ken idd paarden die hun baasje zo begroeten
. Tot een paar weidegenootjes van mijn paard aan toe. Ze weten precies wie ze voor zich hebben, want ik ken dat probleem echt niet. Is een paard zo chagie, dan doe je iets niet goed. Sorry als ik hiermee mensen beledig, maar zo zie ik het nu eenmaal.
Ik heb die ervaring nauwelijks met paarden en degenen die wat moeilijker deden in het begin, heb ik altijd weer helemaal ok gekregen. Dat is namelijk nou helemaal mijn ding, een vertrouwensband opbouwen met paarden.
(heb ik overigens ook heel sterk met andere dieren).
. Nogmaals mijn paard moet niets, ik heb de verantwoordelijkheid om te zorgen dat het dier wil luisteren.....
en ik heb dat nog braaf een tijdje voor hem gedaan ook.....tot ik er achter kwam dat ik mijn verstoorde nachtrust toch niet echt waardeerde
....ik voel me dan zo zwaar schuldig dat ik maar zakken vol snoepies heb meegenomen om het niet zo leuke leuk te maken. Nou mevrouw was zo gek op de snoepies dat ze zwaar gemotiveerd begon te stappen.
. Nou heeft ze me ook wel goed afgericht want ze hoeft maar te wijzen naar waar ze jeuk heeft dan sta ik dat braaf te krabben voor d'r
. Snap ik het niet (of doe ik alsof) wordt ze soms neidig maar het is dan toch gaaf om te zien hoe ze mij probeert duidelijk te maken wat ze van me wil, zacht in mijn arm bijten met haar neus tegen me aan duwen dat soort dingen. Niks gevaarlijks aan, niks gemeens aan ze probeert gewoon te kijken hoe zij met mij kan communiceren, ook geen grenzen opzoeken maar gewoon in zachtheid kijken hoe ze die domme tweebener nou duidelijk kan maken dat ze daar jeuk heeft.......slim apekoppie
Die momenten vind ik zelf overigens waardevoller dan rijden
