Fellor schreef:Gini schreef:Dat bedoel ik dus ook.
Met eigen initiatief bedoel ik ook echt eigen initiatief he. Dus niet het paard de vrijheid geven om verschillenden antwoorden te geven, maar maar 1 antwoord als juist te bestempelen.
Neem nu bv. een opgewonden paard dat langs mij dribbelt in plaats van te stappen. Zolang ik de oorzaak ken (opgewondenheid) en het paard wel gehoorzaam blijft, laat ik dit paard dribbelen. Het paard moet dan niet stappen. Ik luister naar mijn paard die mij dan vertelt dat die zenuwachtig is. Ik ga dan niets doen om haar toch te laten stappen. Als ik opgewonden ben, beweeg ik namelijk ook heel veel (ijsberen).
Maar een andere manier van benaderen is je paard helpen die spanning los te kunnen laten. Dat is ook een keuze "binnen het programma". Het is zeker de bedoeling dat je je paard de kans geeft om te laten zien wat er dwars zit. En ook laten dribbelen zoalng hij niet aan de lijn hangt is een optie. Het ligt er maar net aan wat je prioriteiten zijn in een bepaalde situatie en wat het best is voor je paard op dat moment, want gespannen zijn is voor hem ook niet fijn.
Maar ook een belangrijk deel van het programma is: "being the ambassador of yes". Als je paard dus iets aanbiedt dat je daar best in mee kan gaan ( om het eventueel om te buigen) en niet bij alles nee hoeft te roepen omdat meegaan soms een investering is in de relatie met je paard. Maar wel binnen bepaalde voorwaarden, want je paard altijd toestaan om iets anders te laten zien is natuurlijk ook weer niet de bedoeling. Die balans uitleggen wordt te uitgebreid omdat dat afhankelijk is van je paard, de situatie en je doel voor een bepaalde training.
Volledig eens
Mooi beschreven. Ik laat mijn eigen paard nooit en te nimmer dribbelen. Die zal alleen dribbelen uit spanning.
) en als ik merk dat het niet goed gaat haal ik de aandacht zo snel mogelijk bij mij, en gaan we er samen aan werken. Dan wacht ik niet totdat hij het in zijn eentje oplost, want ik weet dat die dat op dat moment niet krijgt verwerkt, en dan kunnen er gevaarlijke situaties ontstaan.


) en we waren klaar met het spelen en ik merkte dat hij de behoefte had om te rollen dus ik klik hem los en laat hem zijn gang gaan. Uiteraard gaat hij in een hoek liggen rollen, ik kijk van de andere kant naar hem en op het moment dat hij op zijn rug gaat komt er voorbij de roundpen iemand gelopen. Iemand met heel zware voeten (en dan op asfalt) en iemand met héél veel lawaai. Die hoek waar [***] lag staat heel veel groen rond, dus die persoon zag je niet ofzo. Dus [***] verschrikt zich werkelijk een ongeluk, wist niet hoe snel hij recht moest komen, snuift, sprint weg, komt achter mij staan en over mijn schouder kijkt hij naar die hoek en het gevaar dat wegloopt .. Was zo'n gek moment
Maar geeft toch wel aan hoe paarden je gaan kunnen zien .. als een soort rots in de branding waar ze op kunnen vertrouwen ... En dat is stiekem toch wel leuk