Bokt.nl

**Geplaatst**: 01-11-07 23:38

Re: Welzijnscriteria; aan wiens ´kant´staan de ruiters?

Geplaatst: 01-11-07 23:38

Tja vertel mij wat, mijn 25-jarige loopt nog fluitend klasse 2 endurance. Knipoog

En ons oude familiepaard was op zijn 20e ook nog in blakende toestand, tot hij opeens heel ziek werd. Hij is toen binnen 3 weken zo ontzettend afgetakeld dat we hem hebben laten inslapen (achteraf zeer waarschijnlijk een vergiftiging, misschien wel JKK, wie weet).

Maar als ik om mee heen kijk hoeveel (met name sport)paarden hun 10e levensjaar niet halen... dan kan ik me dat gemiddelde van 8 wel voorstellen. Nagelbijten / Gniffelen

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-11-07 23:50

Re: Welzijnscriteria; aan wiens ´kant´staan de ruiters?

Geplaatst door de TopicStarter : 01-11-07 23:50

Van Sadko Solinksi heb ik nog dressuurles gehad op zijn 33 jaar oude Ibiss. Een jaar eerder was een ander schoolpaard op 34 jarige leeftijd overleden.

hc

**Geplaatst**: 02-11-07 10:42

Re: Welzijnscriteria; aan wiens ´kant´staan de ruiters?

Geplaatst: 02-11-07 10:42

Vroeger werden paarden vaak veel ouder... ik DENK dat de lage gemiddelde leeftijd nu te maken heeft met:
- doorfokken waardoor veel "missers" ontstaan (die niet goed ter wereld komen en meteen worden afgemaakt)
- paarden die door veel op stal dusdanig uit hun plaat gaan op de wei dat ze benen e.d. breken
- verkeerde afrastering van weides, paarden die in stroom of prikkeldraden blijven hangen
- verkeerde training waardoor overbelasting en op den duur onomkeerbare schade veroorzaakt wordt.
- paarden worden vaak ook als "onhandelbaar" bestempelt, en daardoor naar de slacht gestuurt.
- de paarden van nu zijn zoiezo veel groter dan ze eigenlijk zouden moeten zijn. Ze zijn niet gebouwd om zo groot ook lang mee te kunnen gaan.
- slecht weideonderhoud, daardoor grote kans dat paarden giftige planten opeten ipv laten staan.
- slecht gras: niet geschikt voor paarden met hoefbevangheid tot gevolg, wat in veel gevallen uiteindelijk tot de dood lijdt.
- veel eenzijdig voer (krachtvoer) waar het darmstelsel niet op gemaakt is, in grote hoeveelheden kans op koliek (soms ook met dood tot gevolg)
- enz....

We willen het beste voor onze paarden, maar ik denk dat we (onbewust) vaak ook heel veel niet goed doen (of beter zouden kunnen doen)...

**Geplaatst**: 02-11-07 13:46

Re: Welzijnscriteria; aan wiens ´kant´staan de ruiters?

Geplaatst: 02-11-07 13:46

Ik denk dat het onder Nederlandse sportpaarden een combinatie is van verkeerde opfok (teveel op stal, zelfs als klein veulen soms al), grote lichamen die langer nodig hebben om uit te groeien en uiteindelijk ook zwakker zijn, en te vroeg en verkeerd inrijden. Met onherstelbare schade tot gevolg.

_angela_ schreef:
- paarden die door veel op stal dusdanig uit hun plaat gaan op de wei dat ze benen e.d. breken

Hierbij speelt ook osteoporose een grote rol denk ik. Hier stond een tijdje geleden een stuk over in Bit, i.t.t. bij mensen komt bij paarden osteoporose vooral door te weinig beweging, dus teveel op stal. Ik geloof dat je zelfs na 4 weken boxrust al veranderingen zag in de botstructuur (zwakker, minder coherent).
Het goede nieuws was wel dat dit proces omkeerbaar was; meer beweging leverde een betere botstructuur op. Wat niet wegneemt dat te weinig beweging in de kritische eerste levensmaanden een onherstelbare achterstand oplevert, gezien het onderzoek naar jonge springpaarden dat in Nederland uitgevoerd is.

**Geplaatst**: 02-11-07 14:29

Re: Welzijnscriteria; aan wiens ´kant´staan de ruiters?

Geplaatst: 02-11-07 14:29

Daar heb je ook nog eens gelijk in Nina_rex.... Het rijtje waarom onze paarden door ons toedoen minder oud worden, kan helaas nog veel langer worden...

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-11-07 15:03

Re: Welzijnscriteria; aan wiens ´kant´staan de ruiters?

Geplaatst door de TopicStarter : 02-11-07 15:03

Wederom is daar hier járen van te voren over nagedacht Haha!

Mits uit genetisch gevarieerde lijn (liefst hybride) akn een paard vandaag net zo oud worden als ooit. De rest zijn omgevingsfactoren.

Dus hebben wij locaal gefokte campocrossers die in een groep in het veld zijn opgegroeid.

Gister een fraai voorbeeld van de invloed van omstandigheden. Onze buurjongen heeft een identieke campocrosser; 1 jaar jonger dan mijn hengst maar ceterus paribus wat achtergrond betreft.
Dít paard echter is in een stal geboren en getogen. Leeft binnen.Gaat elke dag 1 á 2 uur wandelen, maar dat is het.
Als hij zijn paard over de keien hier laat lopen, dan liggen alle vier de kroonranden en ballen open.
Die van mij rost tig keer zo ruig over onvergelijkbaare ruwere ondergrond en heeft nóóít ook maar íets.
Ik hoef geen röntgenopmnames te zien om het verschil in dichtheid van zeg het pijpbeen te weten Knipoog

Het ergste van dit al; eten, ecotoop, leeftijd, robuustheid, kortom weerstand van robuust geboren/getogen/gehouden paarden is dat dit allemaal oud nieuws is.

hc

**Geplaatst**: 02-11-07 17:51

Re: Welzijnscriteria; aan wiens ´kant´staan de ruiters?

Geplaatst: 02-11-07 17:51

Interessant topic.

Tot ongeveer 9 jaar geleden woonde ik in de Randstad. Ik wilde altijd al graag een pony, maar wilde alleen een pony als ik die aan huis kon houden. Geen manege's, pensionstallen of zelfs "boerenpaardenpensions" voor mij. Ik wilde echt totale zeggenschap over m'n eigen pony, niet dat iemand anders bepaald wanneer (en of) m'n pony naar buiten mag en wat en hoe vaak hij te eten krijgt.
Dus...in mijn "Randstadtijd" voor mij geen eigen pony. (Overigens wilde ik toen ik 13 was mijn lievelingspony van de manege kopen en in onze schuur houden, maar gelukkig waren mijn ouders wijzer. Knipoog

Pony is helaas wel naar de slachter gegaan.)

Toen ik 26 was, ben ik naar de provincie Groningen verhuisd en kon m'n ponydroom eindelijk uitkomen. Go jij! Go jij!

Ik begon met een weide van +/- 1500 m2, in mijn ogen toen een enorm stuk grasland! (Tja, wat wil je als je 200 m2 grond -dat was dus huis en tuin- gewend bent...). Dus...3 schapen erop en na een jaar m'n eerste eigen pony gekocht.
Victor kwam vers uit Engeland, was ruim 4 jaar en geschoren (dus er moest een dekentje op, het was toen april). Overdag ging hij de wei in en vanaf schemer ging hij weer op stal. Hij had een ruime stal, lekker veel stro en voldoende goed hooi. En bix natuurlijk, want dat "hoort zo". Maar....Victor had een hekel aan de deken, was ontzettend nerveus en schrikachtig in z'n uppie (die 3 schapen waren toch niet zulke goede maatjes...), werd veels te dik door de bix (en ik voerde al veel minder dan "moest") en trapte vaak tegen de stalwand uit verveling. Oke dan...pony's slapen kennelijk nìet de hele nacht door zoals wij mensen...

Hmmm....ik deed dus wat fout. Raar, andere mensen doen het toch ook zo, soms komen de pony's zelfs helemaal de stal niet uit en hebben helemaal geen maatjes. Nou ja, toch maar wat veranderen. De dekens gingen weg, er werd ruim een hectare grond bijgekocht (lang leve de buurboer die de grond kwijt wilde) en er kwam een ponyvriendje (Mouse). Helaas werd Victor door het nieuwe, verse gras en mijn onkunde zwaar hoefbevangen. Na genezing en absoluut geen bix meer werd hij enkele jaren later toch weer zwaar hoefbevangen, ondanks mijn grote oplettendheid. M'n trouwe en zeer kundige hoefsmid was er helaas mee gestopt -net nu- , dus ik moest op zoek naar een andere. Helaas gaf hij m'n pony na een paar maandjes eigenlijk op (slacht was de beste keuze zei ie nog) en ook de DA gaf er niet veel meer voor. Ook ik begon alle hoop op herstel te verliezen, Victor ging met de dag achteruit...welke ijzerwaren hij ook ondergetimmerd kreeg. Ik zocht al naar een telefoonnummer van een goede slachter, maar kon het niet over m'n hart verkrijgen om Victor "zomaar" ter dood te veroordelen. Dus...laatste redding....een natuurlijke bekapper. Als hij m'n pony op zou geven, dan zou ik Victor laten inslapen (laten slachten kon ik toch niet).
Allereerst ging die ijzerwinkel onder Vick z'n hoeven vandaan en meteen liep hij stukken beter. Het is met diepe dalen en grote pieken tot stand gekomen...maar Victor is weer helemaal genezen!! Steeds een stapje vooruit en twee stapjes terug, gevolgd door twee stapjes vooruit en nog maar èèn stapje terug, naar alleen maar vooruit. Het heeft een dikke anderhalf jaar geduurd, maar hij lèèft nog en hij heeft nog een goed leven ook.

Tegenwoordig -sinds een jaar- woon ik in Veelerveen, nog steeds in de provincie Groningen. Ik heb een hoeveelheid weiland moeten inleveren, maar de pony's staan nu 24/7 buiten in de paddock (ruim 800 m2), mèt schuilstal. Ze krijgen om de 4 uur een paar plakken hooi en een plak stro, als ik op m'n werk ben (ploegendienst, dus onregelmatig) en 'snachts krijgen ze ruim voldoende hooi om de tijd door te komen. Een paar uurtjes per dag mogen ze op de wei, maar het zal altijd oppassen blijven met Victor.

Het is nog lang niet perfect -en dat zal het ook nooit worden, is niet haalbaar- maar ik ben continue aan het verbeteren. De paddock is nog te nat in de "regentijd", dus die zal ws gedraineerd moeten worden. Ik wil ook een gedeelte verharden.
Victor en Mouse zijn -imo- veel gelukkiger zo. En ik...ach, ik ben gelukkig als m'n pony's gelukkig zijn. Haha!

Ik heb nu ruim anderhalf jaar niet kunnen rijden, mag het nu weer langzaam oppakken, en als ik weer anderhalf jaar zou moeten wachten...dan doe ik dat. Beide pony's staan superdik in het vacht, dus het rijden gaat toch rustig aan. Victor z'n gezondheid staat boven alles!

Ikzelf heb dus langzaam aan van mijn fouten geleerd en heb me verbeterd door naar m'n pony's te luisteren. Af en toe maak ik ongetwijfeld nog wel eens een fout(je), maar zolang ik er maar van leer....
Helaas zie ik om mij heen regelmatig mensen die het -imo- fout doen (en er niet van leren, wat ik nog het ergste vind)...van paarden die 24/7 in de wei staan en waar nooit naar omgekeken wordt -incl gèèn hoefverzorging-, tot paarden die 23/7 op stal staan en verzorgd worden alsof het mensen zijn.

Dus...minimale welzijnscriteria invoeren vind ik zo slecht nog niet, alleen dan de vraag hoe dat gaat uitpakken. Ik bedoel daarmee...die paarden die 24/7 in de wei staan en waar niets aan gedaan wordt (dus totaal niet verzorgd), waaronder komt dat te vallen?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-11-07 18:35

Re: Welzijnscriteria; aan wiens ´kant´staan de ruiters?

Geplaatst door de TopicStarter : 02-11-07 18:35

Victory-Boy schreef:
Ik bedoel daarmee...die paarden die 24/7 in de wei staan en waar niets aan gedaan wordt (dus totaal niet verzorgd), waaronder komt dat te vallen?

Onder 'verwaarlozing'. Dat is het enige wat nú al geregeld is.

Verder gefeliciteerd met jouw leerervaringen.
Jij beschrijft exact waarom ík de mensen zo dankbaar ben die ooit hún leerervaringen hebben gepubliceerd. Idem vergaarde wetenschappelijk kennis.
Heeft mij veel leerervaring gegéven zonder die zelf die fouten te hoeven maken. Ik maak er al genoeg Knipoog

hc

**Geplaatst**: 03-11-07 07:50

Re: Welzijnscriteria; aan wiens ´kant´staan de ruiters?

Geplaatst: 03-11-07 07:50

_angela_ schreef:
Daar heb je ook nog eens gelijk in Nina_rex.... Het rijtje waarom onze paarden door ons toedoen minder oud worden, kan helaas nog veel langer worden...

Ik ben niet zo verzot op het eten wat ze hier krijgen, maar misschien is dat maar een idee van mij. Het zachte koeiengras, ruim de meerderheid loopt op weilanden die ooit of nog steeds aan koeien toebehoor(d)en en dan de kant en klare paardenvoeders vind ik ook maar niks. Met alleen gras en hooi hier heb ik ook het idee dat je eigenlijk neppaardevoer geeft.

Maar aan de andere kant hier verderop staat een paard van 34 op de wei, krijgt alleen gras, helaas staat hij alleen en doen ze niets met hem, maar zo een oudje nu nog een maatje geven zal misschien zijn rust verstoren, heb iig begrepen dat ze er geen een bij willen hebben. Dat paardje ziet er in de zomer prima uit, lekker rond buikje, niks te dik, mooi glanzende vacht, s'winters wel wat schraal, maar hij redt het wel, heeft wel een schuilhok waar hij vaak even in staat.

**Geplaatst**: 04-11-07 17:05

Re: Welzijnscriteria; aan wiens ´kant´staan de ruiters?

Geplaatst: 04-11-07 17:05

Het gras hier is meestal inderdaad niet ideaal. Wij hebben wel speciaal voor de paarden ingezaaid op 1 van de weiden (de andere was al gras), maar dan nog zal het niet het soort eten krijgen dat ze in de natuur zouden eten. Daarom geven we ook in de zomer voldoende hooi bij, zodat ze (naar behoefte) wat ruwer, droger voer kunnen eten en zo genoeg vezels binnenkrijgen.
Maar dat is voor mij toch zeker ondergeschikt aan het voordeel dat ze hebben van de hele dag grazen. Of het dan 'nep' is dooet er voor mij helemaal niet toe, ik bekijk het heel praktisch.

En tja, met oude paarden (of überhaupt oude huisdieren) begeef je je al snel op glad ijs als je het hebt over wat welzijn is en wat niet. In het voorbeeld dat jij beschrijft, zoals je al zegt, kan ik me voorstellen dat ze niet zo zitten te wachten op een vreemd paard erbij... kan goed uitpakken, kan ook helemaal verkeerd uitpakken. Dit had natuurlijk ondervonden kunnen worden door het dier in de eerste plaats al nooit alleen te zetten, maargoed. Het is met oudere dieren gewoon heel lastig in te schatten: hebben ze nog een waardig, plezierig leven, of niet..? Wanneer slaat dat om?
Zo zullen er vast mensen zijn die het idioot vinden dat ik met een 25-jarig paard (een draver nota bene, die zijn toch allemaal op 8-jarige leeftijd versleten Clown

) nog endurancewedstrijden rijd, tot 75 km zelfs. Nog even terzijde het dressuurmatige rijden, af en toe wat springen, aangespannen lopen etc. Maar mijn paard ziet er nog tiptop uit (zie recente foto's in onderschrift), gedraagt zich als een jonkie, en ik kan niks aan hem ontdekken dat echt achteruitgaat...

**Geplaatst**: 05-11-07 16:03

Re: Welzijnscriteria; aan wiens ´kant´staan de ruiters?

Geplaatst: 05-11-07 16:03

Citaat:
- doorfokken waardoor veel "missers" ontstaan (die niet goed ter wereld komen en meteen worden afgemaakt)

Voeg ook TEVEEL fokken.

Nomineer dit bericht ×