Jen33 schreef:mischien dat jullie je ervaringen kunnen vertellen nu het zo stil is

hoe het ging ect..
ik kan er namelijk nog helemaal niks over vertellen aangezien ik nog niet begonnen ben

maar het is natuurlijk altijd leuk om andermans verhalen te horen.
Zo veel ervaring heb ik ook nog niet in NHE (Nevzorov Haute Ecole) hoor.

Ik loop al een tijdje mee op het internationale forum daar, maar het kwartje viel pas echt een maand of twee geleden. Tot die tijd was ik nog steeds vooral met mezelf aan het worstelen om al mijn oude ideeen over paardentraining op een lijn te krijgen met NHE. Een maand geleden besloot ik alles los te laten, en volledig te trainen vanuit wat de pony's wilden doen. En dat lijkt te werken.
Tot ik met NHE begon, clickerde, deed ik grondwerk en vrijheidsdressuur met de clicker en ook wat dressuur aan de lange teugel. Waar ik in het langeteugelen tegenaan liep was dat ik eigenlijk helemaal niet met teugel wilde werken. Ik wilde eigenlijk helemaal niet daarmee tempo, richting en verzameling aangeven, omdat ik het een vervelend idee vond om ze aan hun hoofd te sturen. Dat lijkt misschien overgevoelig van mij, maar ik zou het heel erg akelig vinden als iemand mijn hoofd op elk moment in elke stand zou kunnen zetten die hij wilt, en zo alle controle over wat ik kan zien te verliezen. Ook verzamelen met teugels vond ik onprettig omdat het met teugels een tamelijk manueel gebeuren is: ookal zet je het paard met de teugels niet actief in een frame (zoals je bij goede klassieke dressuur doet), nog steeds geef je met de teugels wel de grenzen van zijn hoofdvrijheid aan. Maar goed, ik wist niet hoe het dan wel moest, dus langeteugelde ik met halster en doorhangende teugels. Met de vrijheidsdressuur ging het geweldig en de pony's vonden vooral het denkwerk met de clicker heel erg interessant, maar het resultaat was dat ik steeds oefeningen verzon om ze mentaal uit te dagen, en de pony's dus de hele tijd wachtten op signalen om iets te gaan doen. Ze vonden het trainen zelf geweldig, maar het bewegen an sich deed ze niet zoveel. Dat was meer een middel om beloond te worden (want correcties krijgen ze niet met clickertraining).
Toen het kwartje (na meerdere maanden op het forum) eenmaal viel, kwam ik erachter dat het verschil tussen mijn pony's (heel enthousiast en geinteresseerd in mij/training, maar niet in bewegen) en de paarden van Alexander (enthousiast en geinteresseerd, niet alleen in hem maar ook in het bewegingsspel zelf) niets meer of minder dan ikzelf was. Ik was degene die voor de pony's steeds spelletjes verzon en opdrachten gaf, en dus wachtten zij steeds op nieuwe input van mij, in plaats van zelf dingen te gaan doen. Ik besloot het volgende te doen: zonder zweep te gaan werken (om te voorkomen dat ik steeds hulpen zou geven), voorlopig niet meer in onze trainingspaddock te werken (om mezelf uit die geestelijke trainingstoestand te halen), zelf te gaan bewegen in plaats van de pony's daartoe aan te sporen, en tenslotte precies te doen wat de pony's wilden. In praktijk hield dat in dat ik gewoon met ze naar de wei ging, met een touwtje om de hals, en daar langs het hek ging rennen. De eerste keer waren de pony's nog wat verbaasd en traag, en vervolgens leefden ze gewoon door alleen al dit samen rennen helemaal op en begonnen ze het bewegen zelf leuk te vinden - en werden daarin steeds inventiever, steeds meer macho.
Daarnaast gebeurde er iets heel erg interessants: omdat ik nu stopte met echte hulpe geven, gingen de pony's in mijn eigen bewegingen naar hulpen zoeken. Ze gingen me spiegelen. Vooral Sjors is daar heel sterk in. Op een gegeven moment rende ik (hyperventilerend

) naast een opgewekt dravende Sjors en moest wel langzamer gaan rennen. In plaats daarvan tilde ik voor de grap gewoon eens mijn benen wat hoger op in mijn draf. En viel bijna om toen ik Sjors opeens hetzelfde zag doen. Sjors spiegelde exact mijn bewegingen en probeerde in een soort passage/Spaanse draf te gaan draven. Terwijl als ik wat harder ren en hij naast mij galoppeert en ik tijdens het rennen in de luht spring, Sjors reageert met een vliegende galopwissel. Blacky begon me na te doen toen ik op de plaats begon te stappen, door een soort (nog redelijk klungelige

) piaffe te proberen, en doet zijgangen na als ik pootje over naar hem toe loop of van hem af beweeg. Ze gaan nu echt experimenteren met beweging, en in die beweging met verzameling. Sjors' passage is hilarisch om te zien omdat hij nog helemaal niet precies weet hoe hij al die pootjes tegelijk in de lucht moet krijgen, maar het is ook ontzettend fascinerend om te zien dat hij dit echt wil gaan proberen, terwijl hij van nature heel erg sterk op de voorhand gebouwd is. Het enthousiasme dat ze vroeger hadden in het doen van opdrachten, is veranderd in een enthousiasme in het verzameld bewegen zelf.
Het is heel apart: iedereen met een klassieke dressuur achtergrond leert dat wat we onze paarden aan dressuuroefeningen leren, niets meer of minder is dan de bewegingen die paarden in de vrije natuur ook maken als ze spelen, vechten of flirten met andere paarden. Maar pas nu besef ik me dat je die verzamelde dressuurmatige bewegingen ook echt direct uit dat spel in vrijheid kunt halen, zonder hulpmiddelen. Ik vind het gewoon geweldig om de pony's zo te zien veranderen, van enthousiast meewerkende pony's in trots uit zichzelf verzamelende pony's. Dat gaat verder dan die dressuuroefeningen alleen (mocht dat nog zo lijken uit dit berichtje). Heel mooi.
Maar dat is puur mijn eigen ervaring met NHE. Iedereen bewandelt weer een eigen weg en beleeft het op zijn eigen manier.

Sommigen beseffen dat NHE eigenlijk gewoon niet te verenigen is met alles wat ze voor dat punt over paarden trainen geleerd hebben en gooien het roer compleet om (de meeste sneller dan ik

), anderen kunnen dat (nog?) niet en gaan op dat punt op zoek naar een andere manier om met hun paarden te werken. Maar NHE is dus inderdaad volledig anders dan al het andere. Heel apart.