Ik doe grondwerk natural horsemanship (parelli) en bij ons op stal wordt dit ook helemaal doorgetrokken in het rijden (met natural hackamore, ...). Ik doe het grondwerk heel graag met mijn paardje, ik verzorg haar ook heel graag, lekker borstelen, knuffelen, manen bijknippen, staart wassen... daar kan ik echt uren mee bezig zijn. Maar als het op rijden aankomt moet ik eerlijk bekennen dat het voor mij niet echt hoeft. Ik rijd wel eens graag een buitenrit maar dit hoeft voor mij echt niet wekelijks te zijn. In de piste kan ik me hoogstens een goede 20 minuten bezig houden, ook zal ik nooit iets proberen waarvan ik niet zeker ben dat het zal lukken. Ik houd het rijden dan ook beperkt tot stap en draf. Ik oefen wel wat stuurwerk, stoppen, achterwaarts gaan, maar ik voel niet de drang om hierin verder te gaan. Al vind ik het wel knap wat sommigen in het zadel allemaal kunnen hoor, daar niet van! Als ik rijlessen neem voel ik me echt verplicht om te oefenen in de week anders vind ik het zonde van het geld. Soms denk ik dan wel eens 'waarom heb je dan een paard?', maar ik wil mijn paard niet wegdoen, ik ben uiteindelijk wel heel graag met haar bezig alleen dan niet vanuit het zadel ...
Zijn er nog mensen die dit gevoel hebben? Of misschien net andersom, wel altijd willen rijden maar niet graag verzorgen of grondwerk doen?


Ik kan enorm genieten om de paardjes te verzorgen, zien dat ze er netjes bijstaan en de stallen en weide proper zijn... Ik wil me nu ook meer verdiepen in grondwerk maar ik geraak niet echt van start


). En we gaan oefenen met de lange lijnen. Stan voorop, ik erachteraan en dan wandelen, ook leuk. Misschien komt er nog een keer een kar achter, ook leuk. Ik ben vroeger in mijn goede jaren (heb nu behalve die blessure ook zware artrose) met meerder paarden Z dressuur geweest, dat was ook een uitdaging. Maar deze manier van met paarden omgaan is minstens zo leuk.
en wandelen doen we veel en zo af en toe doen we parelli, maar ze heeft nog niet genoeg vertrouwen in de stick dus dat gaat nog niet altijd