Geplaatst Ik reed pas enkele maanden op een manège, wist ik toen veel wat paardrijden en het hebben van een eigen paard inhield? Op mijn 25ste verjaardag (word in september 29) kreeg ik haar cadeau van mijn man, mijn eerste eigen paardje Unique
! Een 7 jarige kwpn merrie van 1m70 hoog, donkerbruin met witte bles. Ik was op slag verliefd 
. De eerste rit verliep niet helemaal zoals gedacht, ze wilde niet voor of achteruit 
. Maar na heel wat begeleiding begon het rijden toch te lukken.Mijn echtgenoot had ze gekocht aan de manège waarvan de eigenaar achteraf gezien, om het zacht uit te drukken, erg malafide bleek te zijn. Die pensioneigenaar was bij het enten Unique's papieren "verloren" en toen ik nieuwe papieren aanvroeg bij het kwpn bleek haar chipnummer niet overeen te stemmen met een paard dat Unique heette en 7 jaar jong was. Mijn paard bleek Wendy te heten en was slechts 5 jaar jong! Geen idee waar het paard dus vandaan kwam, maar ik wist dat ik haar niet kwijt wilde. Ik ben vrij kort na dit "voorval" vertrokken naar een pensionstal, waar we het zoveel beter hadden.
We zijn fervent beginnen lessen, rechtrichten,... Ik heb heel wat tijd en geld geïnvesteerd om het te doen werken tussen ons, maar niets hielp. We maakten maar geen vooruitgang. Een onervaren ruiter op een jong paard. Ik was bang en het feit dat Unique vrij zenuwachtig en angstig was verbeterde dit niet meteen. Ik kon haar geen vertrouwen geven en als klap op de vuurpijl brak zij ook nog eens haar griffelbeentje tijdens een rit op de trailer! Ik heb haar toen nog laten opereren en de beste zorgen gegeven die ik kon. Maar het mocht niet baten, de verstandhouding tussen ons ging van kwaad naar erger. Op bepaalde momenten durfde ik haar niet meer uit stal te halen, zelfs niet om aan de hand te lopen. Ze schrok van zowat alles en heel heftig, iemand die om de hoek kwam kon aanleiding geven. Ze was me te onberekenbaar geworden en daardoor ook gevaarlijk voor iemand die nog maar zolang met paarden bezig was. Ik had er mijn buik van vol en besloot haar, ondanks alle kosten die ik al gemaakt had aan lessen en operatie,... te verkopen. Onder voorwaarde dat ze niet bij een handelaar terecht kwam, maar bij een goed baasje. De verkoopperiode was rampzalig! Niemand wilde haar vanwege die blessure. Er kwamen talloze mensen kijken en testen, maar geen interesse... tot op een dag een meneer met zijn dochter aankwam. Ze zagen haar volledig zitten en hebben niet lang getwijfeld. De deal was rond, ze zouden haar s'anderendaags gaan ophalen (augustus 2010). Ik heb er veel geld op verloren, maar dat maakte mij geen bal uit, ze had een goede thuis gevonden (tenminste dat dacht ik!!).
S'anderendaags was het gezin stipt op de afspraak en alles werd keurig betaald. Met heel veel tranen heb ik afscheid genomen door het deurtje van de trailer
. Ze keek me aan alsof ze dacht "Wat doe je nou?" en ik heb me oneindig schuldig gevoeld, hoewel ik dacht ze het goed zou hebben bij die mensen. Ik had het hele verhaal verteld aan de koper i.v.m. de onberekenbaarheid van Unique en het feit dat het niet wilde klikken tussen haar en ik, maar die meneer was ervan overtuigd dat het wél zou klikken tussen zijn dochter en Unique en ik dacht "misschien ligt het idd wel aan mij en zal het klikken met dochterlief". Die dochter zou er buitenritten mee maken en ze zou gezelschap hebben van een ander paard. Bovendien zou ze bij die mensen thuis staan en dat vond ik ook al een voordeel. Maar die dag had ik op één of andere manier het gevoel dat ik haar nooit meer terug zou zien... Ik heb die mensen nog een mail gestuurd om te vragen of ze goed aangekomen waren. Daar hebben ze nog op geantwoord dat ze al stond te soezen en dat alles super goed ging, dat ze zich al helemaal thuis voelde. Daarna nooit meer iets van gehoord.Tot over een paar maand... Ik wilde wel eens weten hoe het nu met Unique ging. Heb om één of andere reden nooit durven mailen of bellen naar die mensen, maar ik wilde het echt weten, het knaagde. Jammer genoeg moest ik op niet veel begrip rekenen. De eigenaar noemde mij een oneerlijke verkoper, ze is doorverkocht om een boel redenen. Eén daarvan is dat ze niet met zijn andere paarden overeenkwam. Ook loopt ze niet correct (iets van stijf aan haar schoft en galopperen met twee voorbenen tegelijkertijd, hoe je dat doet????). Ze zou heel veel schrik hebben van mensen, vooral grote mensen en ze zou uithalen met haar achterbenen naar zijn kinderen. Ze is uiteindelijk doorverkocht aan een particulier in moerbeke (juli 2011). Ze hebben haar nog geen jaar gehad. Die zaken heeft ze bij mij allemaal niet gedaan!! Ze heeft nooit of te nimmer gebeten of geschopt naar mij. Ik vond haar 100% eerlijk op dat vlak. Had ik gedacht dat ze een gevaar was voor mensen dan had ik haar naar de slager gebracht! Ik heb ook nooit gelogen ivm die griffelbeenoperatie en heb heel duidelijk gezegd dat ze snel schrok en dat het een paard is dat vertrouwen nodig heeft.
Het adres of de naam van de nieuwe eigenaar wilde hij niet doorgeven en ik weet dus niet wat er met Unique (of beter Wendy) gebeurd is. Graag zou ik dat te weten komen, ik weet niet waarom. Misschien is het beter als ik het niet weet. Maar ik vraag het me zo dikwijls af. Het knaagt echt. Ik heb nu een nieuw paardje waar ik heel blij mee ben, toch vraag ik me af hoe het Unique vergaan is. Ze was zo lief... Kunnen jullie mij helpen? Haar gegevens: Chipnummer: 528210000878857, levensnummer: 528003.07286. Bedankt en sorry voor het lange verhaal!!!!
