BGGBWM schreef:@ patsur & hopla; als dat het geval is, wat natuurlijk in enkele gevallen mogelijk is (uitzonderingen bevestigen de regel) zou ik
in het eerste geval (het kwijtraken van ijzers) de ijzers
verwijderen als de voeten goed genoeg zijn, heeft het paard
ijzers nodig, zou ik kiezen voor hoefschoenen, dan kan het
paard zonder ijzers het land op en met 'ijzers' gereden worden.
In het tweede geval, het geval van verwonding zou ik toch
serieus eens kijken hoe het met de omheining van mijn land zit
en hoe met de samenstelling van de groep die in één en
hetzelfde land staat. Mocht het aan beiden niet liggen, en
beschadigd het dier zichzelf, dan zou ik het laten voor wat het
is. Eén van mijn dieren beschadigd zichzelf ook
(hoefbalbetrapping). Door op een gegeven moment te stoppen
met behandelen, en door de smid de achterteen iets korter te
maken, zonder daarbij schade achter te laten, verdween het
probleem.
Zolang je wil is er dus altijd een oplossing.
Het ligt NIET aan de omheining maar aan haar zelf. Ze staat met 1 andere merrie, ja ik zou haar appart kunnen zetten, maar dan loopt ze zichzelf vast ook kapot omdat ze niet alleen kan lopen. Laten voor wat het is.... Pfff, nou dus ECHT niet. Ik ga niet wachten tot ze zichzelf de dood in trapt bij wijze van spreken. Ze heeft al eens bloedvergiftiging gehad door een wond, momenteel is waarschijnlijk haar hoefgroei dusdanig beschadigd (waarschijnlijk een gespletenhoef) en heeft ze diverse medicijnen moeten hebben (wat overigens haar weerstand absoluut geen goed doet waardoor ze ook nog eens wat ziekjes wordt) etc etc.
Ze wordt al licht gecorrigeerd in het bekappen en beslaan (maar ja, dat veranderen van een op andere dag gaat niet en is ook niet goed), ijzers moet ze onder hebben omdat ze a) veel op de weg loopt, b) gevoelige voeten heeft en c) een hoefprobleem heeft.
Ik vind het altijd maar GEZEIK zulke dingen. "Lekker paard laten zijn", ja helemaal mee eens. Maar soms gaat het gewoon niet anders. Ik ben absoluut niet iemand van de poespas en alles, maar in dit geval maak ik een uitzondering. Ze gaat in de springschoenen, klaar. Dan maar een betutteling, mijn paard als een porseleine popje behandelen en al dat geblaat... Liever DAT dan op een gegeven moment een paard te moeten wegbrengen omdat ze op een of andere wonderbaarlijke wijze weer haar benen heeft opengehaad.

Maar zover ik nu begrijp hoort mijn paard bij de uitzonderingen. (helaas...) 

