Ik heb geen idee of het hier goed staat, dus ik merk het wel als het verplaatst wordt.
Zeven jaar geleden ben ik begonnen met paardrijden bij mensen die western reden. Ze trainden hun paarden aan de hand van de methodes van Emiel Voest en Monty Roberts. Ik heb veel van deze mensen geleerd, maar ben via de manege toch in de dressuur beland.
In februari 2007 kreeg ik mijn eerste eigen paard. Bij de koop hebben we vooral gelet op het karakter, naar de bouw hebben we niet echt gekeken (die ervaring had ik ook niet). In mei van dat jaar reed ik met haar mijn eerste echte dressuurwedstrijd. Vele wedstrijden volgden, en over het algemeen waren de resultaten goed. Tuurlijk hadden we onze ups en downs, maar er zat een stijgende lijn in. Een paar maanden geleden zei mijn instructrice plotseling dat ze dacht dat mijn paard, dressuurmatig, niet meer kon dan wat we toen deden. We waren net L1 gestart nadat we 17 winstpunten hadden gehaald in de B. Ik schrok heel erg van die opmerking, en had hem niet zien aankomen. Elke dag was (en ben) ik bij mijn paard te vinden, en ik reed zes tot zeven keer per week. Buitenrijden, dressuren, grondwerk; ik kon alles met haar. Ik wist dat ik geen dressuurpaard onder mijn kont had, ze was ook absoluut geen mooi paard qua uiterlijk. Maar we waren een goed team, en ik dacht dat we ondanks haar bouw wel hoger zouden komen dan de L1. Ik ben van instructrice veranderd, en dat heeft heel veel opgeleverd. Op aanraden van mijn nieuwe instructrice is er een fysiotherapeut naar mijn paard komen kijken, en die constateerde dat het zadel absoluut niet goed paste. De zadelmaker kwam, en er werd een nieuw zadel aangeschaft.
Na de aanschaf van het nieuwe zadel was er verbetering, maar dat duurde niet lang. We bleven op den duur aanpappen met dezelfde rijtechnische problemen die maar niet werden opgelost. Als ze opgelost leken te zijn, kwamen ze vanzelf weer terug. Mijn paard probeerde zich overal onderuit te 'wurmen' en dit uitte zich in onregelmatig lopen. Volgens de fysio had ze geen pijn, maar was het daarom een vorm van verzet. Op aanraden van mijn instructrice ging ik een ongeberoken rubber bit gebruiken, een soort rubberen stang. Ik heb altijd in mijn achterhoofd gehouden wat ik van de mensen heb geleerd die freestyle reden, waar ik heb leren rijden. Zij zouden het absoluut niet eens zijn met mijn huidige werkwijze. En zelf stond ik er daardoor ook niet geheel achter. Mijn paard had duidelijk geen plezier in het werk, en ik daardoor ook niet. Dan kon ik er wel een ander bit in hangen, zodat ik wat meer te zeggen had, maar ergens vond ik dat niet de goede oplossing. Mijn instructrice had echter goede argumenten voor het nieuwe bit, dus ik bleef het bit gebruiken. Het hielp, maar het onregelmatige lopen bleef, en ook probeerde ze zich er weer elke keer onder uit te wurmen. Toch bleef ik hoop en vertrouwen hebben, tot vorige week.
Vorige week begon me de moed in de schoenen te zakken. Ik besefte dat ik elke dag hetzelfde gevecht met mijn paard aanging. Ik vroeg iets; zij begon onregelmatig te lopen; en ik corrigeerde dat en vroeg het opnieuw. Elke dag weer. Op wedstrijden variërden de punten van 181 tot 148, hoewel de proeven niet eens zoveel van elkaar verschilden. Ik stak er al mijn liefde, tijd en moeite in; maar elke keer kreeg ik de deksel op mijn neus. Nu ben ik dat moe. Ik hou zielsveel van mijn paard, maar dit heeft gewoon geen zin. Voor haar niet en voor mij niet.
Dus, wat nu? Mijn instructrice is het volkomen met me eens. Ze staat achter me als ik door wil zetten, maar begrijpt het ook als ik een ander paard wil waar ik meer mogelijkheden mee heb. Maar het probleem is dat ik niet alleen die keuze moet maken. Voor mezelf moet ik nu ook de keuze of ik dressuur wil of niet. Ik ben regelmatig dingen in de dressuur tegengekomen waar ik het niet mee eens ben. Ik weet dat het ook anders kan, maar nu heb ik de mogelijkheid om een western paard te kopen zonder dat ik teveel verlies. Want ik denk toch dat er een ander paard moet komen, hoe dan ook. Ik wil doelen hebben die ik na kan streven, een drive. Wedstrijden dus. En dat is voor dit paard niet eerlijk. Dan heb ik liever dat iemand met haar naar de bossen kan; iets waar ze supergeschikt voor is en wat ze ook echt leuk vindt. Dan kan ik ook doen wat ik leuk vind. Alleen weet ik dat dus niet. Dressuur vind ik mooi, maar soms zo onvriendelijk naar het paard toe. Je zult dat vast ook wel tegenkomen in de western, maar volgens mij zijn daar meer mogenlijkheden om het ook voor je paard leuk te houden. Ik heb ook bergepen dat je van Parelli diverse levels kunt doorlopen. Dat werkt ook erg motiverend lijkt me. Hoe werken die levels precies?
Als mijn paard een geschiktere bouw zou hebben, had ik het western eerst uitgeprobeerd. Maar ik denk dat ik daar met dit paard geen goed beeld van kan krijgen. Stel dat ik dit paard verkoop, een westernpaard koop en erachter kom dat ik western toch niet leuk vind? Stel dat ik dit paard verkoop, en erachter kom dat ik meer mogelijkheden met haar had gehad? Wie kan mij advies geven?