Je ziet dit gedrag heel veel bij paarden die door veel mensen worden aangeraakt. Veel paarden zijn daar niet van gediend en ervaren het als inbreuk in hun eigen ruimte. Ik zie hetzelfde hier op high chaparell. Daar staan veel paarden en een aantal van die paarden reageert ook zeer pissig als ze weer worden aangeraak. Ik heb het met mijn man een poos bekeken en je ziet hoe iedere voorbijganger de hele dag door de paarden willen aaien. Sommige mensen doen dat netjes en bescheiden, maar veel mensen denderen op een paard aff, kloppen het (vinden veel paarden niet fijn) aaien lomp, herkennen reacties van het paard niet en kleine kinderhandjes grijpen er vrolijk op los. Je kunt het de mensen niet kwalijk nemen, want ze bedoelen het meestal goed (er zitten natuurlijk ook etters tussen, ook tussen de kinderen) en je kunt het de paarden niet kwalijk nemen.
Nu staan daar overal borden dat ze de paarden liefst met rust laten en dat ze kunnen bijten. Dus de leiding legt de schuld bij de mensen neer. Ze zijn gewaarschuwd. Voeren met de hand mag ook niet, maar je kunt ook dat nauwelijks voorkomen omdat er altijd mensen zijn die het beter denken te weten en het toch doen.
Verder valt het op dat sommige paarden echt chaggie worden terwijl anderen het best vinden.
Ik denk dat daar dus het punt zit voor een kinderboerderij. Inderdaad is het op een kinderboerderij de bedoeling dat paarden aangeraakt kunnen worden door de kinderen. Daarop zul je een zeer tolerant paard nodig hebben. Hier wordt geschreven dat shetten minder geschikt zijn en ijslanders weer beter. Ik zelf ben niet zo voor die vooroordelen van rassen. Ik ken supertollerante shetten en chaggie ijslanders. Op high chaparell zie je onder de shetten tollerante diertjes en kwaaierikken en datzelfde tref je ook bij de grote paarden aan.
Ik denk dan ook dat deze twee shetten niet geschikt zijn voor hier. Het zijn duidelijk paardjes die al dat getut niet prettig vinden en je kunt ze met opvoeden niet leren om het wel prettig te vinden, want het zit in een karakter.
Je wilt niet dat ze weggaan, maar in het belang van de paardjes zou dat beter zijn. Die floreren waarschijnlijk een stuk beter in een rustige omgeving. En dan zou ik voor de kinderboerderij op zoek gaan naar zeer tolerante, oudere paardjes die echt van getut houden en niet vinnig worden als ze iets uit de hand krijgen.
Hoewel je voeren met de hand maar beter kunt verbieden, kun je het niet altijd voorkomen op een kinderboerderij. Er zullen altijd kinderen (en ouders) zijn die toch even een boterham of koekje geven of zoiets. Verder zou we wel goed toezicht moeten zijn om jezelf ervan te vergewissen dat niemand het paard pijn doet. Liefst dus aandacht onder begeleiding (misschien vaste tijden instellen waarbij de kinderen bij de paarden mogen en een begeleidster erbij is)
Ik heb zelf gewerkt met gehandicapten en paarden. Hoewel die paarden in principe een luizenleven hebben (grote wei, veel vrij, wandelingen met een gehandicapte erop alleen in stap door het bos, veel aandacht, goede zorg en af en toe voor de huifkar) blijkt lang niet ieder paard geschikt hiervoor. Ook niet ieder rustig of braaf paard. Ik heb superrustige exemplaren in draken zien veranderen. Niet omdat ze slecht werden behandeld, maar omdat ze gewoon dit werk niet prettig vonden, niet tegen de vele aandacht konden van veel verschillende mensen ed. Voor deze paarden werd altijd een goed tehuis gezocht omdat de paarden op het tehuis betrouwbaar moesten zijn. Paarden die wel geschikt bleken, bleven uiteraard en sommigen lopen er al tien jaar zonder problemen en andere worden er op een bepaald moment moe aan en moeten dan ook worden herplaatst (gebeurt overigens altijd zorgvuldig.)
Ik denk dat je hier gewoon heel nuchter in moet zijn, omwille van het paard en omwille van de mensen
Overigens trokken de herplaatste paarden zonder uitzondering weer helemaal bij in een rustige omgeving en werden het dezelfde rustige paarden als voorheen.