Ik heb natuurlijk best wat paarden zien komen en gaan in mijn leven, maar ik zal je alleen het verhaal over mijn eigen paardje vertellen
. Die is trouwens in zijn eerste twee levensjaren 6x van eigenaar veranderd. Ik ben nummertje 6 en inmiddels is hij alweer 4 jaar. Hij gaat nooit meer weg, hoor, voor alle duidelijkheid.
We hadden meteen al een klik vanaf het eerste moment, maar de band die we nu hebben is zo bijzonder. Maar dat heeft natuurlijk ook moeten groeien en ik heb er heel veel liefde, aandacht en tijd ingestopt. Ik durf nu wel te stellen dat we elkaar echt helemaal aanvoelen, zo ingesteld zijn we op elkaar inmiddels.
Vorig jaar heb ik hem 1x verhuisd. Hij stond in een prachtig natuurgebied in een vaste kudde op een boerderij, waar de staleigenaresse kinderlessen geeft op haar eigen pony's/paarden. De reden dat ik hem wilde verhuizen was, omdat de nieuwe plek (24/7 weidegang) veel rustiger was (geen kinderlessen meer
), bos en heide direct naast die plek, schuilstalletje erbij en 3 andere meiden, die allemaal zo'n beetje hetzelfde er in staan qua omgang met paarden (natural horsemanship e.d.). En we hadden nog een theehuisje erbij om lekker op te warmen in de winter of thee/soep e.d. te maken, heel gezellig. Sam kwam te staan bij 3 KWPNers en een Haflinger. Helemaal top. Dacht ik.
Helaas was het land toch een stuk kleiner dan waar hij eerst op stond. Er stond minder gras, dus er moest bijgevoerd worden. Dat werd onbeperkt kuilvoer, later hooi (dat wilde ik graag, dat hooi
). Maar Sam groeide dicht, hij werd te dik. Hij speelde niet meer, rende niet meer en ik vond hem ook ineens erg rustig. Op het slome af... Ik zag aan hem dat hij zijn oude plek miste. Kan het niet uitleggen, ik voelde het en ik zag het. Ikzelf vond die nieuwe plek wel heerlijk. Lekker rustig en we konden zo het bos in, heerlijk. Maar ik ben er maar een paar uurtjes per dag. Hij staat daar 24/7. Na een paar weken begonnen de hoefwanden in zijn voorhoeven los te laten
. Dat is een teken dat er het e.e.a. in zijn lijf afspeelde. Terwijl hij altijd supersterke, gezonde voeten had. Dat gecombineerd met het dikker worden en zijn andere gedrag, heeft mij doen besluiten hem zo snel mogelijk weer terug te verhuizen. Dat was na precies 4 weken. Mensen riepen dat ik het langer de tijd moest geven, maar ik voelde aan dat er geen tijd meer was..... Trouwens, we hebben nog geprobeerd om het onbeperkte voedsel anders te regelen, maar de andere paarden hadden het wel nodig en dan moest Sam maar apart staan in een afgezet stuk. Tja, hij hoort in een kudde, dus dat was echt geen optie. Ik moest dus wel weg met hem.....
Wat ik zag bij hem, toen hij weer op zijn oude, mooie plekje kwam, toen hij zijn oude weidegenootjes weer ontmoette, heeft mij geleerd dat een paard zich wel degelijk kan hechten aan een plek en aan andere paarden. Dat laatste wist ik al, hoor, maar dat eerste was echt heel interessant. Mijn paard heeft die ruimte nodig om lange stukken achter elkaar te kunnen rennen, gek doen, voedsel te zoeken. Dat is toch wat anders dan een berg ruwvoer in het land, terwijl er eigenlijk nog genoeg gras had moeten staan. Mijn sobere paard trok dat gewoon niet en ik heb mijn eigen wensen opzij gezet voor hem.
Hij heeft dus tegen een hoefbevangenheid aangezeten destijds. Een paar maanden later hebben we een paar gecompliceerde hoefzweren gehad, die waarschijnlijk zijn ontstaan door teveel afvalstoffen in het lijf. We zijn daar 3 maanden mee bezig geweest, was echt niet fijn. Momenteel gaat het weer super met hem
.
Dat was mijn persoonlijke ervaring met verhuizen... Dat doe ik nooit of in elk geval niet zo snel meer!
Elk paard is anders, elke plek is anders. Paarden doen er gemiddels wel een paar maanden over (denk ik) om echt te kunnen aarden ergens. Ik zie ook vaak dat mensen net een nieuw paard opgehaald hebben en dan willen ze het liefst diezelfde dag er al op gaan rijden. Ik zou zo'n beestje de eerste tijd eerst eens rustig laten wennen aan zijn nieuwe plek. Niet meteen al van alles willen doen. Het is vaak zo overweldigend voor een paard. Leer elkaar eerst eens rustig kennen ook, voordat je er op gaat. Als een paard wat dominanter is van karakter en jou nog moet leren kennen bijvoorbeeld, geef het dan rustig de tijd. Wees zeker van jezelf, wees eerlijk en consequent (op een vriendelijke manier) naar het paard toe, dan vertrouwt zo'n dier je vanzelf wel. Zo denk ik er over......
Ik heb er zelf ook eentje, die een persoon eerst moet vertrouwen, voordat hij het leiderschap overdraagt. En met vertrouwen bedoel ik dat je duidelijk, eerlijk en zeker van jezelf moet zijn. Nu nog, gaat er een onzeker iemand met hem wandelen, dan wordt diegene meegesleurt.
Mooie spiegel, hoor
. Bij mij loopt hij braaf achter me aan, maar dat is ook iets wat heeft moeten groeien en ik ben altijd rustig en geduldig gebleven.
Als jij een fijn paard koopt en het wordt een 'rotpaard' (naar woord, ik geloof niet in rotpaarden namelijk), dan denk ik dat het meestal het geval is dat je zo'n dier geen kans gegeven hebt om te wennen aan zijn omgeving, aan jou etc. Dat is wat ik denk. Geef je paard de basisbehoeften (een fijne plek, veel beweging, sociaal contact, alle liefde, geduld en zorg) en dan komt het 9 van de 10 keer echt wel goed.
Dus als jij het paard van je dromen koopt en je doet rustig aan met hem, dan denk ik dat het allemaal wel meevalt, hoor. We hebben toch allemaal ons paard ooit aangeschaft en verhuisd? Succes in elk geval!!!