Ik kon altijd heel relax met mijn pony buitenrijden, maar de laatste tijd is het zo'n opgefokt standje. Ik kon altijd gewoon lekker met lange teugel rijden ed. Nou ben ik er in 2 weken al 2 keer afgevallen? Eén keer omdat ze iets eng vond, toen ben ik maar afgestapt want het niet echt het idee dat ik er haar anders langs kreeg. Nou toen ze er langs was heb ik haar goed beloond, nog even er naast gestapt om haar iets te kalmeren, toen ik er weer opwou begon ze ineens te bokken/steigeren, maar omdat ik er nog niet fatsoenlijk op zat ben ik gevallen. Ik kon haar gelukkig wel vasthouden. En gisteren was ik met een vriendin aan het buitenrijden, schrok ze ineens van een hardloper, die ze volgensmij allang gezien had, dus ze maakte ineens een schijnbeweging waar ik niet op gerekend had, dus ik hing er al iets naast, begon ze weer te bokken en te doen, dus toen viel ik er weer af.
Vind het zo raar, 'vroeger' schrok ze nooit ergens van, gaf ze nergens iets om, kwam bokken/steigeren nieteens in haar woordenboek voor. En stel dat ze schrok ging ze stilstaan, maar nu maakt ze de gekste bewegingen. Met lange teugel rijden doe ik maar niet meer, iig niet de hele weg. Dit omdat ik vaak alleen buitenrij, en ik het dan wel eng vind als ik er dan afval en ik iets heb, en er dus niemand bij me is, of dat Misty de benen neemt.
Ik ben wel van stal veranderd, ze krijgt nu wel ander voer, en het is een stuk rustiger daar. Eerst stond ze altijd op een pensionstal met veel andere paarden. Nu staat ze bij mijn instructrice achter het huis met 1 andere pony. (Deze is nog niet zadelmak, dus kan niet mee buitenrijden) Ze staat wel met deze pony samen los. Vaak ga ik dus alleen buitenrijden, en 1x in de week met een ander ongeveer.
Is er iemand die enig idee heeft wat er aan de hand kan zijn, of er haar misschien iets dwars zit (ze oogt trouwns wel even vrolijk als altijd) of dat ze gewoon last heeft van de lentekriebels oid?