Eerst maar even een verhaaltje over mijn paard:
Ik heb een 20 jarige merrie, een vrij dominant type. Ze heeft 8 a 9 jaar op een manege gelopen en sinds een jaar is ze van mij. Op de manege was het altijd een beetje een knorrig type met singelnijd die niet te longeren viel en ook niet te vangen was op het land.
Ik zelf ben eigenlijk een beetje penny. Vrij soft en soms ook onzeker.
Een jaar geleden heb ik deze merrie dus meegenomen van de manege omdat ze een beetje te oud werd voor de lessen. (ze is verder goed gezond alleen te zwaar) Ze is in het begin erg nerveus geweest en heeft er best lang over gedaan om te wennen. Ineens stond ze in een box ipv een stand en hoefde ze veel minder te werken. In dit jaar is ze in sommige opzichten best vooruit gegaan. Ze valt enigszins te longeren en afgelopen zomer heb ik haar zonder problemen van het land kunnen halen. Wel begon ze steeds vervelend te doen als ik met een zadel of hoofdstel aankwam en bij het aansingelen. Dit begon met een klein beetje dreigen. (ze stond dan gewoon los in haar box) Later werd dit echt erg dreigen, kont naar je toe draaien, niet laten pakken etc. Dit heb ik enigszins kunnen oplossen door haar voortaan een halster aan te doen in haar box. (hierbij stond ze nog steeds los)
Recent zijn we van stal verhuisd. Hier leek het alsof we toch wel een band hadden. Ze wende ook erg snel op deze plek. Dat bleek een beetje te vroeg gejuicht want op een gegeven moment wilde ik haar uit stal halen, was ze net hooi aan het eten. Dus ik kom aan met het halster, meteen weer dreigen kont naar me toe draaien bijten etc. Aantal malen geprobeerd haar te pakken wat niet lukte. Op een gegeven moment was ik zo kwaad om haar dreigen dat ik dr op haar hals geslagen heb. Uiteindelijk heb ik haar na nog een paar pogingen toch te pakken gekregen en even losgegooid.
Op aanraden van een stalgenoot laat ik haar dus niet meer los in de stal staan als ik er ben, maar haal ik haar eruit en zet dr aan het halster vast.
Intussen is het dus echt foute boel. Zodra ik met het halster aankom (of soms ook zonder halster) begint ze naar me te dreigen en kan ik haar alleen met een wortel pakken. Overigens rijd ik dan zeker niet altijd. Vaak ook alleen even poetsen oid.
Degenen die haar in de paddock zetten hebben dit probleem niet.
Ik wordt hier een beetje moedeloos van. Ik heb echt veel voor haar over maar het lijkt wel alsof
het nooit goed is. Om eerlijk te zijn vind ik het ook niet meer zo leuk om naar dr toe te gaan terwijl ik er wel altijd veel plezier in had. Ze is gewoon niet lief tenzij ze eten krijgt. Komt dit ooit nog goed?