Moderators: Neonlight, C_arola, Firelight, Sica, Dyonne, NadjaNadja, balance, Essie73

) maar over het algemeen kan ik de reactie voorkomen.Miss_Montana schreef:Door voor je paard te kijken kan je jezelf voorbereiden. Jij moet in feite alerter zijn dan je paard. Ik rijd nu al een aantal jaar buiten en ik heb geleerd om dingen te zien voordat het paard ze ziet. Hierdoor kan ik me op de schrikreactie voorbereiden en ik kan de schrikreactie zelfs voorkomen. Door mijzelf zekerder en nog meer ontspannen op te stellen. Ja, af en toe krijg ik nog wel eens een schrikreactie door een vogeltje dat ineens uit de bosjes komt vliegen (eng) maar over het algemeen kan ik de reactie voorkomen.
En als je dan toevallig ook schrikt moet je gewoon meteen lekker ontspannen, niets aan het handje. Daardoor zal je paard zich ook beter herstellen.
[edit] Dus als jij iets ziet wat potentieel als eng kan doorgaan dan moet jij juist denken dat is niet eng. We lopen er gewoon langs. Nergens om je druk over te maken. Want als jij gaat denken, oh daar gaat hij van schrikken dan zal je paard dat voelen en gaan zoeken naar het enge ding. Dus gewoon zeker door blijven lopen met het idee 'er is niets engs, we lopen gewoon overal langs'.

xTessa schreef:dit vind ik een goeie hoor,
maar ik denk dat het misschien ook omgekeerd kan werken.
als je steeds er op let waar hij van kan gaan schrikken, word je misschien wel extra gespannen..
je zou je ook gewoon op de leuke dingen kunnen letten, lekker om je heen kijken en totaal niet denken aan de 'schrikdingen'. en als je paard dan schrikt, doen alsof er niks aan de hand is en weer verder gaan met kijken.
t staat misschien een beetje raar opgeschreven, je moet natuurlijk wel op je paard letten.
maar concentreer je niet op de negatieve dingen.
. Het is maar hoe je er zelf als persoon mee omgaat. Zoals ik, ik geniet van de rit maar let er wel op. En als ik iets zie waar ze van kan schrikken stel ik me juist meer ontspannen op. Maar idd, als je vrij angstig bent op buitenrit kan dit ook betekenen dat je je juist gaat inspannen nog voordat het paard het 'enge' ding gezien heeft. En dan krijg je de situatie de je niet wil hebben. Tja, het sleutelwoord voor buitenritten en toch eigenlijk wel ook voor de gehele ruitersport blijft 'ontspanning'. En dat moet bij de ruiter vandaan komen aangezien de paarden veilloos onze gevoelens kunnen aanvoelen.
), pas later slaan de bibbers toe. Tijdens het rijden is het net zo iets. Een schrikreactie wordt heel gemakkelijk opgevangen met een 'joh, was die boomstam nou echt zo eng, mafkees', maar daarna...
) het omschrijft, zo ervaar ik het dus precies zo!
) en dus sommige situatie dan maar uit de weg gaan beter is dan moeilijk moeten doen en jezelf en je paardje in de stress werken. Echt problemen ontlopen is natuurlijk weer geen goed idee, maar er zijn nu eenmaal meerdere wegen naar Rome (en het bos
) en je hoeft je ook weer niet als een kip zonder kop overal in te storten, omdat het 'zo hoort', vind ik.