toen ik Snatje kreeg was dat een flinke domper, in eerste instantie. ik had al twee paardjes, die beiden nooit in handen waren geweest voor ik met ze begon, en die heel makkelijk waren, vol vertrouwen.
Snatje wilde niet bij mensen in de buurt zijn, hij had eea meegemaakt (ponymarkt o.a.), en je kon hem niet normaal benaderen, dan vluchtte hij gewoon. ik kon hem wel pakken (laat nooit halsters aan in de wei ivm gevaar voor ophanging), maar met moeite, en dan op zo'n manier dat ik niet voor hem kwam te staan, en ik moest hem ook vasthouden dan.
ik heb het als volgt aangepakt: ik heb hem van weidemaatje verwisseld (hij stond met een grote ruin, maar dat was niet de goede match voor hem), en hem met mijn jonge merrie Flicka gezet, die erg goed is met mensen (min of meer flessenveulen vanaf drie maand oud), sociaal is met andere paarden, en speels is. zij was de meest geschikte kandidaat om Snatje vertrouwen in de mensen te laten krijgen.
vanaf dat moment was ik er zo vaak mogelijk, als het even kon twee keer per dag. ik kwam voor Flicka, knuffelde met haar en gaf haar aandacht, kroelde d'r geliefde 'altijd jeukende' plekjes... hierdoor werd de nieuwsgierigheid van Snatje gewekt, hij kwam op een gegeven moment zelf. hij kon van op veilige afstand zien dat ik alleen maar lieve dingen met Flicka deed, hij kon zien dat zij blij met mij was, en dat zij wél genoot van de massages etc.
op een gegeven moment kwam Snatje zelf dus ook, in het begin heb ik weinig aandacht aan hem besteed en vooral niet naar hem gekeken, wél laten zien dat ik wist dat hij er was. op een gegeven moment kon ik hem over Flicka heen wel gewoon aanraken, eerst onder zijn hals en op de borst, wat hij prettig begon te vinden. vanuit die fijne plekjes kon ik verder werken over zijn lichaam, ik ging nooit verder dan tot waar hij het gewoon accepteerde, en besteedde extra aandacht aan de plekjes die hij fijn vond.
dit alles deed ik met beide ponies los in de wei, zodat er altijd 'vluchtruimte' was, en mogelijkheid om weg te lopen als het onverhoopt toch te eng werd. zo ver is het gelukkig nooit gekomen, en door Snatje te laten aangeven tot waar ik mocht gaan, ging hij mij vertrouwen, mijn geur, bewegingen en aanrakingen. ik heb dit steeds herhaald, en op een gegeven moment kon ik hem overal aanraken, laten ontspannen (tot kleine dutjes aan toe), en zelfs het voetjes geven hebben we op deze manier in alle rust en op Snatjes voorwaarden geleerd.
mijn ervaring is dat een opgevoede pony met veel vertrouwen in de mens de beste leermeester is. Snatje heeft alles van Flicka afgekeken, zelfs het aangeven wáár hij precies gekroeld wil worden en het 'vragen' om een knuffel.
ga niet proberen je contact af te dwingen, maar laat het aan de pony over. als jij juist handelt krijg je het met het nodige geduld gewoon cadeau. door het af te dwingen (bijv. vastzetten en het hele lichaam af gaan tasten) wek je geen vertrouwen op, geef je pony de ruimte om weg te lopen, en zorg dat jouw aanrakingen en aanwezigheid prettig voor haar zijn, in dat geval zal er van weglopen al snel geen sprake meer zijn.