monya schreef:Wennen aan verkeer door een dier langs de weg te zetten helpt wel, MAAR dat is nog iets anders als onder het zadel deelnemen aan het verkeer. Dan wordt het paard van zijn eigen erf afgehaald, uit zijn eigen omgeving en daarop kunnen dieren onzeker reageren, de ruiter is dan van cruciaal belang. Het wederzijdse vertrouwen moet hoog zijn.
Bij het wennen aan iets geldt een factor: plaats en prikkel. Een prikkel kan in de ene omgeving (plaats) worden geaccepteerd, maar in een andere omgeving nog niet. Leg maar eens een zeil in de ene hoek van de bak, uiteindelijk gaat het paard daar langs, verleg je het naar de andere hoek kan ie zich weer "dood"schrikken. Als je weet hoe je je paard hiermee kunt leren omgaan, dan ben je pas toe aan een buitenrit op een risicovolle plek.
Inderdaad, ik moet hierbij wel vermelden dat het vertrouwen tussen ons heel lang niet goed is geweest, ik heb met behulp van iemand die natural horsemanship beheerst het vertrouwen en het leiderschap weer terug gekregen.
mijn buurmeisje van 16 die mij af en toe helpt en die mijn paard echt overal langs krijgt lukt het dus redelijk maar ik heb dus die lef niet meer ( ben moeder en eind dertig dus word wat banger).
Ik ben vaak bang in de bak dat mijn paard weer last krijgt van een boksalvo en zit er dus niet vol vertrouwen op.
Ik krijg nu wel door dat ik verkeersmak maken maar even laat voor wat het is en het rijden wat beter
onder de loep moet gaan nemen.
Wat ik wel opmerkelijk vind is dat als mijn buurmeisje rijd mijn paard heel druk is en als ik er dan op ga ze niet vooruit te branden is en als ik wil optreden ik merk dat ze drijgt met bokken waardoor ik alweer afhaak en dat heeft ze door natuurlijk door. Ook als ik wegloop en de ander rijd gaat mijn paard mij na hinneken en word druk dus ik denk dat ze mij wel als een soort leider ziet.
Jullie kunnen opmaken denk ik uit mijn verhaal dat ik echt een haat /liefde verhoudeing heb met mijn paard.
In ieder geval bedankt voor de tips ik ga even goed nadenken hoe ik verder ga....