Bokt.nl

joyce_90 schreef:

Ik heb ook een tijdje gewerkt met paarden die "niet normaal" waren. De een was bang voor mensen en alles, de ander was een onhandelbare bijdehande draak. Beet in alles, kwam omhoog als iets hem niet zinde, kon niet meelopen aan een touwtje maar dacht ik ga zelf wel doei.
De ander was vooral bang, voor alles wat hij niet kende. Gaandeweg kwam ik erachter dat hij mensen niet vertrouwde, en doodsbang was voor mannen. Het gedrag van beiden ligt in het feit dat ze mishandeld zijn. Ze kregen een knal tegen hun hoofd voor alles wat ze fout deden, al stonden ze alleen maar in de buurt als de eigenaar weer eens een rotbui had.
Hierdoor werd de jongste brutaal, waar hij nog meer op afgestrafd werd. Hij was echt levensgevaarlijk.
Door geduld en liefde zijn ze beide uit hun schulp gekropen. De jongste ging door hem te corrigeren met bijten (niet slaan, maar hoofd wegduwen en nee zeggen) steeds minder bijten, en maakte zelfs verschil tussen nieuwschierig en liefdevol knabbelen.
De oudste heb ik gewoon veel liefde gegeven. Aangezien die 5 was en licht ingereden, kon ik daar wat meer mee, dwz longeren ed. Met longeren zag je hem gewoon groeien. Eerst had hij zoiets van wat bedoel je, naarmate ik duidelijk bleef deed hij steeds beter zn best. Tot hij me zelfs speels ging uitdagen ("pas op ik pak jeeee!"). Hij bloeide helemaal op.
Ze bouwden allebei heel erg op mij, en ook steeds meer op mijn moeder die er steeds bij was. Een ander heeft er echter niet veel mee gekunt, op binnen- en buitenzetten na. Al lag dit ook aan het feit dat niemand hier echt behoefte aan had (hadden allemaal een eigen verzorgpaard, hadden niet veel met deze twee te maken).

Jammer genoeg zijn ze nu verkocht, en kan ik ze niet verder zien groeien, wat ik erg graag had gewild.

Wat ik probeer te illustreren met bovenstaand verhaal, is dat je - door jezelf als een soort baken voor ze op te stellen - hen vertrouwen zult geven. Een soort van, vertrouw eerst mij, ik bescherm je wel. Daarna verschuil je je niet meer achter mij, maar sta je naast me en ga je andere dingen en mensen ook vertrouwen.
Ik hoop dat je de mogelijkheid, tijd en geduld hebt, want die heb je toch wel het hardst nodig.
Succes!!

johnannet schreef:

joyce_90 schreef:

Ik heb ook een tijdje gewerkt met paarden die "niet normaal" waren. De een was bang voor mensen en alles, de ander was een onhandelbare bijdehande draak. Beet in alles, kwam omhoog als iets hem niet zinde, kon niet meelopen aan een touwtje maar dacht ik ga zelf wel doei.
De ander was vooral bang, voor alles wat hij niet kende. Gaandeweg kwam ik erachter dat hij mensen niet vertrouwde, en doodsbang was voor mannen. Het gedrag van beiden ligt in het feit dat ze mishandeld zijn. Ze kregen een knal tegen hun hoofd voor alles wat ze fout deden, al stonden ze alleen maar in de buurt als de eigenaar weer eens een rotbui had.
Hierdoor werd de jongste brutaal, waar hij nog meer op afgestrafd werd. Hij was echt levensgevaarlijk.
Door geduld en liefde zijn ze beide uit hun schulp gekropen. De jongste ging door hem te corrigeren met bijten (niet slaan, maar hoofd wegduwen en nee zeggen) steeds minder bijten, en maakte zelfs verschil tussen nieuwschierig en liefdevol knabbelen.
De oudste heb ik gewoon veel liefde gegeven. Aangezien die 5 was en licht ingereden, kon ik daar wat meer mee, dwz longeren ed. Met longeren zag je hem gewoon groeien. Eerst had hij zoiets van wat bedoel je, naarmate ik duidelijk bleef deed hij steeds beter zn best. Tot hij me zelfs speels ging uitdagen ("pas op ik pak jeeee!"). Hij bloeide helemaal op.
Ze bouwden allebei heel erg op mij, en ook steeds meer op mijn moeder die er steeds bij was. Een ander heeft er echter niet veel mee gekunt, op binnen- en buitenzetten na. Al lag dit ook aan het feit dat niemand hier echt behoefte aan had (hadden allemaal een eigen verzorgpaard, hadden niet veel met deze twee te maken).

Jammer genoeg zijn ze nu verkocht, en kan ik ze niet verder zien groeien, wat ik erg graag had gewild.

Wat ik probeer te illustreren met bovenstaand verhaal, is dat je - door jezelf als een soort baken voor ze op te stellen - hen vertrouwen zult geven. Een soort van, vertrouw eerst mij, ik bescherm je wel. Daarna verschuil je je niet meer achter mij, maar sta je naast me en ga je andere dingen en mensen ook vertrouwen.
Ik hoop dat je de mogelijkheid, tijd en geduld hebt, want die heb je toch wel het hardst nodig.
Succes!!

Ik reageer even op dit bericht en met name op de zin, ¨ik heb ook een tijdje gewerkt met paarden die niet normaal waren¨.

Op de eerste plaats zijn paarden normaal en vertonen zij normaal gedrag dat typisch voor paarden is.
Op het moment dat de mens bepaalde paarden als abnormaal gaat beschouwen schort het mijns-inziens aan besef dat een paard intuitief reageerd op omgeving en omgang.
Vertrouwen bij een paard win je slechts op een manier en dat is liefdevol en consequent gedrag van de eigenaar.