Ben eens gaan nadenken waar precies het probleem zit met [***] en mij, en alhoewel ik er nog niet helemaal uitben is het mij wel duidelijk geworden dat ik op de grond eigenlijk totaal geen problemen met hem heb. Kan hem gewoon pakken in de weide (met een beetje geluk heeft hij zelfs zin om tot bij mij te komen, maar vaak is het gras toch net wat interessanter
) en hij loopt gewoon mee (behalve de laatste keer maar toen had hij volgens mij een baaldag, en ik achteraf gezien ook wel). Aan de hand loopt hij heel ontspannen schuin achter mij, stopt wanneer ik stop en gaat weer mee als ik vertrek. We kunnen gewoon omdraaien terwijl we richting huis liepen en dan gaat hij ook gewoon mee. Qua omgang heb ik dus totaal geen probleem met hem, ookal is hij best wel dominant, hij weet goed dat hij niks bij mij moet proberen en als er toch ergens een misverstandje is dan is mijn stem verheffen al voldoende.Maar dan in het zadel, dat is een heel ander verhaal, maar wel een kort: hij rijdt met mij, ik niet met hem. Dus op dat gebied ben ik volgens mij totaal niet de leider...
Maar ik vraag me eigenlijk af of dit wel kan?
Of is het zo dat je ofwel overal en altijd de leider bent, ofwel totaal niet? (en waarom gaat het op de grond dan wel?)
Voor een heel groot stuk toch.
Maar als ik wil gaan draven dan beginnen de problemen. Hij wil dat dan niet en dan kan ik op mijn kop gaan staan, hij zal niet gaan. En als hij toch gaat is het bij wijze van spreken 5 meter en dan kan ik weer helemaal opnieuw beginnen... Hang dan ook regelmatig in de bomen enzo omdat meneer op die manier duidelijk maakt dat hij er geen zin in heeft ...
Ook met het gewoon rijden gaat het allemaal super, totdat ik eens alleen op stap ga...