Geplaatst 
ik heb sinds een paar maanden een hele leuke haf. voordat ik haar heb gekocht verzorgde ik haar al, dus ik ken haar al vrij goed.
nu heb ik echter een probleempje, ze ziet mij niet als leider. ze kan zich heel sterk maken aan het halster. met rijden is ze hartstikke braaf, en ze is altijd blij als ze me aan ziet komen. als ik een wandeling maak, volgt ze braaf, maar als ze bijvoorbeeld gras wil pakken trekt ze ontzettend aan het touw, en als ik dan een brul geef helpt dat meestal redelijk, maar soms negeert ze het, is maar net hoe graag ze het gras wil en hoe haar pet staat.
ik doe grondwerk met haar in de paddock, en daar reageert ze prima op, volgen zonder lijn, omdraaien en versnellen/ afremmen doet ze prima. het is nog niet perfect maar ik heb haar dus nog niet zo lang.
verder is ze ook hartstikke braaf, voetjes geven, stilstaan en voor me werken wil ze best wel. we worden steeds beter samen, de band groeit wel, maar nu ben ik afgelopen week op een vrij groot probleem gestuit.
we liepen een wandelingetje te maken, met twee man en mijn Haf (die overigens Mone heet), en we gingen een landweggetje op wat ze goed kent. dit weggetje loopt dood, en toen we op het eind wilden omdraaien begon ze te klieren, ze gooide hoofd en staart in de lucht, en begon te snuiven. ik probeerde haar aandacht te trekken, maar ze lette gewoon niet meer op mij. er waren ook paarden daar, en daar zat ze naar te loeren maar we zijn daar al vaker geweest, en ze heeft nooit zo op die paarden gereageerd. maar goed, we draaiden om en ze zette de gang erin, ik probeerde haar achter me te krijgen en af te remmen, wat niet lukte (ze is dan ijzersterk), dus ik heb haar een rondje laten draaien. ze kwam netjes naast mij uit, maar begon gelijk weer. ik gaf een brul , geen reactie. ze trok me vooruit, ik liet haar weer een rondje draaien, en toen ze daaruit kwam (naast mij) ging ze keihard vooruit. ik kon gewoon niks meer doe, ze ging gewoon. ik heb er nog een stuk achteraan gesleept maar moest lossen, ze ging echt niet stoppen en is de hele weg terug (Godzijdank over verlaten landweggetjes) naar huis gevlogen. de tweede persoon (mijn zus) probeerde haar nog te pakken, maar ze was te snel. bij stal is ze opgevangen en binnen gezet. we hebben de buurman hiervoor bedankt, en toen ben ik nog met haar gaan grondwerken in de paddock, wat ze gewoon normaal netjes deed.
goed, twee dagen daarna. we gingen weer het weggetje op, deze keer met aan beide kanten iemand eraan, gewoon touwtje los, en ze liep keurig achter me, zoals ik het graag heb, en zoals ze het eigenlijk altijd doet. op het weggetje was er niks aan de hand, ze liep keurig. echter, toen we weer omdraaiden begon ze opnieuw. nu waren we met zijn tweeën, met ieder een eigen touw, dus we konden iets meer uitrichten. we dachten haar weer onder controle te hebben, ze lette een moment weer op ons, en ineens ging ze weer. we hebben er nog aan gehangen, een tik gegeven en geschreeuwd om haar aandacht te trekken, maar ze ging gewoon. we hadden een lange trainingslijn als een slag over de neus, maar dat maakt dus niks uit. ze ging weer helemaal naar huis, zelfde verhaal.
we hebben haar daarop gelijk weer meegenomen, weer met zijn tweeën, maar zonder de slag over de neus. het helpt immers niet, dus dan heeft het inzetten van zwaardere middelen imo geen zin. deze keer ging het wel goed, we zijn niet tot het einde van het weggetje gelopen, maar omgekeerd toen ze een eindje erop was. dat deed ze prima, wel zijn we bij voorbaat strenger geweest, maar ze begon niet eens met het rare gedrag.
nu heb ik hierover een paar vragen, heeft iemand enig idee waarom ze dit doet? ze heeft het nooit eerder gedaan, en het is tot dusver alleen bij dit weggetje gebeurd. het is geen angst, het lijkt er meer op dat ze het leuk vindt om een sprintje te trekken ofzo. we hebben gegeken wat het kan veroorzaken, maar iets anders dan die paarden daar kan het in haar geval niet zijn. eerder reageerde ze dus niet op die paarden.
ze rent dus helemaal door naar huis, roepen helpt niet, en ondanks dat ze dan recht een weiland doorkruist (het is een echte vreetzak en dat weiland is het meest malse uit de hele buurt), neemt ze niet eens het kleinste hapje. ik heb er wel begeleiding bij, mijn zus helpt met het grondwerk, en we zijn het erover eens dat het een dominantieprobleem is. ze ziet mij niet dusdanig als leider, dat ze me over alles vertrouwt. ik denk dat ze graag bij haar grote vriend op stal wil zijn, maar toch deed ze dit eerder nooit.
ook is het een gebrek aan respect, dat ze zich niet laat corrigeren, maar gewoon gaat als ze dat wil. onze verhoudingen zijn dus niet wat ze zijn moeten, ik wil dit verbeteren.
heeft iemand van jullie tips om hieraan te werken, en weet iemand misschien wat dit gedrag betekent? is ze onzeker misschien?
het plan dat we zelf hebben ermee is te blijven oefenen op het weggetje, misschien een keer eerst een makke pony mee, maar ik denk dat ze toch naar huis gaat dan. we willen regelmatig het weggetje op, steeds een stukje verder, tot het goed is. en grondwerk blijven doen, misschien iets stevigere oefeningen?
het is wel belangrijk dat ze alleen met mij mee kan zonder een ander erbij, ten eerste voor het vertrouwen, maar ook omdat ze veel te dik is en regelmatig langere stukken licht werk moet doen (wandelen). ze geniet er ook van, ze vindt het leuk om te wandelen normaal gesproken.
verder nog even dit:
we weten dat ze tot haar derde jaar amper opvoeding gehad heeft. mijn zus heeft haar toen zadelmak gemaakt voor de toenmalige eigenaar (waarvan ik haar gekocht heb), heeft er twee keer mee gereden en daarna is er een ruiter voor gekomen, met weinig ervaring en geen geduld. na een jaar is deze eruit gegooid, omdat ze Mone steeds sloeg en schopte, en te hard liet werken. Mone is eigenlijk altijd te dik geweest, en moest zoveel galopperen dat ze kreupel werd. ziek is ze verder nooit geweest. ook leerde die ruiter haar gelijk het 'wijken' (kromtrekken en met één been in de buik rammen).
de eigenaar vond dit niet kunnen en heeft de ruiter weggestuurd. zelf kon hij prima met haar overweg, maar hij voerde haar biks bij alles wat ze deed, en ze werd zo mogelijk nog dikker (dat was ook de reden dat ze bij hem nooit iets fout deed, hij hield haar constant biks voor). toen dat echt niet meer kon, vroeg hij mijn zus om een ruiter/ verzorger te zoeken, en dat werd ik dus. ongeveer een half jaar daarna heb ik Mone gekocht. toen ik begon met haar te berijden, steigerde ze veel. de derde keer heb ik het zadel eraf gehaald, en ben zonder zadel gegaan omdat ik meende dat het haar pijn deed. dat was ook zo, dus ze is altijd met pijn bereden. daarna kreeg ze een zadel wat wel lekker zat en goed paste.
ik ben hartstikke gek op Mone, en zoals gezegd wordt onze band steeds beter, maar ik zou graag een fijne, paardvriendelijke oplossing voor dit probleem zoeken. adviezen als: een scherp bitje indoen, of een hengstenketting door de mond heb ik al gehad, maar dat gaat er bij mij niet in. het is een opvoedkundig (dominantie)probleem, wat imo zonder geweld of pijn opgelost kan worden.
Hier een fotootje van mij met Mone! (let niet op de scheve pad, ik heb nog geen zadel voor d'r)
. Toen stond ze ook bij die boer en durfde ik ook niet goed streng te zijn omdat die mensen dat niet pikken en ik haar niet kwijt wou). Maar ik ben daar nu concequent mee bezig. Als ze iets van plan is wat niet de bedoeling is waarschuw ik eerst dat ze een fout aan het maken is, en als ze daar niet op reageert treed ik meteen streng op. Als ik eerst twee keer vraag en dan pas maatregelen neem, dan is het al te laat en heeft ze die pluk gras of kuil al te pakken en heeft ze haar zin al gekregen. 