Ik heb een vraag/voorlegging van een situatie. Mijn perdje, Bobbie, Shet, is de eerste 2,5 jaar van haar leven (ze is nu een paar maandjes ouder dan 2,5) alleen maar als grazer gebruikt, er is verder nagenoeg geen aandacht aan besteed. Toen ik haar nog maar net begon te borstelen, was ze natuurlijk ook een beetje brutaal, en ik heb haar wel gecorrigeerd, hoewel ik erg bang was. Ik ben een keer aangevallen door een paard, en daar ben ik met heel veel geluk levend uit gekomen, dus ik vond stond te knikken met mijn knieen voor ik weer de eerste keer in de wei ging. Ik heb wel zo goed mogelijk geprobeerd er niets van te laten merken, hoewel ik weet dat ik op sommige punten strenger had moeten zijn. Jullie snappen het hopelijk wel, wel willen corrigeren, maar toch niet zo goed durven.
In ieder geval, naar mate de tijd verstreken is, zijn we elkaar steeds meer gaan vertrouwen, en nu durf ik blindelings op haar te vertrouwen, en zij durft/de dat ook bij mij. Omdat er weinig aandacht aan besteed werd, en ik dus af en toe strenger op had moeten treden, waren er nog een paar dingen waarbij ik de indruk kreeg dat ze me wel respecteerde, ook wel als leider, maar ze had een beetje het 'mwah, het gaat zo ook wel' had. Ze hield wel rekening met me, maar leek soms de regels een beetje te streng te vinden, en ze wat te verminderen (bijv. wat naar voren willen gaan en dan proberen je de pas af te snijden om wat lekkers te krijgen (waarop ik door loop, of een rukje aan het touw met 'nee', waarna ik zo draai dat ik weer de leiderspositie heb en dan weer verder ga met lopen).
Laatst had ze een bijzonder brutale dag, af en toe zat er zo een tussen, ze wilde niet aan de kant, probeerde me de pas af te snijden, en had een misrekening in haar breedte gemaakt, ook trok ze haar hoeven steeds weg, want ze had er geen zin in. Niets met zozeer slechte bedoelingen, maar toch niet netjes. Ik heb haar toen weg gejaagd zoals een leider paard ook zou doen. Toch bleef ze vervelend, en wilde ze terug komen en laten zien dat ze óók iets te zeggen had, dus, behandeling herhaald. Eindresultaat, ik was de winnaar en zij stond in de hoek van de wei, toen ik even niet op haar lette, kwam ze nétjes bij me. De volgende dag kwam ze echter niet aan gegaloppeerd, ze bleef staan waar ze stond, en keek wat simpeltjes wat ik ging doen. Ze kwam pas na een tijd bij me, toen ze haar brokken zou krijgen. De volgende dag kwam ze wel weer vanzelf, maar het was niet zo hartelijk als eerst. Ik kan verder nogsteeds alles met haar, maar nu (drie dagen later) is het toch niet meer het vanzelfsprekende als eerst. Ze komt wel naar me toe, oren naar voren, als ik wat verder weg ga, en ze is tot nog toe niet bedoeld brutaal geweest, maar nu vraag ik me af of ik nu dan het respect heb dat ik wil, of is ze simpelweg bang voor me? Ben ik nu de leider,of is wil ze haar 'eigen één paards kudde' op gaan richten?